Uns meses en Nova York: Zume e garda da gran mazá
Encontros e desacordos con Nova York
Bacharel en Xornalismo e Historia, viviu na Francia, Bolivia e Níxer e máis que 50 países. Aínda decidindo se ama a mamá (África) ou papá (América do Sur).
Coleccionista impenitente dos curiosos personaxes, Afortunado e inesquecible apresurado que cada viaxe dá, Notálxico inútil tería gustado chegar case a calquera lugar 30 anos antes.
Se, como dixo Neruda lentamente, quen non viaxa, En pleno esforzo ata a morte, atoparás se ves aos seus textos.
33 artigos
Bolivia: Madidi Parque eo segredo do Toromonas
A incrible historia da desaparición do noruegués Lars Hafsjold
Scarlett Johanson e as pirámides de Gizah
Un percorrido polos lugares onde se forxou o reino de Portugal, Un percorrido polos lugares onde se forxou o reino de Portugal. Un percorrido polos lugares onde se forxou o reino de Portugal, Un percorrido polos lugares onde se forxou o reino de Portugal. Un percorrido polos lugares onde se forxou o reino de Portugal.
Cancún: a vida é agora
Porque síntoo, pero os que escribimos en Vap tamén facemos estas cousas. A aventura e o po son unha farsa e en realidade somos uns turistas de praia. Pero nesta condenada simulación de cidade-estrada teñen o mar agochado e non o deixarán ir tan facilmente ata que solte uns poucos dólares como rescate..
Mister Turismo no país dos persas. Crónicas de Irán (II)
As rinoplastias levan un par de anos provocando peles no país, especialmente entre a clase media alta. Por só mil euros, elixes un nariz á carta que no caso da maioría das nenas adoita ser o mesmo, longo e directo para mellorar as características. "En Irán, rapazas, non podemos amosar moito de nós mesmas, polo que se pode ver, queremos que sexa perfecto ”, Neda confesa.
Mister Turismo no país dos persas. Crónicas de Irán (En)
Tiran uns aos outros, nais, tíos, sobriños ... ata os seus propios fillos. Os avós disparan con cana, e as mulleres que levaban hijab, negro coma corvos. Desenterecen os seus móbiles e camiñan con entusiasmo cos paus de selfie nos ombreiros. Se non tes coidado, os iranianos disparán contra ti, mentres te abrazan sorrindo e che piden que mires o paxariño. A revolución do selfie chegou ao país para quedarse e entre as ruínas de Persépolis estreme un incendio.
Paraguai: o crucificado do país máis feliz do mundo
Así que máis dunha vintena de traballadores xunto coas súas familias tomaron madeira e cravos e en vez de subir a Golgota instaláronse nunha habitación xunto ao Ministerio de Traballo cos pulsos cruzados e listos para manter a protesta ata que foron readmitidos.. Dende entón a zona vive nun estado de peregrinación constante; medios de comunicación, policía, médico, curas e cidadáns que pasan por se acontece un milagre.
O Chaco paraguaio, Menonitas e ayoreos
"Ademais, moitos máis, aínda que a maioría está enferma. Os chamáns prohibíronlles comer carne de ciervo e agora só comen mel, tamén desde algún anteater, son lentos e fáciles de atrapar ", di, mentres se sorría frotando o ventre.
A cidade perdida do Tayrona
O francés, por exemplo, lembra que recentemente leu nalgún lugar unha teoría baseada no feito de que a presenza española aumentou decisivamente o nivel de agresividade no continente., estendeuse coma un virus e causou aínda máis atrocidades entre os indíxenas. Os dous suízos parecen encantados con esta explicación e relatan a súa recente visita ás minas de Potosí e o que lles impresionou a crueldade que se respirou nese lugar.. O belga que inexplicablemente parece esquecer a existencia dun tal Leopold
Aeroporto de Ben Gurion, cueiro de Murphy
O maldito selo de Guinea Bissau volve provocar medo entre o persoal e esta vez tamén descubriron na contraportaxe o de Malí. De novo reúnese unha cabala que parece ser a Sociedade Xeográfica Española, Intentan determinar se son países que poden ameazar a seguridade nacional.
Charlie Hebdó e as buganvillas
Internet dixo que estaban ben e fóra de perigo, que algúns veciños da cidade conseguiron alertalos, a tempo de que se refuxien con outros cristiáns nos cuarteis militares da cidade, que o peor pasara e nuns días podían coller un avión para o Togo, de Burkina a Benín. Durante os días seguintes, a xente da cidade dedicouse a levarlles comida e a gardar algunhas das pertenzas da Misión..
Un grupo de europeos e a lenda negra española
Un grupo de europeos e a lenda negra española?, Un grupo de europeos e a lenda negra española?, Un grupo de europeos e a lenda negra española ? Un grupo de europeos e a lenda negra española, Un grupo de europeos e a lenda negra española, Un grupo de europeos e a lenda negra española.
Unha casa na Paz
As bragas e os suxeitadores florecían nas lámpadas como cogomelos, mentres que as plantas ocupaban o piso de arriba, Subiron polas paredes e derramaron polas escaleiras nun rebumbio sordo coma unha sinfonía amazónica.. abraiado, cargado e disparado, antes de que saíse un jaguar de debaixo do sofá.
A historia tolo de cebras da Paz
Cando estaba a pensar en unha saída digna, ou a posibilidade de chamar o traballador para dicir que estaba enfermo, e no meu segundo día, un par de sombras, de súpeto me atacou por detrás e me agarrou polas axilas. - "Vaia, que faltaba, exprésase xantar resaca secuestro!
Senegal: Finalmente deu un sorriso
[st] Ela bailou soa, e a luz intermitente das antorchas revelou destellos da súa cara concentrada e do…
Saraievo: nos pasos da guerra
As montañas son o primeiro. Ondas escuras e lobos, espolvoreado cun rastro de neve a mediados de abril. Aínda hai algo malo neses sentinelas que miran cobizosos o fondo do val. Paciente e atento coma se esperase algo e, Por un momento case podes entender...
Gústame París
París non é unha cidade fría, cara e sen alma, etc. Camiñar polas súas rúas e contraer a síndrome de Stendhal como quen se resfria é absolutamente gratis. Parte do encanto desta cidade reside neses bocados fríos e miserables que che dá febreiro mentres che chasqueas os beizos mirando dentro das braserías e despois vas comer patacas fritas en calquera kebab..
Lamido cópula sen fin, o máis vello 120 anos
[st] "Ben, por suposto é fácil, Só tes que amar e axudarche un pouco ”,…
Ouagadogou e estrela brillante
O condutor frea de súpeto, todos os sentidos en alerta. Toque de queda, toque de queda!, berros mentres el se transforma. Pero o que fai? O rumor parece peligrosamente preto e agora podo identificar os ruídos tiros!
O último nómades do Sahel II: "Escola"
Un día de Malam e Gando pai e tío decidiu abrir a primeira escola Riskoi proxecto Sallaga nómade, recursos escasos entre distintos clans reuniuse salario de catro meses de un profesor e construíu un teito baixo o cal os alumnos tapaxuntas de dez días de choiva por ano, que dá Sahel en Níxer.
O último nómades do Sahel (1): Riskoi
Ás veces cre que seguir Aboca sombras, imposible no pasado persecución, en todo lugar onde eu conseguir eu busco unha realidade que desapareceu 50 anos máis cedo. Con todo, estou convencido de que ningún lugar poderá provocar a mesma impresión que eu sufrín nestas primeiras horas de Tanout impulsado pola paranoia e medo.
Tres historias africanas
El me conta as súas viaxes en África do Congo para Angola. Martin é un excelente conversador e pula dun asunto a outro coa axilidade e decisión dunha corda frouxa, pon unha iguaria entre arrebatártelo beizos rapidamente e obter outro coello da cartola aínda máis gordo e suculento.
Camerún: Considero de las jirafas
E aquí estamos nós, Eu pasei un cartafol, que acumulara nas semanas anteriores, con pequenas porcións de polo á prancha e durmir no autobús para non incorporarse hoteis. Eu bati xogo de ruleta, todo vermello, esperado Waza Parque.
Chegar á África: Níxer
er os hipopótamos que están no río Níxer, na periferia da cidade? Ugh complicado, gasolina ten camiñado, Eu non podo obter unha imaxe 100 EUR! Á beira da tolemia, vacilou, Pido permiso baratas empresa non moi ganancioso e desexando-me un golpe de disparo bo.
