O aventureiro sexaxenario intenta explicarlle ao camareiro o que quere, deixando paso aos machetes entre a complicada gramática castelán. Acaba de cear co seu amigo nunha das mesas do bar, Orfo turístico, E parece instado polo desexo de algo que é incapaz de transmitir cunha dicción intelixible. Desesperado, Volve á súa mesa para a tableta, Escribe palabras na pantalla e, finalmente, sorrisos. «Quero dúas chupas!», Balbucea con orgullo en español ante o camareiro antes de explotar nun alto alivio. Á túa dereita, Xunto á barra, Colgar un retrato de Hernán Cortés, o fillo máis ilustre desta pequena cidade de Badaxoz. Estamos en Medellin, no Medellín Estremadura, terra de conquistadores que trouxeron o nome da súa terra ao Novo Mundo (En Colombia, Arxentina, México e Filipinas, outros Medellín poden dar boa fe).
O seu mapa da rúa testemuña ese glorioso pasado ligado ao descubrimento do Novo Mundo, cheo de rúas que evocan aos protagonistas da conquista de México e espallan polo municipio o estrondo de batallas decisivas: Gonzalo de Sandoval (fillo tamén desta cidade e man dereita do conquistador), García Holguín (o capitán que capturou a Cuauhtemoc na toma de Tenochtitlan), Pedro de Alvarado (O tenente de Cortés), Moctezuma, Tlaxcala, Otumba…
O mapa de rúa de Medellín testemuña ese pasado glorioso ligado ao descubrimento do Novo Mundo
A entrada á cidade pola estrada que leva a Don Benito non podería ser máis espectacular. O Guadiana salva por unha ponte de vinte ollos e case 400 metros de longo, Creada en 1630 baixo a regra de Felipe IV no mesmo lugar onde se construíu a antiga ponte romana, destruído por unha inundación antes 1525 e reconstruído medio século despois. É probable que durante a infancia de Cortés, antes con 14 anos foi estudar Dereito a Salamanca, a ponte seguía en pé, quizais inservible debido aos efectos dalgunha inundación recorrente. Pero seguramente aquí tiveron lugar as súas primeiras aventuras, alimentado pola silueta do castelo de Medellín, que dende o alto dun outeiro domina todo o alto val do Guadiana.
Medellín pode presumir de conservar a pía bautismal na que foi bautizado Hernán Cortés, probablemente en 1485. É, certamente, o maior reclamo para todos aqueles que viaxan aquí sometidos á figura do conquistador de México. A igrexa de San Martín, construído no século XIII aínda que profundamente remodelado catro séculos despois, ten vistas ás beiras do Guadiana co castelo detrás nun lugar estratéxico. incomprensiblemente, está pechado ao público. Deixou de ser lugar de culto hai máis dun século e ese abandono litúrxico pasou factura no templo.
O municipio pode presumir de conservar a pía bautismal na que foi bautizado Hernán Cortés, pero non se pode visitar
De calquera maneira, A verdade é que non se pode ver a fonte onde Cortés recibiu as augas bautismais. A deformación profesional lévame a preguntar a dúas mulleres que baleiran as papeleiras no camiño que leva ao castelo. «Pechou hai anos porque ameazou o tellado, Aínda que o sacerdote parroquial da cidade ás veces ensina as visitas », un deles conta. «Na cidade estivemos dicindo que está fixado. Cos fermosos cadros que ten…», lamenta a súa parella.
Na oficina de turismo, O mozo responsable explícame que foi Patrimonio quen tomou a decisión de pechar a igrexa ata que se executasen as obras (o campanario, aparentemente, debíase), "Que sexan aprobados hai seis ou sete meses aínda que aínda non comezaron". Ata agora, explica, moitos mexicanos chegan atraídos pola dimensión de Cortés. "A maioría a favor", sinala. Máis tarde, contra, outra muller (Non foi unha mañá masculina en Medellín) Dime, non obstante, que xa remataron as obras da igrexa de San Martín. Ela pon unha data na hora en que foi pechada: uns sete anos, calcular, Ben, en 2007 Baute ao meu fillo alí e aínda estaba aberto ».
O berce do conquistador foi demolido para construír a praza que leva o seu nome. Amargo paradoxo
A batería, polo menos, existe (Ou iso parece). Peor sorte rexentou a casa das Cortes. A finais do século XIX, as eliminacións que se levaron a cabo para gañar terreo ata a corrente Praza Hernán Cortés, tamén acabaron coa casa onde naceu o conquistador, paradoxo amargo. Só quedan algunhas fundacións, cuberto por un vaso xunto a unha lápida de pedra que se le: "Aquí estaba a habitación onde naceu Hernán Cortés en 1485".
Un paso, a estatua do conquistador do imperio azteca, traballo de Eduardo Barron, erixido en 1890 quizais en reparación por ter condenado a casa familiar ao pico. No pedestal, ademais do escudo de Cortés, catro nomes que son historia viva desa épica: Tabasco, Tlaxcala, Otumba e México. E un, que viu tristemente o nicho no que descansan os restos do conquistador na capital mexicana, está orgulloso de que polo menos a súa cidade natal non o esqueceu e honra a súa memoria, cos seus defectos e os seus indubidables logros, cinco séculos despois.
O museo da corte do castelo é unha pequena sala da que colgan escudos, réplica de armas e retratos murchados de conquistadores
Unha visita a Medellín non está completa sen subir a castelo, desde o século XIV o símbolo do municipio. A entrada ten un custo de dous euros e só as vistas desde o torreón e a torre norte xa premian o esforzo de subir a pé ata a cima do outeiro.. No segundo anúnciase un museo cortés, nome pomposo dunha pequena habitación cuxas paredes colgan escudos, réplica de armas da época (algún idiota tivo a idea de roubar un puñal) e retratos murchados de conquistadores. Hernán Cortés merece un museo moito máis digno na súa cidade natal.
A condesa de Medellín ordenou encerrar ao seu fillo nos seus calabozos, Beatriz de Pacheco, Defensor firme de Juana "La Beltraneja" contra Isabel La Católica. Juan Portocarrero pasou cinco anos preso entre estas paredes por desafiar á súa nai polo título tras a morte do seu pai, Rodrigo de Portocarrero. Os nobres, neses tempos, non quedaban con nenas pequenas. Din que neste cativerio inspirouse Calderón da Barca Dar vida a Segismundo en "A vida é un soño".
Nos seus calabozos Beatriz de Pacheco ordenou encerrar ao seu fillo de cinco anos por disputalo polo marqués de Medellín
De volta á cidade, topas cos restos do antigo teatro romano Metellinum, unha escavación bastante recente que leva só uns anos aberta ao público e que dá unha idea da importancia deste enclave na época romana, no medio do percorrido das estradas que unían Mérida con Zaragoza e Córdoba.
Tamén era romana a ponte que cruzaba o Guadiana, pero a actual, como notado, é barroco na factura (Isto é testemuñado por un templo conmemorativo co escudo dos Habsburgo no medio da súa viaxe). Os veciños buscan as súas sombras baixo as aberturas das tardes calorosas e alí improvisan disfrutando delas no fresco da pedra.. Diante del, ábrese a coñecida "praia de Medellín", un gran espazo recreativo á beira do Guadiana que no verán é un punto de encontro para os bañistas e onde as parellas de vodas adoitan ir fotografarse ás súas beiras coa ponte e a impoñente silueta do castelo detrás.
