Todo está perdoado nos templos de Angkor Wat porque a xente vai ao sublime sen dúbida., sen destacar e, como nas ceas familiares onde a sopa ten debuxos de paxaros, vaise sen facer moito ruído e morrer de fame. Angkor sempre che deixa fame.
Porque Angkor é un pecado da existencia, un capricho que debía ter sido escondido polo bosque para que nos meus soños me puidera permitir o luxo de imaxinar que era eu quen os descubrira.
Dáme un carallo se é certo ou non que tropezou coas siens mentres cazaba bolboretas.
Porque me gustaría ser Henri Mouhot, e non me importa se é certo ou non que tropezou con templos mentres cazaba bolboretas aló polo século XIX.. Non me importa nin se fose o primeiro, o terceiro ou daqueles privilexiados que se atopaban cubertos de raíces e follas, o do grupo da cola.. Porque parece que era un capuchino portugués, Antonio da Madalena, quen a finais do século XVI foi o primeiro occidental en contemplar tal beleza.
Pero aos portugueses, descubridores de moitas cousas, a historia teimudamente acurralounos baixo o propio crime sumario de non ter sido eles, pequeno pero atrevido, os que escribiron os libros de historia. Iso corresponde á demolición dos ingleses e franceses, artífices dun onte do que sempre saen con gloria, en moitos casos merecidos e noutros roubados a outros.
Pero volvamos a Angkor, ao meu desexo e entusiasmo por ter chegado hai dous séculos, e á forza inmensa dun espazo que se perdoa, sen esforzo, os seus enormes pecados. Non vou poñer moitas palabras ao espazo relixioso máis grande do planeta, non o necesitas. O obvio non se explica. Angkor é unha marabilla que comezou hai once séculos e que non pode pertencer a nada terrenal nin lóxico..
Unha marabilla que comezou hai once séculos e que non pode pertencer a nada terrestre.
E entón esqueces os miles de turistas que te rodean, os autobuses cheos de xaponeses e as colas interminables de tuk tuk numerados que levan aos coreanos en parella a perderse nese labirinto de imaxinación feito de pedras e árbores.
E entón, cando un deixa esa inmensidade relixiosa e regresa a Siem Riep, a cidade que o castiga, entretétete contando cos dedos as cousas que cando as contemplabas parecían imposibles. E despois o ruído da rúa, xa pola noite, demostra que as masas non merecen o ceo e por iso, din nestes templos, É tan difícil chegar ata el e puxérono tan alto..
Porque un asiste impávido ao concerto dun grupo vestido de rockeiros, con tacos, escudo e chaquetas de coiro, que interpreta a Celine Dion nun bar. e na rúa, seguinte, Hai milleiros de persoas baixo un ceo de cor neón no que as ofertas de música e rebaixas o alteran todo sen deixar lugar á supervivencia..
Un grupo vestido de rockeiros, con tacos, escudo e chaquetas de coiro, que interpreta á “irreverente” Celine Dion nun bar
Pero non importa, Dá igual que á mañá seguinte volvan as colas aos templos, que o negocio é tan evidente ou que os paxaros non respectan os deseños do vento e foxen dos humidais como facían antes os crocodilos. Todo está perdoado nun lugar que pertence a ese mítico club do planeta onde os espazos que non se pode morrer sen deixar de ver son socios de honra.. Hai moitos, pero non hai tantos.
E se queres, xa che contarei esas historias de viaxeiros., do rapaz que nos levou no tuk tuk, da nosa viaxe de Bangkok a Cambodia en autobús, da estafa da masaxe de tres euros ou do marabilloso hotel pequeno e barato no que nos hospedamos a través dun amigo dun amigo que traballa con honestidade e experiencia no turismo e que se chama Alex Póo, de Viaxes Tuareg?
Pero iso, me parece, Deberíades descubrilo por vós mesmos porque o único que quería dicirvos hoxe é ir a Angkor, Non te esquezas de non traizoarte e deixarte abandonar esta vida sen ter visto un lugar tan marabilloso plagado de pecados veniais.. Que cabrón Antonio da Madalena, canto tería dado por ser el!
