Como e cando foi a fama do Teide como a montaña máis grande do mundo? Probablemente unha cita moi antiga, non especificable, entre os mariñeiros que viron o seu cumio saír das nubes a certa distancia. Máis tarde, do século XIV, Incluso hai referencias a atribucións numéricas de altitudes incontrolables ao cumio do Teide.. Dende o século XIV ata o XVII atribuíronselle cifras moi elevadas., entre 12 e 18 leguas e incluso de 30 millas, de xeito que Torriani, a pesar de ter sido ascendido sen dificultade e en pouco tempo en 1587 o 1588, No seu escrito non contradí a crenza profundamente arraigada de que superou todos os picos coñecidos., aínda que tamén houbo algúns menos excesivos, estando entre os máis moderados o de 2.700 toesas.
Precisamente polas súas confusas orixes, segundo se indica Terán, Non se pode determinar a duración do Teide como campión orográfico, pero é certo que tal sona persistiu ata ben entrado o século XVIII, mesmo nas páxinas de escritores tan prudentes como Feijóo. Non é así, con todo, en todos os casos, Ben, houbo naturalistas ilustrados que, dos seus armarios, cuestionárono, como Buffon (a pesar de concederlle unha liga e media, O que non é pouco) o Torrubia (cunha milla xermánica).
Desde os séculos XIV ata o XVII outorgáronse ao Teide unhas cifras moi elevadas, de entre os 12 e 18 leguas e incluso de 30 millas
O significativo é que foron as medicións instrumentais sobre o terreo as que primeiro desterraron os niveis esaxerados e despois axustaron o cálculo coa suficiente precisión.. Estes observadores expertos foron Busca en 1724, que reduciu a cifra a 4.313 metros, que situou o pico noutra orde de magnitude e puxo en cuestión a súa prioridade fronte a outros competidores., e Borde en 1776, que xa calculaba as súas dimensións case exactamente en 3.713 metros. Non foron os únicos en tomar medidas no volcán, Pois logo seguiron Humboldt en 1799 e Cordeiro en 1803. Tamén, con todo, medirase e alcanzou o seu propio cume 1786 e 1787 o Mont Blanc en Europa e, especialmente, o Chimborazo En América, este subindo, grazas á altitude 6.279 metros que concedeu A Condamine en 1735, na montaña aparentemente máis alta da Terra.
Deste xeito pasou a ser considerado outro volcán, o Chimborazo, destacado polo seu xeado cumio e facilmente perceptible dende a súa base na coñecida cordilleira americana dos Andes, o pico máis alto do globo. Pero non só porque é realmente moi alto e está coroado de xeo, senón tamén por establecer a súa base na zona intertropical, en particular,, onde o globo se ensancha, de xeito que a súa altitude superior podería estimarse tanto sobre o nivel do mar como con respecto ao centro da Terra.
E 1735 outro volcán, o Chimborazo, paso ser considerado co teu 6.279 metros o pico máis alto do globo
Aínda que quedou como tal coroación do Planeta (sobre o nivel do mar) Pouco tempo, foi suficiente para o ascenso de Humboldt e os seus compañeiros 1802 ao longo dun dos seus flancos ata preto do seu cume clasificáronos como os homes que ata entón estiveran a maior altitude, polo menos pisando o chan. Humboldt visitou así a dous pretendientes de renome nas súas viaxes equinocciais. (Teide e Chimborazo) á altura máis alta do mundo, aínda que un foi reducido algo antes e o outro substituído pouco despois. Pero evidentemente isto último era algo descoñecido para o Humboldt andino., aínda que máis tarde coñeceu os primeiros resultados topográficos obtidos no Himalaia.
Cara 1820, segundo Humboldt e tamén Whymper, As exploracións asiáticas dos británicos deron a localización de primeiro lugar a esta cordilleira de Asia. Dentro dela, este rango extremo atribuíuselle inicialmente ao Dhaulagiri, cunha altitude aínda inexacta, entón a Kangchenjunga e despois a Gaurisankar, xa cun nivel similar ao concedido hoxe ao Evereste.
Despois dos primeiros resultados topográficos no Himalaia e as exploracións británicas, o primeiro lugar pasou a Dhaulagiri
Este último caso foi un erro de bautismo, non montaña. Así, nun gráfico que estima as altitudes das principais montañas de Asia, publicado polo xeógrafo francés Figueira en 1864, o máis alto do Himalaia é o chamado Gaurisankar, con 8.840 m., e o segundo o Dapsang, no Karakorum, con 8.625 m. Agás os nomes empregados, as dimensións son aproximadas, respectivamente, aos dos cumes que hoxe comunmente chamamos Everest (tamén Chomolungma e Sagarmatha) e K2 (tamén Chogori): É dicir, a incógnita xa estaba resolta sobre as magnitudes., aínda que aínda necesitan axustes, e só restaba atopar os topónimos axeitados á época dos xeodestas.
o mesmo George Everest (o gran agrimensor británico a quen Royal Geographic Society concedeu a gran homenaxe de poñerlle o nome ao monte co seu apelido) Non era partidario de darlle novos nomes occidentais a montañas que xa tiñan nomes locais.
O topógrafo británico George Everest non era partidario de darlle novos nomes occidentais ás montañas que xa tiñan nomes locais.
Pero Kangchenjunga fora recoñecido inicialmente na xerga cartográfica só como "Pico IX" e Everest., como "Peak XV". A concesión do nome do cartógrafo británico foi trece anos despois do recoñecemento topográfico e, como vemos, a súa expansión non foi inmediata. Con todo, Si, a medición foi propagada polo "Survey of India" en 1852 do chamado Pico XV (ou Gaurisankar entón - non en todos os casos- o Monte Everest xeralmente despois), por riba do 8.800 metros e, polo tanto,, bastante preto da realidade, e polo tanto, con pequenos axustes para tal cifra, A súa excepcional altitude era un número xa presente nos atlas que se relatan a partir da segunda metade do século XIX..
Este artigo está extraído do prólogo de Eduardo Martínez de Pisón á tradución do libro Claudius Bombarnac, de Xulio Verne, publicado en Madrid por Fórcola Ediciones (2013).
