Non teño nada contra as carreiras de montaña. É un xeito de amar a natureza lonxe da miña, que non concibo os vales, os outeiros e os cumes como unha inmensa pista de atletismo-, pero igualmente respectable. Si, teño moito en contra, con todo, Dos que non respectan a montaña ou de calquera que suceda. Por iso me molestou especialmente para tropezar hai uns días, En ascensión ao Bacún do Val de Garcipollera, Un lugar apenas ocupado dos Pirineos de oscenso, Cos restos de sinalizar unha carreira, o 2Kv, na parte superior de Collarada. Tapas Rojiblancas, carteis de plástico, As frechas indicativas e as apostas marcaron a subida ao outeiro sur de Bacún (2.144 metros). A proba mantívose hai unha semana, Pero os sinais do itinerario para guiar aos participantes nesa sección aínda estaban alí. -Se rapidamente, Baixan máis rápido pero, ao que se ve, Os seus organizadores non se apresuran a limpar.
Non sei se no momento de escribir estas liñas os restos da carreira seguirán sendo difundidos pola montaña. Espero que non. Estou seguro, en realidade, que os organizadores do 2KV aman a montaña e o respectan e vexan nunha competición deste tipo un xeito de promover a beleza do val de Aragon e o seu top principal, Collarada (2.886 metros). Por iso ese descoido é aínda máis incomprensible. Pon o remedio o antes posible, por favor.
A proba mantívose hai unha semana, Pero os sinais para guiar aos corredores aínda estaban espallados pola montaña
Comezabamos ascensión dúas horas antes a poucos metros do fermoso Hermitage románica de Santa María de Iguacel, Onde morre a estrada que traza o silencioso val do garcipolreo. A partir de aí tivemos que aforrar unha pendente de pouco máis que 1.000 contadores para chegar aos picos do sur e do norte de Bacún e o de Lera e completar o cruzamento circular descendendo polo bosque cara ao punto de partida.
A dificultade de afrontar ascensos menos transitados é que se está seguro, tarde o temprano, O camiño está desfeito e tes que tirar referencias vagas e, especialmente, de intuición e orientación. Polo tanto, pódese perder uns minutos para atopar un camiño que a vexetación tragou anos atrás ou mirando sen éxito entre o bosque un vello camiño dos cazadores xa faltan, inevitablemente confundilo co sucesivo, e efémero, pasos de gando. Todas esas inseguridades, Os que pensan en facer esta fermosa ruta son avisados, Só reducen a calquera que non estea claro que a resposta a calquera dúbida é continuar.
A dificultade de afrontar ascensos menos transitados é que se está seguro, tarde o temprano, O camiño librase
En canto saia do coche no aparcamento da ermida (1.180 metros), E despois de pasar unha ponte de formigón sobre o río, En lugar de continuar na dirección do templo románico, tes que desviarse á esquerda por un camiño ascendente (Un cartel de madeira indica o camiño cara ao municipio próximo de Castiello). O PR-15 vinculou un zig-zag tras outro cara ao Collado de la Serra Cruz, Ir a unha pista vinte minutos despois de ter que continuar uns minutos ata que seguimos subindo de forma brusca por un roteiro á man dereita. Pasamos polos restos de varias construcións antes de chegar a unha división que se mira á pista da xente abandonada CENARBE E un "alimentador" de Brokenhuesos, Na área de conservación completa destas aves.
Continuando polo Loma do Noroeste para os restos dun camiño amplo que é moi pronto borroso, Entramos nun bosque a través do cal non hai outro que seguir rastrexando a pendente sen ningún camiño ata ir a un outeiro con algún piñeiro illado. Do outro lado, a inconfundible silueta do Peña Retona (2.775 metros), A mole da Sierra de la Partacua.
Unha división mira á pista do pobo abandonado de Cenarbe e un "alimentador" de Quebrantahuesos
Á metade dos dez, Despois de dous e un cuarto de paseo, Estamos dentro Bacún On, xa marcou o ascenso polos restos da sinalización da carreira de montaña ata Collarada, que agora parece espléndido á nosa esquerda. Un vértice xeodésico marca a parte superior. Atopamos un montañista solitario que levantou de Villanúa e que a semana pasada dirixiu o 2KV e está sorprendido e contraparte, coma nós, Porque as balizas da ruta permanecen alí.
Continuando polo outeiro, media hora despois alcanzouse Bacún Norte (2.195 metros), A máxima altitude da ruta de cabalo entre a conca do río Aurín e a conca de Bozuelo. A partir deste momento podes gozar das mellores vistas coloridas e colaradeta. Unha cerca metálica de separación do gando, xa derrotado no chan, Indica o camiño ata o último top, do Pico de Lera ou Leta (2.122 metros), que chegamos a tres horas e media despois de comezar a camiñar. Un túmulo de pedras xunto a un pau convídache a descansar uns minutos e comer algo. Alí abaixo, Ao val de Acumuer, Aparece un precario refuxio de pastor.
De Bacún Norte, Entre a conca de Aurín e o Bozuelo, Goza das mellores vistas de Collarada
A parte máis intuitiva da ruta segue por diante, Ben, á vista non hai xeito nin nada parecido. Continuando para as estribacións da Sierra, Lanzamos por un outeiro herboso algo traizoeiro, Ben, esconde innumerables pías baixo as herbas que os obrigan a manter un ollo de Avizor para evitar un esguince no nocello.
Despois de máis de media hora de descenso continuo, salvamos algúns 400 contadores de desnivel e chegamos ao comezo do bosque, Xunto aos restos dun antigo posto agrario á nosa esquerda. Temos que atopar un camiño de cazadores que nos leva cómodamente, Pero non a atopamos e entramos no bosque baixando aos valentes entre a grosa maleza, saíndo arbustos e pólas de piñeiro e pisando os xabarís.
Non atopamos o camiño dos cazadores que promete a guía e non hai outro que entrar no bosque baixando aos valentes entre a grosa maleza
Despois de media hora para loitar co bosque atopamos algo semellante a un camiño, Ou queremos crer, que, aínda que abandonado e cruzado a cada paso por troncos abatidos, leva dez minutos despois á pista que baixa ao aparcadoiro de Iguacel. Sen máis contratempos, nin desexo de abandonar a comodidade da saia da pista, Chegamos ao noso punto de partida 5 horas 45 minutos despois.
O punto culminante perfecto para o día ponse pola inevitable visita á ermida, Cun baño de pés reparando nos seus tres tubos, e algunhas jarras de cervexa na pousada de Casteious de Jaca, onde comeza o camiño cara ao garcipollera. Non se pode pedir máis. Ou si. Que limpa a montaña dos restos do 2kv. Se non é demasiado pregunta.
