A estrada tira Mabote é vermello. Barro sobre o que patinan os nosos 4×4 nas curvas cegas dunha estrada que vai no esquecemento. Cada metro parece que o mundo, meu mundo, esfrega espectros e sombras. Nada. Uns pobos con poucas cabanas e vexetación tan espesa que traga a vista aos lados.. Non hai nada que non deba seguir nin nada que xustifique facelo.. Decátome de que vou a un parque en desuso coa dúbida de se serei o “primeiro” ou o “último” en descubrilo.. Voume cara ao descoñecido Parque Nacional de Zinave, un Mozambique.
Ata Mabote apenas nos cruzamos vivos. Nas pequenas aldeas deixamos atrás as miradas da xente que se sorprende de que algo suceda diante dos seus ollos.. Algúns nenos corren xunto ao coche e chámannos "mlungus". Ao lonxe pódense ver mulleres cargando auga e leña.. Nada. Non hai nada máis.
Nas pequenas aldeas deixamos atrás as miradas da xente que se sorprende de que algo suceda diante dos seus ollos.
Non levamos comida, esquecémola, así que mastigamos unhas galletas que José e Antonio, dous amigos portugueses cos que comparto ruta, Tiveron coidado de traer. O camiño é longo ata chegar a Mabote, unha sorprendente cidade coidada, limpa, que ten un dispensario, gasolineira, escolas, cheo, bares... "Como pode haber unha cidade así nun lugar así?"?", I.
Alí vemos un cartel que indica que están desaparecidos 91 km, xa temos 170 km de Vilanculos, ao Parque Nacional Zinave. Collemos unha estrada máis estreita que sae á esquerda e adentrámonos no baleiro da selva.. A estrada é un pouco máis incómoda, pero mellor do esperado. O coche funciona a unha media de 50 km por hora. Comeza a chover. Pasamos de novo por algún pequeno pobo. As casetas de xunqueira están espalladas por rigorosa orde. Onde non hai vexetación hai casas. En vez, No medio desa vexetación hai unhas casas.
Onde non hai vexetación hai casas. En vez, No medio desa vexetación hai unhas casas
Finalmente chegamos a unha porta case abandonada que serve de entrada.. Un home e unha muller érguense do chan dunha cabana e achéganse. Ten o pelo cheo de moscas e unha cara feliz. "Hai que pagar 200 metiais por persoa e 200 polo coche", explica. "Que animais hai?", preguntamos. Dubida e coa parsimonia coa que responden os mozambiqueños aclara.: "Campo, xirafa... e etc." (No etcétera, co que morremos de risa, engloba todo o que se move e non é ñu e xirafa. Practicidade africana). Ela fala de novo: “Se queres ver animais tes que ir ao santuario, Tamén terán que pagar”. Neste momento xa entendemos que calquera dúbida que resolva terá un custo.
Entramos en Zinave. Pronto nos decatamos de que o parque está case abandonado.. En primeiro 30 km, cara a un albergue que se anuncia no camiño, vemos uns monos e uns impalas. As árbores están nunha manada unhas sobre outras. Por fin chegamos a un cartel que di campamento. Cruzamos a porta e descubrimos unhas casas e tendas nas que hai numerosos gardas. Explícannos que están a contabilizar a poboación animal e que o Goberno ten un proxecto para repoboar a zona con fauna..
Un neno branco sae dunha tenda grande, mozos, cun sorriso esgotado
Un neno branco sae dunha tenda grande, mozos, cun sorriso esgotado. É Antonio, un italiano que está a facer unha tese universitaria en Zinave. Trata de darlle un sentido turístico a un espazo natural protexido 40.000 hectáreas. En breve concertaremos unha visita ao santuario con Ricardo, un guardaparque. Ambos entran no noso vehículo.. Antes, pagamos aos demais 450 meticais por visita.
Atravesamos o val electrificado que divide o santuario do exterior. "Pallo 4 Girafas, 60 cebras e centos de ñus que viñeron de Sudáfrica. Tamén hai un búfalo que quedou atrapado aquí cando construímos o valado e agora non pode saír"., cóntanos Ricardo. Comezamos a percorrer quilómetros e non vemos nin un só animal. “A ver se deixaches a porta aberta?", Pregúntolle a un entusiasta Ricardo que sempre responde que "aquí hai moitos animais"., tranquilos polo feito complicado de que levamos máis dunha hora deambulando por unha zona pechada e non vimos ningún. "Hai cebras detrás das árbores"., anuncia o noso garda forestal con aplomo. Vemos miles de ramas e follas.
“Todos os días teño que preocuparme por buscar comida.. Aquí non hai nada”
O italiano mentres me explica que non pode facer nada. Quen non ten o condutor prometido, nin sequera o ordenador, nin sequera o coche, nin sequera os mapas. “Todos os días teño que preocuparme por buscar comida.. Aquí non hai nada”, me explica. Non o di con ansiedade, pero coa decepción dos que entenderon que non farán o que viñeron facer.. "O parque é moi bonito, pero non saben vendelo”., Confesa xusto no momento en que ve as xirafas.. Hai catro, novo, que están paralizados ante a nosa presenza. Cando intentamos achegarnos foxen pola densa vexetación.
Entón decidimos ir ver o albergue.. Está pechado. Supoño que agardando persoas e animais, na sé en qué Orden. Hai catro bungalows de madeira que dan a un río. O lugar é agradable, as casas son novas, aínda que comezan a parecer vellos. Tamén hai un restaurante con vistas ao río onde Antonio dorme nunha tenda de campaña.. Algúns rapaces - a xente vive dentro do parque- camiñan polas augas. "Non deberían facelo"., un crocodilo pode atacalos. Nunca nos fan caso e despois veñen os problemas”, me dice Ricardo. Todo está alí e non hai nada alí. É unha sensación estraña.
Deixamos Zinave. Xusto nese momento son detidos dous homes que foron sorprendidos facendo tala ilegal.. Despídome de Antonio con certa tristeza. Véxoo ir á súa tenda coa sensación de deixalo abandonado no medio daquel lugar perdido.. O Parque aínda non é un lugar para traer turistas como eu imaxinara.. Quizais dentro de dous ou cinco anos sexa, quizais nunca será. "Volverei dentro dun tempo", Penso que mentres nos cae unha chuvia que non me deixa ver a estrada. Quizais fomos os primeiros ou os últimos turistas a este lugar..
