Se a persoa cos ollos vendados, a bordo dun avión e saír no medio do Waterfront e Clifton Bay e preguntar o que é cidade, comeza a recitar de memoria a lista de Miamis quen sabe, ou similar, para borrar o nome a toda a costa oeste dos Estados Unidos. Imposible, Se aínda non viu nada sobre esta cidade, crer que este lugar é o dedão do pé dereito de África. Non é malo ou bo, he aprendido a aceptar, É unha realidade que tatuado nos seus ollos se percorrer algúns barrios seleccionados.
A cidade é fermoso, sen dúbida, ao grande. Os lugares encantadores, íntimo, con velas, ocorrer en determinadas áreas. Tarxetas postais son de cemento, area e auga. É unha cidade cosmopolita, onde pode ir a un concerto no parque escoitando hip hop Gardens; ou ir ao concello a ver unha exposición de arte contemporánea africana realmente recomendado (É curiosa a carga crítica da clase política exposta a. En España, o comisario desta exposición xa foi o recheo de formularios na cola do paro). Os contrastes son brutais: ás veces difícil de crer, virar a cabeza, que vive na mesma realidade como poucos metros. Quizais este sexa o encanto deste lugar, que se pode escoller a súa marxe en dúas etapas.
Onte, por exemplo, Estaba tomando entre un e 658 un marabilloso bar de viños no barrio residencial, Hung montaña, Paz Canto. Un pequeno e exquisito restaurante, con dúas cadeiras na porta, a partir do cal a contemplar como a cidade pecha. Casas baixas, con xardíns perfectamente coidados, eo son afastado dun coche que é perdido por beirarrúas baleiras descobre noite. Conversa é grave e sorrisos. A escena idílica borra só miseria pingas constantemente oscilacións ante os nosos ollos. Unha cara estaba tan borracho, coas pantalóns desfiado, lle pediu diñeiro, Eu dixen que non, e un minuto despois plantouse diante de novo e ter a mesma historia. O seu compañeiro, tan borracha como él, Observaba sobre un coche suxeita á distancia. Vredehoek é só un exemplo, hai decenas de situacións similares en Cape Town: Xardíns, Sea Point, Clifton ... Para os que van vir aquí nos próximos meses, apuntando estes barrios, xa que son os lugares máis seguros para ficar.
A barreira natural montaña para as nubes, tes que subir lentamente os picos e despois ser descartado en cámara lenta
A cidade tamén ten unha natureza elección. É incrible como as nubes deslizan a través da famosa Table Mountain. O efecto visual é o dunha enorme cascada. A barreira natural montaña para as nubes, tes que subir lentamente os picos e despois ser descartado en cámara lenta. Podes subir ao cumio nun teleférico.
Mais, o máis fermoso miradoiro da Cidade do Cabo é a cabeza do león. El leva case unha hora para camiñar ata o cumio íngreme. A subida é esixente. I, se eu pit o primeiro pé trece esgotamento (algo que eu fixen na ocasión), estou entre os que prefiren cargar máis rápido. Sempre tiven a idea estúpida de que o tempo e non metros subir; polo tanto,, canto máis rápido que sufrir menos (aínda máis absurda explícase). Arriba, a vista é grande. 365 clases de perspectiva de quen ten billete en primeira fila para ver como o sol entra no estómago do océano. Os capetonitas din que é incrible alí enriba a lúa chea e ver como ambas estrelas (Sol e da Lúa) cruzar o seu camiño (Vou a próxima oportunidade). Tamén, de arriba da cidade é ofrecido na súa totalidade.
A lembranza da primeira vez que fun alí é unha tarde marabillosa entre o sol ea auga
Finalmente, son as praias preto de Clifton Bay. Arena blanca, rochas grande e perfecto para peixes de auga congelante natural. Teñen un toque especial entre salvaxe e urbana. Xeralmente, o vento bate forte eo mar está axitado. A lembranza da primeira vez que fun alí é unha tarde marabillosa entre o sol ea auga. Paisaxe agradable. Cando o vento tornaba imposible e que eu podería seguir lendo decidiu coller e ir. Fronte ao mar, en Clifton Bay, chea de bares de luxo, Oín berros que me chamou a atención. Na distancia, cinco negros vestidos de zulúes danzaban como feroces guerreros frente a cientos de potenciales clientes. A buzina dun microônibus me chamou a atención. Subín a mi "taxi negro", cargado ata a bordo con tipos sen pintura de rostro, e volvín á miña casa suburbio residencial de Sea Point.
