Exipto é un xigante que mece o teu interior. Nada é doado alí. A súa xente parecíame ter un certo orgullo triste, de desconfianza cara a un pasado que dá a impresión de que sempre foi mellor. Pero Exipto é inmenso no seu onte, lugar de paso imprescindible para ir a comprender os medos e os odios e a forza e a tenacidade. O Cairo é a cidade na que todo ocorre entre cafés cheos de fume e letras, entre rúas ateigadas de vendedores e coches e xunto a un río, o Nilo, iso chega maltratado pero cheo de vida no seu final. Nunca pasei por un lugar que parecía tan desapiadado e interesante como ese capital da vida e dos mortos. Exipto é único e o único vese obrigado a velo incluso para odialo para sempre ou para aprender a amalo cando mirando ao redor. Os seus templos e pirámides son inigualables. O seu deserto está perdido cara a nada cando te afastas do home. Só alí, Só en Exipto, A capital do mundo que cruzei nun coche durante 21 días interminables. Ninguén nos axudou, Todo eran problemas, Pero hoxe, Case un ano despois, Estou desexando volver.
