Eran tan cedo cando saímos que a luz aínda permanecía na calma do seu último adeus. Non se escoitou nada porque nada se balanceou nesa estreita rúa de Luamprababang, Laos. En canto saímos, pareciamos ver unha sombra e detrás dela, Xa se enfronta aos nosos ollos, Dúas mulleres con retiro ofrecéronnos mercar galletas que gardaban nas cestas. Decidimos mercar algúns paquetes e sentarnos alí, Nunha esquina retirada e morrendo, Para esperar á súa chegada, Os monxes budistas, que todas as mañás co amencer que saen á rúa para recoller esmola polas rúas da cidade.
Como ninguén decidiu ir á avenida principal. Lembro facer algo frío, que esprememos os ombreiros cos ollos aínda cargados cun soño en débeda, E que nos preocupamos pola idea de que esta procesión de homes non era máis que unha historia que só existe no mundo das sombras. Pero non o foi, Outros rapaces sentáronse preto de nós, estranxeiros, Nun silencio respectuoso e canso.
Apareceron unha longa fila de monxes levando as súas túnicas laranxas
De súpeto, Cando o amencer xa estaba colocando no día, Entre a escuridade e o claro, Unha longa fila de monxes apareceron levando as súas túnicas laranxas coma se o tecido naceu dos ombreiros, Nunha absoluta falta de ruído no que só se escoitou os pasos, respirando e aberto e preto das súas cestas. Parecía unha fermosa imaxe, Serena que pronto perdín e convertei nun mango da cámara antes da sensación de que tiña unha foto única diante.
E pasaron e esa fila de homes perdéronse pola rúa coma se estivese a aclarar os medos e os desexos de todos os que estiveron alí nas augas do Mekong próximo. Naquel momento a luz xa se fixera cargo de todo e cando pensabamos que remataba, que os homes deberían volver á vulgaridade do mundo, Vimos que aqueles mozos que estaban xunto a nós se dirixían aos antigos templos da rúa principal.
Parecía máis un espectáculo de turistas que tiveron a oportunidade de practicar o voyerismo
Decidimos seguilos sen saber moi ben se nese momento o ilóxico debe ser razoado e chegamos a unha esquina onde toda a espiritualidade se desfeía nunha realidade con menos prosa. Porque había decenas de turistas e vendedores esperando de novo a monxes que pasaron repetidamente recibindo a súa esmola. Vimos poucos lugares, Aínda que foi fácil diferencialos: Estaban sentados, Entregaron comida e non fixeron fotos. E a xenerosa historia dun pobo que paga aos seus relixiosos na primeira luz con respecto e a comida era menos clara e parecía máis como un espectáculo de turistas que tiveron a oportunidade de practicar o voyarismo fotográfico.
Supoño que non é unha cousa nin outra e supoño que non me importa. O desfile é máis vello que a chegada de nós, outro, E os monxes camiñaban coma deslizando entre o noso asombro. Así pasaron unha e outra vez ata que xa decidiron que era suficiente e penetrou de novo nos seus fermosos mosteiros para non volver á seguinte luz que segue a noite seguinte. E tamén imos ao noso aloxamento, camiñando entre cans abandonados e outros turistas, Coa imaxe desa primeira aparencia, Nese silencio total, Co mundo opaco e a inocencia acendida.
