París, Sol de traballo
Hai unha hora en París, aproximadamente 6:28, dependendo da estación, no que a cidade comeza a abrirse e emite, coma se dun obxecto alleo se tratase, unha radiación magnética que forza, día tras día, Mes tras mes, ano tras ano que pasa, desexar vela nacer de novo.
Naquel momento abren as rúas, A medida que a luz se despega da escuridade no horizonte urbano e, Se é primavera, Os parques despregan os seus cheiros a arbusto recén regado e a planta de xardineiros e comezan, E os gardas do xardín de Luxemburgo xa están uniformados a piques de abrir a porta.
Se é inverno, A luz leva máis tempo para personificar e case sempre o fai detrás dalgúns veos de néboa cidadá cunha delicadeza digna de enciclopedistas e bohemios, Trasnochanters e buscadores de literatura, romances, pinceladas e tormentos, fráxil delicadeza de navegantes de sexto, Solitudes e café.
Corría moi cedo para deixar atrás algúns amores que o deixaron atrás del
O meu amigo Olivier, que corría moi cedo para deixar atrás algúns amores que o deixaron atrás del, dixo que de madrugada, para 5:50 por exemplo, o cerco non se movía, Nada se moveu nisto cidade aínda, Se non é por algúns patos que se encaixaban nas augas e pola sombra das pernas ao correr.
A medida que o día se levanta, París Está cheo de entrega, de autobuses e os menos resistentes ao abandono das mañás dos praceres temperados, Esa licenza coa correa da pel das piscinas municipais ou as escaleiras dos seus apartamentos atropelan para unirse ao fluxo da vida exterior, desanimado, con medio corpo salpicando nos brazos das sabas, de amantes ou chuvia cálida da primeira ducha que xa deixou de caer.
O sol, o son halo, Apenas superan o horizonte e os coches do metro xa enxames nese mundo subterráneo onde se deciden as expresións, efluviums e auras de cidadáns do mundo exterior. O día é ascendente e as multitudes están compactadas en paradas de autobús e Starbucks Tails, Nos semáforos e as facturas de RER.
Comezou o día. Se o traballo continúa nos contadores, Colas, Oficina e agarda o transporte amarelo e as caras. Se é unhas vacacións, Se somos turistas, Se presentamos a nosa dimisión, Hai outras cousas que facer.
París, Sol de vacacións
Un día, Poñamos por exemplo un domingo temperado, Espertamos cedo, A mañá está nublada, As empresas planificadas para o solpor, amantes, As piscinas, As follas envolventes foron mañá ou onte.
Hai unha cafetería na illa de San Luís, Na Esquina da rúa des Deux Ponts que da Al Pont de la Tournelle Donde el Sol, ou o resol, Disparan os seus raios planos e anchos cedo ao longo da barra de ouro pasando polas cadeiras verdes, vello, ata o final do final. Os señores son agradables, As tartas, A pesar da calidade das boulangeries da illa, Textura de mascar e un sabor harinacoso agradable, As cadeiras incómodas, O ambiente de paz. Do son da culler e da cociña que se escoitan na cafetería en minúscula.
Onde os canguros viven á sombra dunha familia de árbores baixas
Despois do almorzo na pequena e verde cafetería, Coas manchas do sol no libro e o pegajoso rumiar das cuncas nos acentos, pódese cruzar ao Instituto Árabe e levar a Jussieu a, Seguindo esa rúa, saír a Instituto de Física de Borlos e entra no xardín des plantas pola porta lateral, Onde comeza a menagerie, onde os canguros viven á sombra dunha familia de árbores baixas. O xardín nesa hora temperá está cheo de natureza e pode haber algún habitante cedo no ruído de Buffon, Sentado na súa cadeira, No medio da avenida central, Mirando a súa vida satisfeita. Din que era un juerguista, Unha muller, un bo e encima dun brillante naturalista.
Deixando a porta da galería da evolución, deixando a mosquéa á nosa dereita, Se seguimos ao censo da rúa podemos cruzar a Monge, Pasa diante da igrexa de St Medard e chega ao mercado da rúa Moufftard que os domingos abre unha serie de cores dos coches de mandarina, Flores con pétalos, Cheiro a cruz, Un home con algúns xornais e as subministracións crecentes de veciños que armaron o almorzo o domingo baixan a mercar pan, Para cheirar cores e probar viños rosa na ladeira que carga mercados á praza de la Contrescarpe.
Nos trapos do Requin Chagrín que leva un whisky solitario
E a partir de aí podemos galop ata Panteón, En cuxas tumbas fai frío, e baixar pola rúa de St Genevief ata o mercado de Maubert Mutualité ou parar nos xardíns secretos de Ecole Polytechnique ou, aínda máis segredos, na misteriosa Hotel des gran Ecoles no número 75 da rúa cardinal lemoine. Desde a praza tamén poderiamos entrar nas entrañas de Hemingway, Nas bágoas da barra de Requin Chagrín que toma un whisky solitario ao otar o horizonte ou na biblioteca verde de Café Constarpe.
Poderiamos, mesmo, Deixa atrás a melancolía e a literatura da nostalxia e voan, simplemente, Continúa camiñando sen penalizacións nin para os desfiles perdidos, Sen dores de durmir nin berros. Camiña nas mans nos petos. Navegar, en caso contrario, Saber que a cidade permítenos escoller o noso propio deseño, sabendo, sen sabelo, Porque vén de dentro, O que París ten moitas parises, e que, dentro de cada un, Hai combinacións infinitas, ánimo e marcha Camiñar pola mañá sen máis.
