A paisaxe era unha escaleira de xigantes, as terrazas de arroz estaban rotas de verde e as vellas levaban as súas cores de orgullo indíxena. Estabamos en Yunnan, o menos chinés das provincias chinesas. Un golpe de vento fresco, Sentimos a paz deses pobos.
Chegar a Yuanyang saía do labirinto. Aínda nos acompañei nunha viaxe que comezou en Shanghai, cara 2.600 km, Somos moito antes. O condutor para o tramo final de China chamouse Chou, Un tipo de carácter flemático, útil e prudente na estrada. Tiven a impresión de que o ritmo inquedo que nos castigou de Pequín desaparecera.
Tiven a impresión de que o ritmo inquedo que nos castigou de Pequín desaparecera.
Aloxámonos nunha pequena cidade onde as vacas nos cruzaron nas estradas de terra. As casas estaban feitas de pedra, Os porcos quedaron durmidos nas esquinas e os galos molestáronse pola madrugada. A fiestra do meu cuarto deixou a paisaxe a Bocajarro, Sen cortinas, nin tamiz. Só a chuvia moderaba o verde das terrazas, que se estendían polo val ata perderse na distancia, moi baixo, En fervenzas.
Mais, Descubrimos que a vida estaba perturbada no outro lado da xente, o mercado e as burlas da cidade. As mulleres de Bai levan roupa clara, Feliz e o vestido hopis de azul escuro, Con elegancia indíxena. Hai moitos outros grupos que se mesturan nas tradicións, Cambios e matices nos que se enreda ao intentar descifrar a que grupo pertencen cada un.
Baixo un tellado de estaño, Os postos de comida disparan a cor de vestidos e froitas. Os nenos sorrían á cámara e aos homes desmembrados porcos. A 1.700 metros, Non hai invasións turísticas, Vives con galiñas e comes pasta de arroz, ou o caldo de arroz, ou arroz frito, ou arroz fervido, ou o licor de arroz…
Hai pouco máis dunha década, O goberno chinés decidiu conceder ás persoas a graza para aspirar á súa propia casa
Pero incluso as aldeas remotas de Yuanyang están infectadas cun concepto que intuitou inédito hai só uns anos: A posesión da terra. A mesma ansiedade coa que se constrúe nas cidades, Ten continuidade na parte máis rural de China. Hai pouco máis dunha década, O goberno chinés decidiu conceder ás persoas a graza para aspirar á súa propia casa. A reacción foi voraz. Déronse seis mil millóns de almas ao soño da propiedade privada. As cidades creceron cun apetito mórbido, As empresas construtivas despregaron exércitos de grúas, O ladrillo tragou a paisaxe e os chineses comezaron a liberar baños, Lavadoras e hipoteca. Ben, Esa mentalidade trasladouse aos montañosos límites do país e do búfalo, que pastan nos campos sen entender nada, Veña como os pobos están inundados de pedras, madeira aserrada, area e todo tipo de materiais. Os veciños axudan a construír as casas dos campesiños. O traro de camións que descarga soños de cemento contrastaban coa serenidade das paisaxes ás que os aldeáns comezan a darlle as costas. Constrúense sen parar, a todas horas, Cunha ansiedade que parecía case irreverente nese ambiente.
Constrúense sen parar, a todas horas, Cunha ansiedade que parecía case irreverente nese ambiente
Quizais o máis irónico de todas as mentiras que os inquilinos non teñen a casa. O soño ten unha data de caducidade, Ben, pasado 70 anos, O goberno da República Popular China manterá a casa e a contrapartida dos netos. É só un aluguer, Pero os chineses non queren saber nada sobre o futuro se poden xogar a estación de xogo hoxe no salón da súa "casa.
É por iso que preferimos fuxir dos pobos en crecemento no camiño das aldeas máis pequenas, Onde as casas son pedra vella e os agricultores xa non queren levantar as paredes. Alí sentímonos a salvo da taquicardia do resto de China.
E así pasamos as tardes, Beber café, Mirando os pasos da paisaxe, Peiteado de arroz, Baixo a choiva, varado no tempo, sen présa.
