Cheguei a Múnic aínda con neve nas súas rúas sombrías. Almorzo en Madrid, Comín na céntrica Marienplatz e despedínme do día no teatro Prinzregenten, disfrutando do musical "Cantando baixo a choiva". Durante os poucos días que pasei na capital bávara, Puiden ver o abrumador sentido práctico alemán: escaleiras mecánicas bidireccionais nas estacións de metro e portas de convois que se abren por metades (co conseguinte aforro enerxético en ambos casos), dispensadores de xel na ducha do hotel (para evitar a recollida xeneralizada de botellas de xabón por parte dos clientes), vasos de zume máis típicos dun chupito no almorzo (na maioría dos hoteis, A xente é capaz de encher un pozal, aínda que despois só dá un par de grolos)…
Múnic ten unha orde cartesiana que o fai moi cómodo para o visitante. É fraternal, aberto, Delicioso para camiñar, Ofensivamente Pulcra, cordial co estraño, moi fermoso no seu centro histórico e, Un detalle nada menos, Ofrece moito e boa cervexa, Pero un imaxínase que vive aquí e Barrunta que acabaría perdendo ese perfil de cancha.
Almorzo en Madrid, Comín na céntrica Marienplatz e despedínme do día no teatro Prinzregenten
Penso en Múnic e memoria, especialmente, Os paseos por Südliche Auuffahrtsallee, nas beiras da canle que morre na maxestade barroca de Castelo de Nymphenburg; en 296 Pasos da torre de Peterskirche; Nas vistas da cidade, Verilado polos Alpes, do Olympiaturm; na universidade e cervexeiras vibrantes Schwabing; Na inusual soidade de Marienplatz o domingo ás oito da mañá; no Antiquario e na galería de retratos de Wittelsbach de Residencia; En animación peonil e comercial ao redor Odeonsplatz; Na alegría que irradia a famosa cervexería Hofbräuhaus cos seus máis de catro séculos de historia a remolque.
Viaxei coa miña nai porque hai uns meses o rubicón do 80 E decidira darlle unha viaxe. Ela roubou Múnic medio século despois e fíxoo coa mesma vitalidade e curiosidade da época, O mellor medicamento para non dobrar co paso do tempo. No aeroporto levamos un autobús para Estación principal (17 viaxe de ida euros por persoa), A estación de trens central, E de alí camiñamos coas bolsas ao noso hotel en Paul Heyse Strasse, No barrio multi-regular de Ludwigs-Vort. Non se moía. Tampouco fixo cando sucederon os paseos, as viaxes dun extremo a outro e as jarras de cervexa. Pensei que me gustaría chegar aos anos oitenta coa mesma actitude cara á vida, disposto a descubrirme todos os días lonxe do tedio aniquilado dos soles sen tregua.
Miña nai volveu estar en Múnic medio século despois e fíxoo coa mesma vitalidade e curiosidade da época
Despois de saltar ao mercado exterior de Virktalienmarkt, Seguimos o Consello de recepcionistas españolas e fomos comer na cervexería Ratskeller, Unha tradicional taberna de Bavara aloxada no baixo do concello que me fixo sospeitoso saber que era no mesmo Marienplatz, O equivalente á Puerta del Sol de Madrid, Pero con salchichas en vez de calamares. O lugar era acolledor e a cervexa impecable, Aínda que a comida deixou moito que desexar.
Pero nunha cidade onde supera o consumo medio de cervexa 160 Os litros anuais por habitantes é moi difícil non atopar a felicidade. E atopámolo no Hofgarten Café De Odeonsplatz, que te convida a gozar da súa soleada terraza (Quizais o máis privilexiado da cidade) Pola mañá, Aínda que agora que o sol está a sacar, estamos a buscar abrigo dentro (Unha jarra e un té 9 EUR). Un par de horas despois estamos subindo a escaleira do teatro Prinzregente cos nosos billetes, comprado en liña, Na man.
Un musical en alemán ten as súas vantaxes: Podes ignorar o argumento e centrarse en cancións e coreografías. A non ser que no segundo inter -sempre que penses que o programa rematou e se encarga do garda -roupa que ten que sacarte de erro.
Hofarten Café de Oreonspatz convídao a gozar da súa soleada terraza, Unha das cidades máis privilexiadas
Lembro as estatuas do Igrexa de San Pablo, en theresienwiese, cuberto de tecidos roxos por Coresma, Como fixo en España en España; O longo e frío paseo desde a parada de Rotkreuzplatz (U7) Castelo de Hasta Nymphenburg, no que a miña nai estaba a piques de Claudicar e logo foi un dos momentos máis agradables daqueles días en Múnic (en viaxes, como na vida, Moitas veces a felicidade reside en saber converter os contratempos en triunfos) e os problemas para conseguir un taxi na Menzinger Strasse que nos leve ao Olympiapark (case vinte euros de carreira para un traxecto de apenas cinco minutos); os paseos polo ateigado Residenzstrasse ata Marienhof, cando nos sorprendeu unha auganieve que fixo tremer a noite…
E Max Joseph Platz Facía moito frío ás nove da mañá e aínda quedaba unha hora para o pazo da Residenz, morada secular da dinastía "alfa" de Baviera, vai Wittelsbach, abrir as súas portas. Tiven que esperar. E moverse para non acabar entumecido. Agarda, aínda que apresurado, Paga a pena para beber os tempos dourados daquela realeza bávara que agora te contempla murchada da bóveda dunha das súas salas..
En viaxe, como na vida, Moitas veces a felicidade reside en saber converter os contratempos en triunfos
Y, despois, de volta á rúa, É sorprendente cruzar cun mozo camiñado por desconcertado coa súa moza vestida de "lederhose" tradicional (Pantalóns de coiro con correas), O que demostra o anexo que os bávaros teñen á súa identidade.
Debe contemplar Múnic desde as alturas para disipar esa impresión enganosa de Pueblo Grande que te asalta mentres percorre as rúas do centro. Nada máis lonxe da realidade. Desde a parte superior do olimpiador (7 euros a carga no ascensor), herdanza dos xogos de 1972, A cidade do millón de habitantes toma o músculo estendéndose como unha onda cara aos Alpes. É conveniente repetir a experiencia en Marientplatz, E aínda que é máis cómodo facelo no ascensor xa sexa no concello ou na catedral de Frauenkirche, Sentinme máis como case 300 escaleiras da igrexa de San Pedro (Igrexa de Pedro), que reina sobre os resplandecientes tellados do centro histórico.
Múnic susurra a cada paso esa vitalidade bávara que invita a espremer as horas
Despois camiñamos cara a Sendlinger Strasse, xa coa hora de embarque nos nosos talóns. Non, case engulido por edificios residenciais, levántase a fermosa igrexa barroca de San Xoán Nepomuceno, coñecido como Asamkirche (a igrexa de Assam, os irmáns que construíron o templo). De volta ao hotel, Encontramos unha das visitas guiadas gratuítas organizadas diariamente para turistas (parte de Marienplatz, xunto á estatua da Virxe, para 10:45 eo 14:00).
Porque Múnic, a cidade que "luce nos amigos de Múnic" (como di a súa máxima condecoración), Murmura a cada paso que a vitalidade tan bavara que te invita a espremer as horas e gozar de cada raio de sol coma se fose o último.
