Aceptei non desesperarme de novo cando me atopei atrapado nun atasco ou cando a estrada non me ofrecía máis que uns poucos quilómetros de asfalto.. Díxenme que me lembraría isto mentres tomaba curvas sobre o océano ao longo da costa sur de Australia ao longo da Great Ocean Road.. Creo que viaxar eses quilómetros compensou o aburrimento pasado e futuro.. Tiñamos cumprido un dos nosos soños máis profundos., máis intenso: chegar a Australia. Fixémolo desde Indonesia por Adelaida E sairíamos, 5000 quilómetros despois e un mes despois, a través da cidade de Brisbane.
A estrada máis famosa en Australia causa o debate entre dúas opinións sobre cal é a maior das súas virtudes. Con seguridade antes 1919, Cando algúns territorios do sur eran case inapropiables, A utilidade da estrada defenderíase como o mellor dos seus méritos. E debemos estar de acordo en que é así.
Tiñamos cumprido un dos nosos soños máis profundos., máis intenso: chegar a Australia
Pero unha vez que asumimos que neste momento podemos chegar a case calquera lugar en coche., comeza a gañar en total a súa plasticidade pola súa utilidade. E si, A Great Ocean Road podería ter a súa némesis sobre outras rutas espectaculares que as costas fronteirizas en todo o mundo. A estrada americana nº1 vén á mente, Pisando o Pacífico e California case ao mesmo tempo, ou a ruta que fai fronteira coa costa de Amalfitana na rexión italiana occidental de Campania. Pero creo que hai poucos camiños tan atractivos no mundo coma este, que foi construído por antigos loitadores da Guerra Mundial.
La Gor, Como tamén se sabe, viaxar 240 km na costa do sur australiana e, Aínda que non está moi claro cal é o seu comezo ou o seu final, Pódese establecer que conecta as localidades de Warrnanbool e Torquay, ambos pertencentes ao estado de Victoria.
Creo que hai poucos camiños tan atractivos no mundo coma este
Pensar no Gor lévache inconscientemente a recordar o perfil dos doce apóstolos, unha serie de formacións rochosas dramáticas que, produto de centos de miles de anos de erosión, levou a unha das imaxes máis recoñecidas e fotografadas de todo o continente. En realidade só quedan nove rochas, que mostra as condicións ás que están expostas. Algúns caeron debido a fortes tormentas. Estas rochas, sempre bañados por ondas non repetidas, Parecen querer dicirnos que o que é habitable remata alí, E se queremos mirar máis ao sur?, Debemos imaxinar a Antártida. Pero si, A natureza premínanos cunha imaxe case onírica que alcanza a súa máxima expresión ao pór do sol con ese manto de auga e rocha estratificada baixo o ton caprichoso das cores do ceo..
Pero non cabe dúbida de que hai moito máis nesta ruta case centenaria que lle rende homenaxe 3.000 valentes construtores e serve de homenaxe a todos os caídos da primeira gran guerra. Esta estrada atravesa zonas que compiten en beleza e riqueza. Viñedos, granxas, cidades e praias exportadoras de marisco onde as súas famosas ondas convertéronas no centro de famosas competicións de surf., ese deporte no que o australiano pensa o 24 hora. A máis coñecida destas praias é Praia das Campanas, ao que chegamos, deixando atrás a cidade de Torquay, Cando un xa está empezando a amosar o multicultural (e sensacional) Cidade de Melbourne.
Pensar no Gor lévache inconscientemente a recordar o perfil dos doce apóstolos
Entrar na praia de Bells é como cando un debutante entra no Bernabéu ou San Siro. Ou quizais a Maracaná. É como entrar nun recinto sen moderación, Moi grande para asimilalo a primeira vista. Unha gran alfombra de area escura, acompañado por acantilado e vexetación espesa por un lado, E polo outro o valente océano que os surfistas se burlan de habilidade.
Durante o pase polo gor, Canguros e outros animais exóticos mentres cruzan sitios interesantes como o magnífico Cabo Otway, Baía de Martis, Port Campbell ou o fantástico Loch and Gorge Cove.
En moitas aldeas australianas quedamos sorprendidos de ver que é habitual saudar a descoñecidos
Pero o mellor é. Os seus pobos. A súa xente. Conducir sabendo que despois duns quilómetros como Lorne, Anglesea ou Apollo Bay é aínda máis reconfortante. Unha delicia. Estes pobos, que moitos dos en Australia, Sempre cheiran a herba recén cortada, Reciben coas súas praias inmaculadas, os seus atractivos cafés e os seus (moi) veciños amigables. En moitas aldeas australianas quedamos sorprendidos de ver que é habitual saudar a descoñecidos, Mesmo en grandes lugares. Bravo para eles.
