Udaberria elur askorekin hautsi da mendian ere. Ibaiek Caudalosos erortzen dira eta maldetan urak jauzi egiten du despetsen bultzadaren bidez. Bero doa autoz igotzen den pistatik igoko garen bitartean Lapurretako Coll, Mendeurreneko gotorlekua zehatz-mehatz hitz egingo dut Vap-en geroago, merezi duelako eta niretzat daukan balio sentimentala.
Behin, Calzas eta botak, Minutu batzuk jarraitzen ditugu pistatik landare hidroelektriko txiki batera. Eskuinean, barrena zeharkatzen duen bidea hasten da Channel Izas, Tena eta Aragoiko haranekin bat egiten duen korridore handia eta ederrena eta bakartiena Huesca Pirinioak. Bitan egin dut bidaia osoa, uda bat eta bestea negu erdian, bata bata eta bestea kontrakoa, Herri ederrarengandik Tena tramacastilla. Eta bietan gozatu dut, horizonte birjina bedeinkatzen duten urruntasun sentsazio hori.
Ahaleginak laster lortzen du rock hormetan barrena presarik gabeko ur-ur-jauzi batzuen saria
Barruti bateko urruntzeek errepide zaharra bota dute eta atzera egin dute gure pausoak bidearen hasieran, ezin hobeto seinaleztatuta. Progresiboki altuera irabazten, Beti Aragoiko zerga ibaiarekin gure ezkerrean, Ahaleginak laster lortzen du rock hormetan barrena presarik gabeko ur-ur-jauzi batzuen saria; Horietako lehena, Egungo orekatzen duen elur piramide zikin handi batean. Basoa atzean uzten dugunean, bailara aurrean irekitzen da, geltokien artean zaldi gainean Astuna eta Candanchú, atzean, eta Formigal, Izas mendiaren beste aldean, Bi malden arteko bidaian izan behar duen malda nagusia.
Zorionez, arrasto eta pilloen umezurtz, Izas oraindik isiltasunarekin eta bakardadearekin elkartu zen leku bat da oraindik. Ez da inor ikusiko ehunka metro inguruan, kanala trazatzen dugun bitartean. Entzun baino ez da, noizean behin, Marmido batzuen chillido, berde eta ur belardiak zeharkatzen dituena, Harria eta elurra, eta harrituta Sarrios artalde karrera (Pirinioetako ahuntzak) lurrak jartzea gizakiaren presentzia gogaikarriarekin.
Zorionez, arrasto eta pilloen umezurtz, Izas oraindik isiltasunarekin eta bakardadearekin elkartu zen leku bat da oraindik
Hegoaldeko orientatutako maldaren arteko kontrastea, Ura gainezka, Eta Iparraldea begiratzen dutenak, uholde eta harri betea, uholdeen aztarnekin, Esanguratsua da. Aurrerapen gisa, Orain bide oso eroso batek parsimoniaren bidez desoreka aurrezten du, Elur hizkuntzekin topo egiten ari gara ondoren berriro elkartzeko modua bertan behera uztea (Bidea da, eta esan, Oso harrizko eta zurien markak gr-11ren ezaugarriak ditu, Ibilbide repirenaiko handia). Ez dugu kanorik janzten eta oraingoz ez dute behar, Elurra eguzkiak oso leuntzen duelako eta erraza da.
Berotu dezagun iristeko nahia Ibón de Iserías (Errepidearen hasieran ikurra hiru ordu eta erdi txangoa markatu zen, gehiegizko kalkulua iruditzen zait), Aintzira gailurraren oinean Moleta, ibilbidea eta geltokitik kargatu daitekeena Canfranc (Igoera saski zaharraren errepideekin paraleloan dagoen bidearen arabera Ip Ihón de Iserías eta Izas Canalen jaitsiera ezagutzen dudan ibilaldi aberasgarrienetakoa da). Baina, Caba de Isoroías-era hurbildu ahala, nondik biratu behar duzun eskuinean Ibónera sartzeko (mendiko aintzira), dago 2.150 metro, Sakan estu baten bidez, Ibilbidea gero eta elurrez zipriztintzen da.
Hozkailu luzerako luzea, Mendian pintzelkuzu garbia bezala, Gure artean lortzen da
Aterpea dugunean, Hozkailu luzerako luzea, Mendian pintzelkuzu garbia bezala, Gure artean lortzen da. Maldan behera zeharkatu behar duzu mendixka erdi batean ibaia zeharkatu eta kabinara iritsi arte arazorik gabe, Elurrik gabeko elurrez inguratuta, Baina irristaketa saihesteko, Iparraldean desagerrarazteko aukera ematen dugu, alternatiba pauso baten bila, Malda horiek madarikatzen dituzten sakanak izan arren. Gure eskuinera, Ibón de Isoroia babesten duen zirkua ikusgai dago, kokatua 150 Garai goreneko desoreka neurgailuak, rock eta elur hormak, erosotasun horrek lasaitzen duen isiltasun horren kaudimena areagotzen dutenak.
Ia bi ordu ibili gara eta belar muinoetara igotzen jarraitu dugu, bide gabe edo antzeko ezer, Eskuinean hozkailua marrazten. Gurekin aurrean, Bi sakanek kabinara iristen zaren belardietatik bereizten gaituzte. Lehena bideragarria dirudi. Bigarrena askoz konplikatuagoa da, Hormak espatula baten bidez moldatuta egongo balira bezala hondoratzen direlako. Arriskuak ebaluatu behar dira.
Elur bat ibiltzen ari naiz edozein unetan nire pisua apurtzeko, kanalera hondoratu
Metro batzuk aurreratzen ditut bigarren sakana estuago ikusteko eta gordetzeko modua aurkitzeko. Lehena elurrez beteta dago eta zailtasunik gabe gurutzatzen dut, Baina konturatzen naiz despedituak jada berea egin duela eta urak bere tripak jo dituela. Horrek suposatzen du edozein unetan nire pisuagatik okertu daitekeen gainazalean ibiltzen naizela, kanalera hondoratu. Beldurra, eta orkatilan sainduta, saihestea hobe dela. Arriskua, Edonola ere,, Onartu da, Baina bigarren sakana, askoz ere bortitzagoa, Ez dago non gordetzeko. Goiko solairuan kargatzen jarraitzea edo ibaia zeharkatzeko bidea desegitea besterik ez da geratzen jatorrizko bidetik zehar.
Izas bakardadea gozatzen dugu, mendiko habiaren sentsazioa non dagoen
Baina bidegurutze baten aurrean beti dago hirugarren bidea, Hori da eztabaidarik gabe besarkatzen duguna. Harri batean eserita eta merienda eskuan, Izas bakardadea gozatzen dugu, Toki birjinaren espazio irekiak, mendiko habiaren sentsazioa non dagoen (hain nabarmena duten hori Sebastián Álvaro eta Eduardo Martinez de Pison), galdera handiak agertoki dituen bakardade erabatekoa eta, ere, Barruko hutsune handiak, Oso noizean behin ibiltzen direnak eta grepe, Ez dakigulako zer aurki dezakegun.
Ordu erdi beranduago, Bakearen satikoak, Itzuli bidea egiten dugu. Oso urratsez urrats bat, Ordubete baino ez da Coll de lapurretako gotorlekura iristen. Baina hori beste istorio bat da, Aipatu dudanez, Bere espazioa eskatzen du.
