Entrar nun parque nacional e o primeiro que ves son elefantes vermellos é como chegar cinco minutos tarde a un partido do teu equipo favorito e ver no marcador que xa gaña. 3-0. De alí, é tan difícil seguir. Iso é o que nos pasou en canto Tsavo, Los Leones sen melena devorando aos homes. Para enganar, Na porta de ferro de Porta Hai dous rinocesfios de ferro que se enfrontan ao seu millo, Pero a pista que tende diante de nós non engana: A intensidade da terra arxila insta a avanzar, Para percorrer os camiños de Tsavo, Un dos parques máis grandes de toda África, Co seu case 21.000 quilómetros cadrados (en fronte de 1.500 de Masai Mara, por exemplo), ata o punto de que dentro 1948 tiven que dividilo en dous, Leste e oeste, Para facilitar a administración do seu inmenso territorio.
A aparición de aqueles elefantes que parecen pintados polo propio Andy Warhol É impactante. Pero non é unha broma pesada, Simplemente están impregnados co po avermellado que mancha estes lugares. Non todos teñen a mesma tonalidade (que tamén tinguir búfalo e facoceros vermellos), aínda, en todo caso, Non é complicado tropezar con ningún destes paquestermas de debuxos animados. Aínda que a caza furtiva decimada nos anos 50 Á maioría dos 40.000 Elefantes Tsavo, Os rabaños aparecen por todas partes e nós, En só unha tarde, Vimos máis que 200. Pódese admirar, mesmo, Do confort do xardín do hotel. Na Ashnil Aruba Lodge, por exemplo, Situado dentro do parque, Poderías adiviñar a impoñente silueta dalgún elefante ao arredor mentres goza dun baño relaxante na piscina. A memoria proverbial destes animais, si, Failles incluso desconfiar do ser humano e normalmente metera a terra en canto a presenza do desapiadado depredador que é o cheiro do home.
Non é unha broma pesada, Simplemente están impregnados co po avermellado que mancha estes lugares
Pero no caso dos depredadores, Poucos terán dado máis que falar que os leóns de Tsavo. Dous deles insistiron, século XIX, Ao evitar a construción da rede ferroviaria entre a Costa Del Indico e o Lago Victoria, promovido polos británicos, O lendario Lunatic Express (Tren Lunático). Devoraron a 132 traballadores (Indios "Coolies") E sementaron o terror ata o coronel Patterson Rematou con eles. Os estudos científicos non teñen respecto polos mitos e, Hai uns anos, Reduciron o saqueo pouco máis de trinta mortos. Alí eles. "Os demos da noite", A película protagonizada Michael Douglas e Val Kilmer en 1996, Trouxo esa loita entre o home e as bestas á gran pantalla.
Tres dos descendentes deses leóns feroz (que o propio Patterson vendeu diseccionado ao Museo de Historia Natural de Field de Chicago, onde aínda están expostos) Seste no leito do río seco, a poucos metros da estrada pero para protexer o aspecto dos curiosos. Coidado, a nosa guía de Kobo Safaris, Dános uns minutos máxicos diante dos felinos, Bocaron, Estiran, Xogan e beben auga nun estanque minúsculo. Os dous machos, Como é característico aquí, Non miran o pelo. É difícil cansar de velos, Aínda que estamos invadindo a súa rutina con imparo respectuoso, Pero fiddle despois de todo. Non é demasiado difícil imaxinar o temor dos traballadores encargados de tender, Hai máis dun século, Os ferrocarrís traviesos entre arbustos onde as bestas salvaxes poderían atallar. Dous mil cincocentos deixaron a vida no intento, especialmente para o ataque de enfermidades tropicais. Mérito, polo menos, Unha placa nunha das estacións que atraen os case mil quilómetros da liña ferroviaria.
No caso dos depredadores, Poucos terán dado máis que falar que os leóns devoradores de homes de Tsavo
Na madrugada, Comezamos con Alba, intentando atopar os leóns que melodaron o hotel toda a noite. Escoitamos os seus ruxidos. Seguro que son menos dun quilómetro, Pero non podemos atopalos, Aínda que a emoción que sentes é tan intensa coma se a conseguísemos. No camiño de Cataratas de colocadas, Desviámonos para vivir un deses agasallos cos que, de súpeto, Douche un parque africano: Unha muller que xoga e a súa cría para xogar cos primeiros raios de sol. Seguimos mentres suben as árbores e facemos tapóns nas ramas dun tronco seco, Gozar do privilexio da vida salvaxe a pesar de chegar e ir de coches estacionados diante dos felinos.
Tsavo é unha sorpresa constante. Poucos minutos despois, Paramos de novo. Nunha cuneta hai unha ducia de leóns que están a realizar un búfalo. Quizais o mataron esta noite, Quizais hai unhas horas, Pero a festa xa se abriu e a cabeza da presa na terra, Boca Up, Semella un guiño mentres dous leóns, O fociño vermello e a morte, As entrañas devoracións.
As cataratas colocadas teñen o encanto do salvaxe e viaxan con total liberdade, Sen barandas nin puntos de vista artificiais
Ás dez da mañá, Catro horas despois de marchar, Aparcamos o SUV diante das cataratas de colocadas. Aquí podes erguerte ata o salto de auga do Río Galana, que esculpiu formas caprichosas na rocha, moldeándoo durante séculos. Non son cataratas espectaculares, Pero teñen o encanto do salvaxe, Ben, viaxan con total liberdade, Sen barandas nin puntos de vista artificiais, Aínda que coa precaución de non esvarar. Algúns despistados, Conta Makini, Para mirar demasiado, acabou caendo na auga. Un pouco máis abaixo, onde a auga está respaldando apelando o impulso da corrente, Esperan os crocodilos. Mentres camiñamos o noso aire entre fendas de pedra, Perdo de vista uns minutos para Xavier, Eu sociedade en VPP. Se tropezase, sería imposible. Aínda estou facendo fotos e miro cada vez con máis frecuencia, Pero aínda sen reaparecer. Cando empezo a volver aos meus pasos vexo que mira a través das Piedras da cámara en Ristre.
Á tarde, Baixamos por unha pista onde non ves un coche, Voltando as costas sobre o máis ocupado. A paisaxe, Savanna pura pero agora como unha cor asa, Cambiar completamente. Os rabaños de elefantes suceden (Contamos máis que 40 nun deles) E para rematar, Cando cae o sol, Catro Goupos cruzan diante de nós á espera de que os homes devolvan o seu espazo para intentar cazar.
O día morre en Tsavo e deixa unha inmensa sensación de plenitude. E ningún gañou
O día morre en Tsavo e deixa unha inmensa sensación de plenitude. E ningún gañou. Cando non queres ir dun lugar colle os minutos coma se estiveses a vida nel. Mañá é hora de poñer cara a Mombasa, Pero antes de intentar espremer un pouco máis este grupo de sensacións. Coidado, Sempre disposto a facilitar as cousas, Non pon ningunha reparación. Ás seis da mañá sairemos a ver a Daw. Antes, Esa mesma noite os ruxidos dos leóns rasgarán o silencio da escuridade pouco antes, Como se non fose a última vez, Vexamos de novo o amencer en tsavo.
Máis información sobre esta e outras rutas por Kenia en: Kobo Safaris.
