Non sei a primeira vez que estiven alí, Pero o último. E o último -more recente, Para máis real- Foi o máis especial, Ben, foi a cúspide dunha longa e alegre dixestión. Levaban moitas noites camiñando por Concordes sen pisalo; Moitas horas de contemplación dunha lagoa que o mesmo servía como espello que refrescar ao solpor que o home dos principios non tocados chamou Henry David Thoreau.
E finalmente, Nunha noite xeada de novembro, Entrei na estrada que chega Boston. "Esa é a casa de Emerson", Carolina díxome, que me deu a benvida na súa casa Concordia. Comecei a entender que o autor que máis me rabuñou; iso cambioume máis, alimentado, desvestido, separados do chan ("A miña casa nas nubes é tranquila", escribiu) e vestido de novo falou de cousas que eu, agora, tiña ante os ollos. O que lera cos poros era certo.
Levaban moitas noites camiñando por Concordes sen pisalo; Moitas horas de contemplación desde unha lagoa
Ás veces non elixe os lugares, Pero os lugares o escollen. Era outubro, Xa tiña todos os informes da miña viaxe anterior e tiven que mover o cu para escribir. E sen saber por que, Rematei cun billete de avión a Boston -Bere porque en Concord, claro, Non hai aeroporto-. Fin, Pasei nesta tranquila cidade de Massachusetts aproximadamente unha semana.
Quería escribir sobre esta reunión durante moito tempo, Pero o perfeccionismo paroume. Agora, Impulso, Como se escribise con dedos electrificados, Deixo atrás calquera Asom para ter que dar contas de Thoreau e digo como me sentín: Quen quere asumir as súas palabras que asiste ao seu diario, A Su Walden, aos seus ensaios ou incluso aos seus poemas salvaxes.
Impulso, Como se escribise con dedos electrificados, Deixo atrás calquera Asom para ter que dar contas de Thoreau
Recentemente, Nunha entrevista na radio, O presentador preguntoume o que significaba Thoreau para min. Atrapoume contrapartido. Non se explican as paixóns, Senten. Respondín a algúns cursilería, como improvisando. Tomei os meus bártulos, cruzara o charco, Estiven no chan do meu heroe, E aínda tiven que explicar o que significaba para min?
A miña primeira parada foi o templo de Walden, unha lagoa á que dei un par de voltas. Foi a 11 Novembro -Mas recordo- E o pai de Carolina cantou a temperatura pola mañá. Aquela mañá era chula, Aínda que non conxelado. Levou comigo unha antoloxía dos xornais de Thoreau, E fun ao 11 Novembro -Non recordo o ano- Para ver como describiu ese día hai máis dun século e medio. A miña misión, Máis que escribir, Máis que demostrar os meus pasos na costa de Walden de Walden Pond, Máis que deixar o rexistro de árbores, Nunha cor de outono de lume, máis do que calquera outra cousa, Estaba revisando o que levaba anos lendo, Pero cos pés.
Levaba comigo unha antoloxía dos seus xornais e foi á lagoa para ver como o describiu hai máis dun século e medio hai
En Concord, esta pequena nómina de escritores que coincidiron no espazo e no tempo é recordado, dirixido por Ralph Waldo Emerson. O Simplemente Waldo. Unha mañá, espiando na casa do pai do transcendentalismo, unha filosofía que se basea nos idealistas alemáns e aposta por "unha relación orixinal co universo", como dixo unha vez -, o coidador da casa achegouse a min, xa que só abre en datas turísticas. Díxenlle que carallo facía en Concord e, claro, Abriume a casa e fíxome unha visita guiada. O universo chiscoume un ollo.
Casa, branca, grande e impecable, Está a carón do museo Concord, onde me neguei a mercar unha pequena placa de madeira que dicía "Walden" porque non se facían na cidade. A cambio, Pasei unha agradable media mañá centrado nas salas dedicadas a estes dous homes, un discípulo do outro e eu discípulo dos dous.
A casa na que naceu está máis lonxe, do outro lado da cidade, e hoxe é a sede dunha empresa de produtos ecolóxicos
A casa onde naceu Thoreau está máis lonxe, do outro lado da cidade, e hoxe é a sede dunha empresa de produtos ecolóxicos e dunha asociación dedicada a este home estraño e subversivo, "feo coma un pecado" (Así o describiu un biógrafo) que nunca baixou do seu refuxio no ceo. Telo como exemplo de moitas cousas ten as súas consecuencias positivas., pero tamén negativo: un dáse conta -ou polo menos nótase- Que é a vida ademais de todo o que nos confunde e nos presiona?; pero tamén nos leva da man a unha dimensión da que é difícil baixar e tocar o mundo real..
O lugar que mellor conserva a súa memoria e a súa obra é O proxecto Walden Woods, situado nun pequeno outeiro metido no medio do bosque e do silencio. Non, díxome o responsable, asisten regularmente estudiosos de filósofos, doutorandos e investigadores e apaixonado por un home cuxo laboratorio se moveu entre a vida e os seus diarios (máis 7.000 páxinas). Na biblioteca dese centro había ducias de volumes, e ata os seus diarios completos en varias versións, algo imposible de atopar a prezos razoables., primeiras edicións e libros adxacentes daquel movemento filosófico que uniu a algunhas das máis grandes mentes de Massachusetts.
En Concord hai unha rúa chamada Thoreau, unha escola chamada Thoreau e un mito chamado Thoreau
En Concord hai unha rúa chamada Thoreau, unha escola chamada Thoreau e un mito chamado Thoreau. A súa tumba está situada na parte dos escritores dun inmenso cemiterio.. Hai unha pedra rodeada de lapis e bolígrafos, non máis que 30 centímetros de alto, que no inverno cobre a neve, e unhas letras talladas debuxan "HENRY". Nada. A súa vida foi un exemplo de sinxeleza unida ao rudimentario., ao básico, venda polo miúdo. Ao espazo entre as palabras onde poucas veces nos paramos. "Todas as cousas boas son salvaxes e libres".
