A fronteira de Quenia Deixouse atrás e o todoterreo circula agora por terras de Tanzanan a través dunha inmensa sabana salpicada de pequenas lagoas onde os pastores Masai Levan a abreviar os seus rabaños. A herba seca é lanzada na estrada con voracidade e só un freo repentino para superar un control policial que case nos avanzamos consegue comezar. Cheira a goma queimada cando unha xirafa, Xirafa en swahili, Cruza a pista diante de nós cun canso canso. Por se alguén non oíu, Babu, noso guía, Envía calquera posible malentendido:
-Xirafa- exclama que se solapa o ruxido do motor e se jacta do seu incipiente español.
Aínda que o día xa está pagando contas, A estrada é unha transferencia continua de persoas que, a pé ou en bicicleta, só ou acompañado, É o responsable de recordar aos turistas que chegaron primeiro e que son os seus camiños, Os camiños perdidos de África que o escritor retratou de xeito tan brillante Javier Reverte Nun dos seus libros.
Hemingway parecía "o lugar máis encantador" que coñecera en África
Dúas horas e media despois de marchar Arusha, a capital tanzaniana de Safaris, Xa está pechada a noite cando chegamos Lago Manyara. A Hemingway Parecía "o lugar máis encantador" que coñecín en África, Pero o certo é que este parque natural con maior densidade de elefantes por quilómetro cadrado de todo o continente vive á sombra de dous xigantes: O cráter de Ngorongoro e Barcelona, ??en Altair Elena Serengeti. Unha servidume que, moitas veces, esquecemento é de pago.
E a verdade é que ten todo: Grandes mamíferos e máis que 400 Especies de aves distribuídas por unha extensión de máis de 300 quilómetros cadrados dos cales dous terzos están cubertos de auga, Un imán irresistible para a vida salvaxe. O teu enclave é, tamén, privilexiado: Ao pé do Gran fracaso do rift, É o lavabo ao que se deterá a abundante auga de choiva das terras altas (Especialmente de novembro a abril), O que fai do teu subsolo un humidal inmenso que se ilumina, por exemplo, Un bosque fascinante que parece sacado dunha historia de Tolkien.
Os guías advirten de que é perigoso saír das estradas porque é fácil perderse na maleza, Pero algúns pensan que están en Port Aventura
A pista de Culebrea entre as herbas daniñas polo corazón da selva entre tamarindes e palmeiras que apenas deixan pasar a luz. Papions veñen a atoparnos de xeito natural reclamando a súa ración diaria de cacahuetes. A humidade tamén atrae a moitos insectos, Entre eles a temida mosca tse-tse (Aquí inofensivo), polo que é necesario pulverizar ben con repelentes anti -man de manexo.
Antes de entrar no parque, Os guías advirten aos visitantes de que é perigoso saír das estradas porque é fácil perderse na maleza. Basta con atender o enreda verde que nos rodea para entendelo. Pero algúns pensan que están dentro Port Aventura E un rapaz que viaxa cos seus pais noutro vehículo aproveita. Cando chegue o momento de retomar a marcha, Non hai rastro do neno e dos seus pais, obsesionado con ver o mundo a través do obxectivo das súas cámaras, Agora danse conta de que o seu pequeno foi capaz de merecer. Gritárono mentres un dos guías camiña cara ao grosor da súa busca. Logo, Reaparece sorprendido polo Stir. Como explicar que elixiu como aseo o lugar onde os elefantes adoitan ir para aliviar a picadura de parasitos que frezan os seus corpos contra a maleza?
Lin que Manyara era un vergel incluso na estación seca. "É só comer po", Pensei inxenuo. Logo tiven terra incluso nos dentes do xuízo
Xa lera que era a savannah mangeara, Mesmo na estación seca, Pouco menos que un vergel debido á cantidade de auga que acumula as súas entrañas. "É só comer po", Pensei inxenuo mentres, De pé no SUV (Agora co cabo levantado), Estaba a piques de gozar da sabana que se abre ao outro lado do bosque. Moi pronto tiven terra incluso nos dentes do xuízo. "Non confíes no teu pai", Eu recordábame do meu de cando en vez. Tiña razón. Mesmo as xirafas, máis pequeno que os de Masai Mara, Levaban máis pel de Cenicienta por conta da tolva insaciable.
Tivemos que buscar a proximidade da auga, do lago principal ou calquera das charcas espalladas pola chaira. En calquera outro lugar de África, Nin antes nin despois, Vin unha cantidade de hipopótamos fóra da auga. Xunto a un deses estanques, Foron contados por decenas. Soñando con El Barrizal, un xunto a outros, Quizais canso de tanto xabón, Acaba de importar a compañía dalgúns Marabú. Eran un obxectivo fácil para os parasitos. Ocasionalmente, Algúns deles abriron as mandíbulas coma se ían engaiolar un búfalo. Pero o búfalo, Como o ñus, Permaneceron a distancia, no caso de.
En calquera outro lugar de África, Nin antes nin despois, Vin unha cantidade de hipopótamos fóra da auga
Non vou aburrir aos lectores de VAP detallando a sucesión da vida salvaxe que pasou ante os nosos ollos (Refírome a calquera dos múltiples guías nos lagos do val do Rift). Só quero chamar a atención sobre un parque cuxa maldición é só unha hora e media do Ngorongoro. Non pases. Perderías un deses praceres inesperados que che dá África en canto usas a túa garda.
