Morate se pokušati vratiti na mjesta gdje vas je priroda odbacila ili vas pokušala zbuniti. Pogrešan na?in, prijete?i olujni oblaci ili neo?ekivana nesre?a samo su po strani, nekoliko koraka odgo?eno za dan bez datuma. Tako to mora biti u planinama, gdje se užitak ne kupuje nijednom ulaznicom i predstava nije uvijek zajam?ena. I u tome leži, u velikoj mjeri, velik dio svoje privla?nosti.
Prije nekoliko godina, el cruce de un barranco a destiempo me había alejado de la sierra de la Estiva, un excepcional balcón entre los valles de Aísa y Aragüés del Puerto, u Pireneji oscense. Terminamos monte a través en una cumbre menor de las estribaciones meridionales de esa sierra, cuando lo que pretendíamos era todo lo contrario, recorrerla desde el collado del Bozo, paso natural entre ambos valles. Nos quedaban unas cuantas pisadas pendientes y había que redimir ese fiasco.
Morate se pokušati vratiti na mjesta gdje vas je priroda odbacila ili vas pokušala zbuniti
Desde Jaca, hay que conducir más de una hora en dirección a Hecho y tomar antes un desvío a la derecha hacia Aragüés del Puerto. Este último pueblo también se deja atrás, continuando por la carretera hasta el refugio de Lizara, polazište za uspon na jednog od divova Zapadnih Pireneja: el Bisaurín, masa 2.670 metara na koji sam se popeo prije mnogo godina i koji mi je ostavio u sje?anju iscrpljuju?i stjenoviti vrh, jedan od onih u kojima nije preporu?ljivo ne podizati pogled previše kako se ne bi prepustio malodušju, s brda Foratón.
Ali iz uto?išta Lizara (1.520 metara) Ne idemo cestom za Bisaurín, ve? suprotno, koji putuje stazama za skijaško tr?anje, vrlo ugodan po?etak prije suo?avanja s neprekinutim usponom na brdo. Referenca sada je pastirska koliba (s psom vrlo loše naravi koji savjetuje da se ne približavate previše kako biste izbjegli iznena?enja) koje ostavljamo s desne strane, uspinju se uz brdo dok ne vidimo Articuso klanac, gdje smo prethodnom prilikom po?inili grešku prešavši ga i ostavivši ga iza sebe u smjeru juga.
Planinski lanac Estiva široko je travnato brdo poput trbuha plišane životinje koje ne predstavlja nikakve poteško?e
Ovaj puta, me?utim, upozoreni smo, a mi nastavljamo markiranom stazom (Kako se jasno vide greške nakon što su napravljene!!) ostavljaju?i klanac s desne strane, gdje te?e potok, izme?u brojnih slapova, koji sada pada na suho. Odavde je uspon konstantan i nije previše zahtjevan, iako sa suncem zna postati glomazan. Uspinjemo se dobrim tempom i za sat vremena stižemo do Collado del Bozo (2.019 metara), uz nagradu kamenog koloseuma, dijelom ukrali oblaci, vrhova koji podupiru impozantnu Aspe, amblem Candanchúa: Llana del Bozo i Llana de la Garganta, oba dodiruju 2.600. Prema istoku sjajan osim del Cubilara i, ispod, može se vidjeti u cijeloj dužini Dolina Aísa, obilazak rijeke Estarrun, odavde blaga srebrna vrpca od plahih zraka sunca.
Uz takve poglede iz zraka o?ekujete stjenoviti planinski lanac s povremenim izloženim stepenicama, ali Sierra de la Estiva je suprotnost: široko travnato brdo poput trbuha plišane životinje koje planinaru ne predstavlja nikakvu poteško?u i zadaje mu, me?utim, lagana šetnja bez iznena?enja i neprocjenjivi pogledi. Mir u visinama. Prije nego što mirno napredujete kroz planine, morate se spustiti nekoliko metara kako biste izbjegli podru?je stijena pri?vrš?eno za brdo koje, nadvladati, ostavlja nas na korak od pico del Bozo (2.128 metara), reconocible por el característico hito de piedras, i, 15 minuta kasnije, en la cima del Petrito (2.135 metara).
Es un excepcional y apacible mirador entre los valles de Aísa y de Aragüés del Puerto
El sendero pierde ahora altura hasta llegar a un pequeño collado desde el que asciende al pico de Mesola (2.177 metara), el más alto de los tres, una pirámide coronada por un manto de rocas, el armiño de las cimas con pedigrí. Continuamos pues caminando hasta un mojón de piedras desde el que una inofensiva pradera permite atacar, calculo que en poco más de veinte minutos, los últimos metros de la tercera cumbre.
Me?utim, decidimos no continuar porque las nubes se están echando encima desde Francia y queremos volver por el mismo camino (existe la posibilidad de intentar una travesía por el barranco de Napazal hasta la pista de Aísa, pero esta opción requiere haber dejado antes un coche allí para recoger después el segundo en Lizara). Nos conformamos, dakle, con un solitario almuerzo en este excepcional mirador entre dos valles. Cuando caminamos de nuevo por el barranco de Articuso, la sierra de la Estiva está ya cubierta por las nubes y nos alegramos de habernos dado la vuelta a tiempo. En poco más de una hora, descendiendo a buen ritmo, alcanzamos el refugio de Lizara.
