A alma dunha cidade está forxada, especialmente, no carácter da súa xente, no peso da súa historia e na expresión da súa paisaxe urbana. O primeiro está bullicioso nos mercados, no transporte público e nos seus bares e cafeterías; o segundo descansa nos libros e nas lembranzas dos seus maiores e o terceiro, nos seus edificios e monumentos. Mais, ademais de alma, as cidades teñen sentimentos. Decateime o pasado mes de decembro, cando Malinas se sentiu desprezada e fíxonos pagar por iso (e non serei eu quen lle reproche).
Tivemos que chegar Malinas en tren a primeira hora da tarde, pero a maxia de Gante seduciunos de tal xeito que decidimos prolongar a nosa estadía na cidade natal de Carlos V para ver se a noite lle convén tan ben como din.. Fixemos, e sen dúbida pagou a pena, cuns chiscos de tristeza, sabendo que nos estabamos sacrificando, un pouco, unhas horas extra en Malinas, o noso próximo destino.
Ademais de alma, as cidades teñen sentimentos. Malinas, tamén
Finalmente, chegamos xusto a tempo para cear. Ao día seguinte un taxi debíanos levar a Lier ás dez e media da mañá. Só tiñamos dúas horas para explorar a cidade de 300 monumentos protexidos, das igrexas onde Rubens ou Van Dijck deixaron a súa pegada imperecedeira, do Palacio de Margarita, da Torre de San Romualdo, do seu impoñente Grote Mark, desde a súa animada praza Vismarkt… Esa présa non fixo máis que aumentar a miña mala conciencia., cada vez máis seguro de que, coma un neno despois da súa última broma, Esperaba un castigo máis que merecido..
Eu entendíno en canto mirei pola fiestra en canto espertei.. Era un día de cans. No, Malinas non mo ía poñerme doado. Sen deixar de chover, cruzamos o río Dijle Ponte grande, onde nace a pasarela flotante Dijlepad (unha forma orixinal de explorar o centro histórico, especialmente pola noite, aínda que quedaremos coas ganas) e dirixímonos cara ao señorial Ijzerenleen, flanqueado polas varandas de ferro que bordeaban o río ata que foi soterrado no século XVI. Os bombardeos da Gran Guerra derrubaron as casas señoriais a ambos lados do paseo marítimo que remata na Schepenehuis, antigo concello e hoxe museo municipal.
Eu entendíno en canto mirei pola fiestra en canto espertei.. Era un día de cans
Atrás, A praza principal de Malinas ábrese inmediatamente, o Gran marca, onde o torre de San Romualdo e o Concello compiten por captar a atención do visitante. Apuramos a protexernos da chuvia baixo os toldos dun dos cafés que rodean a praza.. A luz é chumbo, coma se o sol fose condenado en terra de ninguén, e non é doado conseguir boas fotografías. pero un, consciente de que Malinas nos está dando o que merecemos por terlle desprezado horas antes, Nin sequera se atreve a queixarse.
O vello mercado de panos, agora consistorio, Parece un castelo medieval, co seu campanario a medio rematar e o moderno pazo do Consello Superior, Para cuxa construción parte do mercado foi demolido. Pero as pedras tamén teñen memoria e dentro 1546 Un raio estourou a porta do polvorín de Malinas. O edificio foi rematado no século XX seguindo os planos orixinais.
E o Grote Mark, a torre de San Romualdo e o Concello compiten por captar a atención do visitante
por uns minutos, buscando refuxio da vinganza maliana, Visitamos o interior do Concello, a súa fermosa lareira no salón do concello, o sorprendente tapiz que tecera Carlos V da batalla de Tunisia (esquecido durante dous séculos nun faiado), as súas escaleiras señoriais… Pero cando volvo á rúa segue a chover e, paraugas na man, Achegámonos á próxima igrexa barroca dos Santos Pedro e Paulo pola Befferstraat., que os xesuítas erixiron na honra de San Ignacio e San Francisco Xavier. Dentro non hai nada menos que 14 confesionarios, para que -como din- Os comerciantes do próximo mercado de gando expiarán os seus pecados polos moitos enganos aos seus clientes.
A un tiro de pedra están os antigos palacios de Margarita de Austria, que foi gobernador dos Países Baixos e educou a Carlos V e ás súas irmás en Malinas, e Margarita de York, esposa de Carlos o Temerario, que amosa a indubidable importancia da muller na historia de Malinas. Diante do primeiro hai unha taberna moi popular., «Hanekeef» (O Galiñeiro), que ben merece a pena uns minutos de descanso para gozar dun Gouden Carolus, a coñecida cervexa local.
Falta de "Hankel". (O Galiñeiro) Paga a pena uns minutos de descanso para gozar dun Gouden Carolus
Co tempo e a chuvia nos talóns achegámonos ao que foi Palacio de Jerome de Busleyden, amigo humanista de Erasmo, agora un museo despois de ser practicamente destruído durante a Gran Guerra, e os próximos Igrexa de San Xoán, que alberga un excepcional tríptico de Rubens. Agachado diante da torre deste templo está o Klapgat (recuncho de fofocas), un estreito pasadizo onde os fregueses se reunían para intercambiar fofocas tras misa.
Só hai unha brecha para a redención: volver para reconciliarse coa fermosa cidade flamenca
Un dos principais atractivos de Malinas, subir á torre de San Romualdo para gozar da cidade desde arriba, está necesariamente pendente, como o percorrido do pequeno Beguinaje, a antiga cidade das pseudomonxas, unha das señas de identidade de Flandres.
De volta ao hotel, un rumia nesa amarga sensación de estar nun lugar sen apenas estar, adeus a primeira vista, apresurados e inmerecidos, que apenas nos deixa un oco para a redención: volver á menor oportunidade para saldar esa débeda pendente e reconciliarnos coa fermosa cidade flamenca. Quizais entón Malinas teña esquecido a afrenta e nos reciba con sol.
