Paramos o coche nun outeiro. Baixamos. A partir de aí contemplouse a sabana africana ao longo da súa inmensidade. Unha multitude de acacias salpicou un manto verde. As montañas que sombran cara ao río Mara miran o fondo dobrando o horizonte en fila. Fai un pouco de calor e sopla un pouco de vento. Non se escoita nada.
Ese xeito fascinante de arranxar as cousas de África onde a imaxinación sempre supera as deficiencias
No medio da distancia, os meus ollos desa infinita chaira destacan algunhas tendas de campaña. Poucos, case imperceptible entre esa natureza. "É o noso campamento", explícanos Aldo, propietario e un dos xestores do Campamento de Kandili. Nese momento vemos a Martin, noso condutor, que con algunhas pedras comeza a cambiar a roda dos nosos 4×4. "Puncionei", explica. Nós, mentres, Observamos ese xeito fascinante de arranxar as cousas de África onde a imaxinación sempre supera as carencias.
Nese momento volvo a cabeza de novo e vexo que o campamento ten aproximadamente un quilómetro. "Por que non camiñamos?", Dígolle a Aldo e Ricardo. "Imos", O noso anfitrión responde con naturalidade. Comezamos a descender, Con paso lento, charlando, Mentres saímos á esquerda e á dereita de Ñus e cebras cara á esquerda e á dereita, Vemos o paseo dunha xirafa que se deixa de contemplar ao lonxe ou debuxar a caída dalgunha hiena. Busca. Eles e nós. Ás veces custou aceptar a tranquilidade dese paseo pola famosa Masai Mara. Sen estridencia nin teatros para inventar emocións aos turistas. Camiñamos por un campo onde podían aparecer leóns. Hai alí. Non falamos diso, Só avanzamos con calma e sorpresa. Fomos libres para a sabana. Sen dúbida nunca tiven unha chegada máis fermosa a ningún aloxamento en África.
Sen dúbida nunca tiven unha chegada máis fermosa a ningún aloxamento en África
Ana agardábanos en Kandili, Lucas e o grupo de traballadores de masas que os acompañan nesta aventura. En breve entendes que crearon unha pequena familia de apoio e afectos. Ana e Aldo son unha parella que xogou o futuro para vivir un agasallo completo. Lucas é o seu fillo de catro anos. Xoga na selva, No seu xardín, Tamén naturalmente, Sen estridencia. O rapaz é xenial. Ese espectacular campamento está enclavado na coñecida como a gorxa do leopardo, unha área de conservación privada do norte de Masai Mara onde a BBC Gravou algunhas das mellores escenas Da súa famosa serie documental "Big Cat". Conseguiron, Despois de reunirse cos sete propietarios de familias masas da terra, ter esta fascinante peza do parque exclusivamente. É a súa casa, Agora tamén durante tres días.
Pola tarde decidimos saír de novo. Imos esta vez con Ana tamén, Lucas e William, Un singular masai que recorda o inverno no que unha familia o convidou a pasar tempo en Andorra. “Foi moi agradable e sei que vin pequeno mundo, Pero estou seguro de que non hai nada máis fermoso que a miña terra ", Asegura mentres recorda o seu paseo de guerreiro africano feroz por xeadas e luxosas montañas europeas.
Pasamos con rabaños de Ungulados, Girafas, algúns elefantes e o rastro de hienas
De novo gastamos xunto a rabaños de Ungulados, Girafas, algúns elefantes e o rastro de hienas. Camiñamos con absoluta liberdade por un lugar único. Despois dirixímonos á gorxa do leopardo. O sitio é fermoso. Nas últimas semanas volveuse a ver un leopardo ata ese refuxio no que naceu. Buscamos o teu encontro pero non se produce (Apenas dous días despois volveu á súa árbore, A túa casa, Hand Kandili). Camiñamos por unha zona aberta, privado, en que a vida é allea e próxima a ti. É unha sensación estraña. Estamos tranquilos felices no medio de tanta axitación. Todo o que é especial, diferente.
De súpeto Aldo desaparece, Sae con Lucas. O resto seguimos camiñando mentres comeza o solpor. O ceo vólvese violeta. O sol cae ao fondo. Unha última sorpresa. Despois dun pai e un fillo rochas, prepararon unha mesa e cadeiras. Hai viños, cervexas… Non nos sentamos a contemplar a fuxida do día. A noite absoluta cae na sabana. Momento brutal.
Entón escoito o aullido dun hyenan
Volvemos ao campamento. Entón decidín usar a ducha ao aire libre da miña tenda. As velas pequenas e débiles iluminan unha cerca de madeira. Na miña cabeza un toque e na billa dos millóns de estrelas. A auga cae sobre o meu corpo mentres miraba para non perder o meu ceo. Entón escoito o aullido dun hyenan. Parece que estou detrás da cerca de madeira que me protexe. Escoito de novo a inquietante risa do mamífero. Paro un segundo, eu sorrío. Son un apaixonado da África salvaxe. Non, no Kandili é, real, aberto, sincero. Apago o grifo e agora escoito sons plurais, hai varios. Aquela noite o último que escoitei antes de durmir é o mudo de decenas de ñus na miña porta.
Este foron os tres días que pasamos no kanidli con ana, Aldo e Lucas. Nunca me ocorrera estar nun parque facendo un safari e querendo volver ao aloxamento. Só alí. A experiencia do campamento superou as fermosas rutas en coche para Masai Mara. Lembro hoxe con algunha nostalxia a noite na que no medio da cea asustada por algúns ruídos que iluminamos e vimos o aterrorizado trote dun rabaño ñus que nos contemplaba; Os albores nos que as cebras pasaron á miña porta; A tarde que volveu ao restaurante e contemplouse lonxe dos elefantes, A última noite escoitamos claramente o rumbo salvaxe dunha caza de leóns, búfalo e hienas. Á mañá seguinte, un grupo de voitres famentos que voaron case indicou o punto exacto no que pasara todo. Busca, Moi preto, Un pouco máis dun quilómetro.
unha pena, Tivemos que marchar e non podiamos achegarnos para velo. Íamos dun lugar real, alleo ás cerimonias esaxeradas dalgúns campos que só te fan sentir distante. Mentres tanto, o entretemento para xustificar o seu elevado prezo non che deixa espazo para ti, singular, Vivir ese momento íntimo no que só tremes por un segundo de emoción, asustado.
A última noite escoitamos claramente o rumbo salvaxe dunha caza de leóns, búfalo e hienas
Lembro esas noites do Kandili agora que avancei o meu libro de 10 países e case 50 Parques África, Onde fixen safaris a pé no delta de Okavango, Mana Pools, Hwange, Kruger, Kibale ... e teño a sensación de que foi onde por primeira vez estou realmente libre para a África salvaxe. Escríbeno na miña historia e así quedou na miña memoria.
Esta ruta por Kenia realizouse coa colaboración da compañía Kobo Safaris O noso grao de satisfacción pola túa profesionalidade, O coñecemento e a entrega invítanos a recomendalos. Non o faríamos deste xeito, Como é habitual en VAP, Pero pensámolo niso.
