Con 2103 corpo aínda presente quero profundizar nas fotografías que me deixou este ano que pasou antes de que lle fose infiel. 2014. trens de reunión, montañas, sabas, cidades suspendidas sobre a auga, praias sen toallas, lagoas, ermidas, paisaxes que me deixaron sen palabras… En cada unha destas imaxes deixei trituradas da miña vida e, agora, Cando os miro de novo, Síntome obrigado a ser paciente 2013.
Soller (Mallorca)
Cheguei a Sómller desde Palma de Mallorca A bordo dun tren de século convertido nunha atracción turística. Era febreiro e facía frío. A cordilleira Tramuntana foi salpicado de neve. Ao chegar á estación comezamos a camiñar ata que volvemos as costas á cidade.. Quería percorrer un camiño cara aos seraglios próximos. Pero non había tempo. Estaba ansioso de volver. e fareino.
San Saturio (Soria)
Esta ermida no Duero Ten a maxia dos castelos medievais. Chegas a el a través dun paseo de nostalxia, esquinas melancólicas e románticas, eses mesmos que se deslumbaban Machado. Cheguei á cidade en tren (o Campos de Castilla), Como o poeta e recordo un fin de semana de poesía seguindo os seus pasos a través de Soria, camiñando os seus versos, mastigándoos no frío seco castelán.
Lembro un fin de semana de poesía seguindo os pasos de Machado, camiñando os seus versos, mastigándoos no frío seco castelán
Peñalara (Madrid)
Por anos, Aínda co corazón extraído das montañas Pirineas, Vivín coas miñas costas a Navacerrada. Tardei moito en descubrir peñalara, Pero durante moito tempo subín varias veces ao ano ata o máximo pico da comunidade de Madrid, máis só. Aínda que nas montañas, dun xeito ou doutro, Nunca estás só. En xuño, incluso con moita neve nas súas pistas, Fun probar uns grampons. No Camiño de citores, Nunha ladeira, A silueta de varios montañeses foi siluetada a poucos metros sobre min.
Amsterdam (Holanda)
Amsterdam foi unha loita, Un acto de rebelión contra varias horas de espera no aeroporto despois da miña última viaxe africana. Subín ao tren e cheguei á cidade para navegar polos seus canais rapidamente., con esa fugaz que desfeita as experiencias entre os dedos. Era o solpor sobre os canais e as augas brillaban coa luz do crepúsculo.. Sabía que estaba alí pero non o era. Non obstante, Cando volvín ao aeroporto era un tipo feliz..
Chinchón cheiraba a choiva, allo, a terra mollada, para guiso de garavanzos e herba fresca esa mañá de inverno
Chinchon (Madrid)
A praza principal máis famosa de Madrid despois de que a capital aínda teña ese aroma inconfundible das cidades da infancia onde os cheiros non están confusos e os cheira coa mesma precisión que se os diseccionases. Chinchón cheiraba a choiva, allo, a terra mollada, para guiso de garavanzos e herba fresca esa mañá de inverno. Pero unha vez na praza principal, rodeado das súas fermosas arcadas, Buscas perspectiva e comeza a camiñar pola rúa ata, xa por riba dos tellados, O despexe da praza ábrese baixo os pés. Era o día do mercado e o movemento de mercadorías e a presenza de Vans estragaron a imaxe.. Varias esculturas modernas salpicaron a praza. De súpeto, Un burro estoupou coa súa cansada camiñada, reclamación.
Amboseli (Quenia)
Neste parque keniano gustoume as mellores postas de sol do ano. Sen eles, Botheli tamén viviría na miña memoria, Porque todas as mañás espertaba coa impoñente silueta do Kilimanjaro diante de min. Pasaba un tempo mirando a montaña máis alta de África antes de ir almorzar, mentres xirafas, As gacelas e os elefantes pasaron diante de min, dándome decenas de imaxes dos que poboan os soños africanos.. Desde entón,, Moitas mañás pregúntome se Kili está cuberto de néboa ou non..
En Amboseli gocei das mellores postas de sol do ano
Guadalupe (Estremadura)
Esta fotografía faime frío. Tiven que levantarme bastante cedo para coller os primeiros raios de sol na pedra da catedral de Guadalupe. Nevara durante a noite nas dorsais da Sierra de as aldeas. O parque estaba baleiro e o ceo, algo nublado, non presaxiaba unha luz especial. Pero de súpeto o sol entrou e, por uns segundos, deu esa atmosfera única de amencer.
Rolando Gap (Huesca)
O ascenso de Bujaruelo Era esixente e dous compañeiros deron a volta no camiño. Ao chegar á Brecha de Rolando, unha das paisaxes máis emblemáticas dos Pirineos, Sabía que o iamos conseguir, que cumpriríamos o Taillon, uns tres mil que tiña pendentes dende entón, sendo un neno, Quedei no Gap e decidimos non seguir cara ao cumio. Esa vez camiñamos dende o refuxio de Góriz. A pequena rotura rodeada polo penedo de pedra foi sumamente gratificante. Unha hora despois estabamos no alto do Taillón.
No campamento de Kandili podes respirar esa liberdade que desexas na sabana cando chegues por primeira vez en África
Masai Mara (Quenia)
É unha das experiencias que máis me encheron en África. Eu fixera outro safari camiñante no Masai Mara hai anos., Pero esta vez foi diferente. Na Campamento de Kandili Poderías respirar esa liberdade que desexas na sabana cando chegues por primeira vez en África sobrecargada con precaucións, prexuízos e cordas de advertencias. Ana e Aldo acolleronnos na súa casa uns días e foi un privilexio compartir postes de sol con eles.. Un anaco do meu corazón quedou alí.
Gredos (Avila)
Pouco antes de chegar á lagoa Grede, Cando o camiño chega á súa máxima altitude e comeza a descender cara ao val, os arbustos florecidos amarelan a paisaxe ata que envolvan ao camiñante. De súpeto, Fronte, aparecen os picos e os seraglios do Circo de Grede., co Almanzor nun extremo. O contraste é incrible. Un, tamén, Ten a sorte de facer o paseo un día de semana evitando a multitude, O premio é dobre.
Antes de facer avaliacións precipitadas, sempre impoño polo menos unha condición para min.: Comeza a camiñar
Hammamet (Tunisia)
Non me gustan os xuízos resumidos nas viaxes. E en todo caso, Antes de facer avaliacións precipitadas, sempre impoño polo menos unha condición para min.: Comeza a camiñar. As praias de Hammamet están entre as máis turísticas de Túnez, pero se comezas a camiñar pola costa, pronto pisarías praias de area deserta sen hotel á vista.. Onde había unha vez paraugas, agora só as varillas enferruxadas quedaron orfas por pólas secas. E quería seguir camiñando cara ao sur, verdade.
No alto das Guarramillas (Madrid)
Aínda que subira a Maliciosa varias veces, Nunca o fixen desde entón o barranco, onde se enfronta a pendente máis dura. Fun só para resolver esa conta e subín a bo ritmo ata o outeiro de Piornal Iso separa o camiño cara ao cume do que leva a Alto de Las Guarramillas. Xa na parte superior, O camiño cara ao Bola del Mundo debuxouse como unha corda entre a escoba e un gran campo de neve..
Ás veces resúmese un soño nun número e unha carta: 1.224 F
Lunatic Express
Ás veces resúmese un soño nun número e unha carta. 1.224 F. O número de coche e o compartimento onde viaxei a bordo do Lunatic Express, O lendario tren lunático entre a costa india e o lago Victoria. Estamos satisfeitos de facer a viaxe entre Mombasa e Nairobi, un longo esforzo apreciado. Ese número e esa carta foi a proba que, finalmente, Lográmolo. O menos importante foi a descomposición do mito. Tiveches que subir ao tren para comprobalo.
