Esta é unha cidade que está morrendo de sede; queren beber o mar pero non os deixarán. Están condenados á area, ao po do esquecemento e camiñan mentres un camiña no deserto, lentamente, a ningures, porque o único oasis onde bañarse os teus soños secou atrás 40 anos. O pasado dos saharawis é un espellismo, o seu presente unha infame cuía de minas, Pero no futuro, Alí, A súa alegría persiste.
Prefiren ancorar un futuro, En lugar de lamentarse coa nostalxia doutras veces e por ese camiño por diante non están sós.
O fisahara é un estalido, unha idea tan delirante que acabou funcionando. Para 10 Anos persoas do mundo do cine, activistas e voluntarios decidiron manter un festival no campo dos refuxiados máis queda de todos, Ben, os quijotes non entenden a lóxica. Dajla é unha cidade, ou un territorio, ou un sitio -Non sei como definilo-, Situado aproximadamente catro horas na cidade de Tinduf, No suroeste de Alxeria. Caixas con proxectores chegan cada ano, películas, esperanzas, pantallas, camións, solidariedade, Actrices, pallasos e voces para berrar ao mundo o que ten lugar alí.
O pasado dos saharawis é un espellismo, o seu presente unha infame cuía de minas, Pero no futuro, Alí, A súa alegría persiste.
E chegamos á miña parella Yray e eu, coa intención de gravar a maxia dun festival cunha vocación de desaparecer, Porque non será necesario soñar a ficción cando a xustiza se fai no mundo real.
O Saharawis é unha historia repetida, Dos que alguén comeza a falar dos "outros" e remata cunha parede de case 3.000 km. As paredes adoitan levantarse coa mesma facilidade de que se perda a memoria. As minas que acompañan a cerca, Cando explotan, Nunca fan ruído suficiente e iso é que o mundo está a ser xordo. Moitos gobernos, De buscar o outro xeito acabarán cun torticolis humanitario crónico. Marrocos eliminou o mar, Pero é a pasividade internacional que quita o desexo.
Pero non quero falar da fronte de Polisario, nin de afirmacións políticas. Non levei un kufiyya palestino ao deserto, Nin sequera escoitei as protestas despois dun atril, eran actores ou ministros, Non podo mesturar bandeiras que non compartan causas. Ás veces, de tantas revolucións mesturadas, Acabamos importando consignas xa usadas polos demais.
Ás veces, de tantas revolucións mesturadas, Acabamos importando consignas xa usadas polos demais.
Por iso parece moito máis elocuente, por exemplo, O seu xeito de bailar baixo os Jaimas. Os mozos necesitan bailar, incluso nun mundo de area, baila á sombra dese deserto que non pode con eles, baila para unha mañá sen tan cabra ou tanto sol. A maioría non coñece a súa casa, O Sahara Occidental, Barreiras libres, Pero proporcionan o té máis doce que probei na miña vida para ver os límites da súa terra un día, chegar á costa. Hoxe confortan que os deixaron, Lonxe do accidente das ondas, Pero seguen bailando porque a fe sobrevive ao eterno sopor de Dajla.
Durante cinco días estivemos gravando a dignidade dun festival que congregamos á poboación local e non hai nada máis en movemento que a mirada dun neno descubrindo un cine que carece de cine. Unha inmensa pantalla baixo as estrelas e o pundonor dos que montaron tal non non son suficientes para traballar o milagre. As mulleres escóndense baixo melfas, Pero os seus ollos contan todo. Miran o cine cunha emoción universal e os adolescentes cren que os heroes vendo "a vida de pi", Unha película que conta a historia do Saharawi, Pero viceversa. Ao final da, Esta é unha cidade naufragada no deserto, que busca o mar con desesperación.
Esta é unha cidade naufragada no deserto, que busca o mar con desesperación.
Asistimos aos desfiles de patria da poboación local e das carreiras de camellos. Os pallasos malabares para entreter aos nenos. O Sahara encheuse todos os días con mosquitos e xornalistas, Como nenos que corren, de artistas de graffiti alegrándose das fachadas, de cantantes fomentando as tardes. Os activistas impartiron talleres sobre como contar a historia desta cidade, Como chegar ao corazón do mundo e envexar as conciencias. Gravamos todo iso, arrastramos o trípode e as cámaras a 40 ºC, a través, Sen entender que é posible converter a area nunha festa.
Despois xubilámonos para durmir cunha familia, O que máis nos acolleu, Mirei por nós. Honrannos con carne de camelo, Con galiña asada e cus cus, Con froitas, Té doce e con auga de abundancia. Os saharawi comparten a hospitalidade musulmá e a solidariedade do deserto o que fai que cada Jima sexa unha casa para calquera. Non escoitei resentir nas súas conversas, nin viu alboroto nos xestos. Sorrían máis ca nós, mostrando os dentes castigados polo exceso de azucre e a escaseza de dentistas. Soñan con outra realidade, Porque non hai alternativa; esa peza de Alxeria non é un futuro, Pero alí quedan, de tempo, anciáns e nenos con 40 anos de máis.
Esa peza de Alxeria non é un futuro, Pero alí quedan, de tempo, anciáns e nenos con 40 anos de máis.
Despois de case unha semana, O noso voo despegou de Tindouf con moitos xornalistas e organizadores e persoas do cine e documentais e tomamos area nos nosos petos e unha boa dose de silencio para o camiño de volta..
Desde a fiestra puiden ver como quedaba atrás ese deserto despótico, iso non quere rematar e silenciar o berro dos homes. Sacoume pensar na soidade que o festival en Dakhla debeu deixar atrás., Sen pallasos nin películas. só deserto. Creo que ese foi o momento de quedar, no despois, Cando non hai máis festas nin cus cus. Cando bailan os mozos, Sen a presenza do estranxeiro, só soñando cun mundo abrazado polo mar.
