Paisaia erraldoien eskailera zen, arroz terrazak berdez hautsi ziren eta emakume zaharrek bertako harrotasuneko koloreak zeramatzaten. Yunnan ginen, Txinako probintzietako txinatar gutxien. Haize-kolpe freskoa, Herri horien bakea sentitu genuen.
Yuanyang-era iristea labirintotik irten zen. Shanghaian hasi zen bidaian lagun gaitu, -rantz 2.600 km, Askoz lehenago gaude. Txinako azken tartearen gidaria Chou deitzen zen, Karaktere flegmatiko mota bat, Bidean lagungarria eta zuhurtzia. Pekinetik zigortu gaituen erritmo geldiezina desagertu egin zela inpresioa izan nuen.
Pekinetik zigortu gaituen erritmo geldiezina desagertu egin zela inpresioa izan nuen.
Behiek zikinkeria errepideetan zehar gurutzatu gintuen herri txiki batean egon ginen. Etxeak harriz egin ziren, Txerriak lotan erori ziren txokoetan eta oilarrak egunsentian kezkatu ziren. Nire gelako leihoak paisaia Bocajarro-ra utzi zuen, Gortinarik gabe, ezta salbiak ere. Euriak bakarrik moderatu zuen terrazetako berdea, haranean barrena hedatzen ziren urrunean galdu arte, Oso baxua, Ur-jauzietan.
Hala ere, Jendearen beste aldean asaldatuta zegoela aurkitu genuen, herriaren merkatua eta taupadak. BAI Emakumeek arropa garbia eramaten dute, Zoriontsu eta Hopis janzten urdin ilunean, Dotorezia indigenekin. Tradizioetan nahasten diren beste talde asko daude, Aldagelak eta ñabardurak biltzen dira, taldekide bakoitza deszifratzen saiatzean.
Lata teilatu baten azpian, Elikagaien saltokiek soineko eta fruituen kolorea tiro egiten dute. Haurrek kamera irribarre egiten dute eta gizonek txerriak desegin zituzten. A 1.700 metro, Ez dago turismo inbasiorik, Oilaskoekin bizi zara eta arroza pasta jaten duzu, edo arroz salda, edo arroz frijitua, edo arroz egosia, edo arroz-likorea…
Pixka bat duela hamarkada bat baino gehiago, Txinako gobernuak jendeari bere etxera joateko grazia ematea erabaki zuen
Baina Yuanyang-en urruneko herriak ere kutsatuta daude argitaratu gabea duela urte batzuk baino urte batzuk sortu zituen kontzeptu batekin: Lurraren jabetza. Hirietan eraikitako antsietate bera, Jarraitasuna du Txinako landa-zatian. Pixka bat duela hamarkada bat baino gehiago, Txinako gobernuak jendeari bere etxera joateko grazia ematea erabaki zuen. Erreakzioa voracious izan zen. Jabetza pribatuaren ametsa eman zitzaien sei mila milioi arima. Hiriak gosea morbiko batekin hazi ziren, Eraikuntza konpainiek garabien armadak zabaldu zituzten, Adreiluak paisaia irentsi zuen eta txinatarrak komunak askatzen hasi ziren, Garbigailuak eta hipoteka. Beno, Mentalitatea herrialdeko eta bufalo mendira mugitu da, soroetan bazkatzen dutela ezer ulertu gabe, Zatoz herriak harriekin gainezka dauden, lumber, harea eta era guztietako materialak. Bizilagunek nekazarien etxeak eraikitzen laguntzen dute. Zementu ametsak deskargatzen dituzten kamioien trajina herritarrek bizkarra ematen hasten diren paisaien lasaitasuna kontrastatu zuten. Gelditu gabe eraikitzen dira, erlojua, Ingurune horretan ia irreariboa zirudien antsietatearekin.
Gelditu gabe eraikitzen dira, erlojua, Ingurune horretan ia irreariboa zirudien antsietatearekin
Agian maizterrek etxea ez duten gezurrik ironikoena. Ametsak iraungitze data du, Beno, iragana 70 urte, Txinako Herri Errepublikako Gobernuak etxea eta biloben kontrakoa mantenduko ditu. Alokairua besterik ez da, Baina txinatarrek ez dute etorkizunari buruz ezer jakin nahi gaur egun bere "Etxeko aretoan jolasteko geltokia jokatzen badute.
Horregatik, nahiago izan genuen hazten diren herrietatik ihes egitea herri txikienetara bidean, Etxeak harri zaharrak eta nekazariak jada ez dira hormak altxatu nahi. Han Txinako gainerako takikardetik seguru sentitu ginen.
Eta beraz, arratsaldeak pasatzen ditugu, kafea edatea, Paisaia pausoei begira, Arroz orrazkera, Euriaren azpian, denboran kateatuta, unhurried.
