Nas miñas viaxes hai case sempre montañas. E nos meus recordos, última vez, Xorden por riba das experiencias coa mesma rotundidade que na paisaxe. Por iso é Etiopía Simien; Patagonia, o Torres del Paine; Uganda, A cadea huidiza de Ruwenzori; México, o “Popo” e Tanzania el Kilimanjaro; Quenia, Os outeiros evocadores de Ngong e o Tíbet, o Evereste. Na miña maleta viaxan a miúdo, ambiente, vellas botas de montaña, Incluso para unhas vacacións de camiseta en Tenerife (a tentación de Teide Era demasiado forte). Dálle as costas a unha montaña que che gustaría subir é unha das sensacións máis amargas que se pode experimentar nunha viaxe. Se é por falta de forma física, Polo menos tes unha coartada moral, Pero se só é cuestión de tempo, A inquietude acompaña demasiadas horas.
No Everest, polo menos, Non había dúbida. Loitei por aproximar o máximo posible Qomolangma, a deus-nai das montañas. Ese foi o meu afán: O agasallo dun solpor sen nubes, Un amencer pletórico, Uns minutos de éxtase diante da mole sagrada, A satisfacción de pensar "Ata agora podo vir, E ata agora cheguei ".
Dálle as costas a unha montaña que che gustaría subir é unha das sensacións máis amargas que se pode experimentar nunha viaxe
Por iso viaxara a Rongbuk, Na cara norte da gran montaña, Na ladeira tibetana do enorme sólido. O tempo non foi o máis adecuado, Aínda na tempada de monzóns, Para asegurarse dun día claro, Pero a cambio o mosteiro onde pasamos a noite (que presume de ser a máxima altitude, 5.000 metros, o planeta), Estaba moito menos ocupado. E esa incerteza acompañoume ao longo da viaxe, Como o fío argumental dunha historia de suspenso.
Chegar aquí custounos un voo de España cunha escala Bangkok e outro de Kathmandu para Lhasa. Y, Da capital do Tíbet, Varios días de estrada para a "estrada de amizade". En canto puxemos o pé en Rongbuk, comezamos na dirección do campamento base, agora case orfo de expedicións, Onde tamén podes chegar a Carricoches lanzado por cabalos (Opción para a que os poucos que se animaron a achegarse ao campamento base optan principalmente).
Neses límites do humano e do sobrenatural, A vida e a morte convértense nun significado diferente ata que case xemelan, Sen dramas nin alboroto
Temos a sorte de gozar, Durante unha longa hora, Un dos máis intensos da miña vida, Da cara norte do Everest, A poucos metros do lugar que non se pode tomar sen o correspondente (e caro) Os permisos do goberno chinés. Xunto ao rexistro de pedra que recorda a desaparición de Mallory e Irvine en 1924, Cando camiñaron resolvéronse cara ao cumio do Everest e a néboa tragounos por completo, Alimentando o maior misterio da historia do montañismo. Foron os primeiros?
Canto me gustaría seguir camiñando arriba! Sinto a terra do Everest baixo os meus pés, entra nese glaciar que acendeu a miña imaxinación adolescente, Iso levou os nomes de Mallory, Messner o Buhl, Heroes de traxedia capaces de desafiar aos deuses que habitan nas montañas máis altas da terra. Neses límites do humano e do sobrenatural, A vida e a morte convértense nun significado diferente (Tivemos a oportunidade de comprobalo hai uns días co rescate frustrado do montañeiro español Grao Juanjo no Dhaulagiri) Ata case o xemelgo. Sin dramas, Sen alboroto, Coa naturalidade que non asimilamos a moitos metros debaixo. A vida que queremos vivir diante da vida que temos que vivir. Non hai cor.
Este último esténdese ata desaparecer na marabillosa rutina, A rutina de fermosa, Para ver caer a noite no tellado do mundo
De novo en Rongbuk, A aspiración non está durmindo, pero sendo. As luces do sol ata a cara norte do Everest, coroado pola pluma habitual de nubes, Coma se alguén estivese a rummar cunha parrilla nas súas tripas. Non frío, o só lo siento. Este último esténdese ata desaparecer na marabillosa rutina, A rutina de fermosa, Para ver caer a noite no tellado do mundo. As sombras descenden polas ladeiras de Rongbuk celos do seu tesouro, cubrindo pronto cun manto de escuridade o val. Somos algúns que quedaron fóra para despedirnos do Qomolangma, Pero o silencio é absoluto. Detrás de nós, Unha montaña de botellas de cervexa baleiras, perfectamente concorrido, Esperan que un camión descenda á civilización. É un chisco de realidade nos dous soños.
A luz gradualmente gradualmente o Everest, Unha presenza tan impoñente que te obriga a silenciar, Recreandote nos seus matices
A noite é longa, incómodo, frío, Pero inesquecible. Apenas podo durmir unha hora. Salchicha, Lin o libro de Conrad Anker Sobre o achado do corpo de Mallory á luz débil dunha lanterna. Despois de sete horas de tortura, é hora de asinar o armisticio coas miñas vértebras. Levántome e sae. Está amante e a temperatura é baixa, Pero o programa merece o esforzo. A luz gradualmente gradualmente o Everest, Unha presenza tan impoñente que te obriga a silenciar, Recreandote nos seus matices: Nos cortes, No cume, No segundo paso, Na brusca neve e rocha. Así pasa unha hora diante do xigante, alleo a vir e ir dos poucos hóspedes que saen a baleirar a vexiga, Para lavar os dentes, Intenta recomendar os ósos. E dan bruces co Everest. Case nada. Bendita rutina.
