A 40ºC baixo cero todo estaba conxelado, quitaneves, pestanas e o noso humor aventureiro. Estivemos na Illa de Diomedes, nos confins máis afastados de alaska, no medio do estreito de Bering. Un esquimal esquivaba o xeo para facer un buraco no que podía botar a súa vara.. Os ventos polares aumentaron a sensación de frío sobre ese mar xeado. Mirei o esquimal cunha mestura de admiración e condolencia: "Por que aínda vives aquí?", Pregunta. Entón deixou de picar o xeo. Miroume cun sorriso limpo, encollendo: "Porque esta é a miña casa".
Era irrebatible, Non había máis que explicar. A túa casa, A súa infancia, Os teus mortos, Todo o que estaba alí, Nunha illa tan inhóspita que tiña medo. Ese lugar formou parte dunha expedición que me levou a percorrer o planeta nun SUV durante máis de dous anos.
Se un emerxe das raíces, corre o risco de deixar de viaxar e comezar a fuxir.
Coñezo a moitos viaxeiros que asumen con orgullo a súa condición de "cidadáns do mundo". Ignoro o que significa isto, Quizais un estalido de liberdade, na miña opinión, mal entendido. Vivo en Madrid e tiven o privilexio de cruzar máis que 80 países coa miña cámara, En busca de historias, de casas estranxeiras. Vin ríos voando nas montañas de Canaima, Crucei o Amazonas, Empapei a Antártida, Pasei polo deserto de Gobi, Gocei as noites de Moscova e a mañá de Cartaxena de Indias, Perdín todo en Las Vegas e atopei a paz no Ngorongoro. Camiñei xunto a fluxos de lava e rinocerontes brancos, Nos vales sagrados e en ruínas maias… Pero está en Palencia onde estou na casa, Porque sinto a compañía do que fun. As raíces forman parte do viaxeiro. Se un emerxe deles, corre o risco de deixar de viaxar e comezar a fuxir.
Nada ten que ver coa sensación de pertenza cunha posición provincial. Na comparación reside o erro. Sei que hai pontes máis emblemáticas que a nosa ponte romana e o fermoso descoñecido non é tan fermoso como outras catedrais. A rúa principal ou o Cristo do Otero non chegan á grandeza doutras rúas e outros monumentos. Pero eses lugares son os nosos, Os que camiñaron con dignidade, Os que compartimos.
As cidades non son nada, Nada de nada, Se non se comparten, Se non se crea a ligazón cos que habitan neles.
As cidades non son nada, Nada de nada, Se non se comparten, Se non se crea a ligazón cos que habitan neles. As cidades son experiencias, Son o primeiro amor, Un poema escrito á distancia, A memoria dun avó, A seguinte tenda, Un amigo e unha escordadura, pezas da historia que forxou aos que deixaron e ao futuro dos que veñen. Sen iso, Unha cidade é pedra e cemento, Espazo Yermo con máis ou menos adornos e arquitectura.
De Palencia quedo coa súa luz sen praias, os seus trigales e as súas festas. Comprendo o teu idioma e falo o teu idioma con afecto, Porque esta cidade invita a unha conversa amigable, Sen escordas nacionais, Sen ansiedade nacionalista. Eu diría que Palencia é unha cidade intelixente porque combina a humildade española co orgullo da Palencia. Non necesitamos berros ou pancartas para amosar o esplendor dos nosos parques, Tampouco apelamos á identidade da xente mentres contemplamos a torre de San Miguel. Temos, como todos, As nosas guerras, os nosos santos e a nosa virxe, que incluso ela é da rúa para estar máis preto, Sen grandes altares.
Palencia é unha cidade intelixente porque combina a humildade española co orgullo da Palencia
Estamos facendo Palencia., Co Raoto de Las Peñas ou o son de Castañuelas, Co soño de ver un ascenso no lastre, Cos nosos atletas olímpicos, Cos coplos á morte dun pai ou ás conversas de calor do trébede.
A esta cidade convértese en como se converte á tregua despois da tormenta. Isto é para min o lugar dos meus sobriños, dos veráns con chaqueta pola tarde e agasallos de Nadal. Podo entender que cando o inverno pasa aquí chega a anhelar as paisaxes do mar, Pero Palencia reinvéntase co cheiro de castañas asadas e a liberdade dos nenos xogando nas arcadas. Ás veces teño ganas de perdela, Ao regresar, reconciliarse coa súa serenidade, Pero que vou facer, Adoito fuxir.
Son xornalista de vocación e viaxo por necesidade. É a curiosidade que se embarca en novas rutas, Quero vivir outras formas de ledicia, perseguir horizontes e atopar o choque doutras culturas. A viaxe é quizais o xeito máis sensato de perderse nese labirinto que chamamos vida. E así camiñamos, aínda perdido. Coñecín destinos que me pareceron parentes, Podería vivir en Morelia ou Bos Aires, Farto picante e dálle á melancolía do tango, Incluso podería instalarse nos confíns de Rusia, ou nas beiras do Nilo, ou nas Cabañas de Noruega, ou baixo as palmeiras de forza. Podería vivir alí, si. Quizais sexan sitios máis alegres, máis fermoso ou máis divertido, Pero non son meus.
A viaxe é quizais o xeito máis sensato de perderse nese labirinto que chamamos vida
Tendemos a pensar que os lugares interesantes fan que a xente sexa interesante, Pero é máis ben o contrario: É a xente que paga a pena un lugar.
Durante a viaxe que nos levou a percorrer o mundo puidemos achegarnos ás comunidades indíxenas de Asia, América e África. Esas tribos amosáronnos un xeito de respecto sen precedentes pola súa terra. Encantáronlles todo o que os fixo como estaban, Non se compararon, Porque o valor das raíces non é transferible. Aprendemos a apreciar a maxia dos baobabs ou dos ceibas, non porque sexan árbores máis esveltas que outras, senón porque formaban parte dos seus bosques. E compartiron eses bosques e esas raíces.
Nada é prescindible no lugar onde se nace. Botas de menos a miña cidade e boto de menos cando imos. Hoy siento lo que sentía el esquimal picando el hielo: En Palencia é a miña casa, Os meus mortos son e é a miña infancia, Por iso aínda espero, ao final da estrada.
