Angkor: Marabillas entre marabillas

Por: Daniel Landa (Texto e fotos)
foto Anterior
seguinte

información título

contido información

Hai momentos nos que un home se sente, Sen remedio, desbordado. Ocorre coa morte doutros, co anuncio dunha paternidade, cunha viaxe á fin do mundo, coa guerra, cun amor inequívoco… e ocorre cos templos de Angkor.

Creo que ese día amenceu só para iluminar os perfís de Angkor Wat. E alí estiven, máis pequeno que nunca, coa parálise de Stendhal, como digo, desbordado de marabilla.

O ser humano insistiu en transcender erguendo santuarios aos deuses, pazos aos reis e mausoleos aos mortos. Sentín esa asfixia case agónica fronte ás ruínas de Machu Picchu e nos templos de Tikal. Non se esquece o doce mareo do Taj Mahal, nin a escala sobrehumana das pirámides de Giza. Lembro a alegría incontrolable de descubrir o Coliseo ou a alegría infinita de perderme entre os arcos da mesquita de Córdoba.

Non, entre a selva de Camboya, no corazón do salvaxe, o tempo devolveunos a obra máis mestiza.

En Angkor sentín todo iso á vez. Non, entre a selva de Camboya, no corazón do salvaxe, o tempo devolveunos a obra máis mestiza. Angkor é todo o que a arquitectura pode aspirar a ser. Os seus templos son solemnes e refinados. Mestura credos porque non tes que compatibilizar deuses para inspirar aos ousados, nin hai suficiente sotobosque capaz de parar o estalido artístico khmer.

Durante os séculos IX e XV albergou aos monarcas da época e ás súas deidades. As murallas contan a súa historia en relevos e entre hindús e budistas, estaban forxando o milagre.

Ten pirámides xigantes, sepulturas, pasos, adornos delicados, estupas que deslizan as oracións e teñen árbores que rompen polas pedras, raíces tan profundas que derruban paredes.

Entre todos os seus templos, quizais o de Bayon é o máis esmagador. 54 torres apuntan ás estrelas e en cada unha tallaron enormes caras, que sorrín ao visitante para demostrar que aínda estarán aquí cando non estea por aí, que Angkor é eterno.

Todo ten tal significado, que ata o caos reina en equilibrio de ramas, elefantes de musgo e pedra.

Toda unha vida non é suficiente para pasar 74 templos da cidade. Entramos en pontes custodiadas por enormes estatuas e chegamos a unha cidadela chea de templos e entendemos que isto era só unha pequena parte do que significaba Angkor.

O recinto é tan ousado que supera o máis ambicioso dos delirios faraónicos. Non hai un lugar tan santo no planeta e non hai recuncho, sen parede, pedra non colocada. Todo ten tal significado, que ata o caos reina en equilibrio de ramas, elefantes de musgo e pedra.

Durante tres días arrastramos a conmoción, sen esgotar a nosa capacidade de sorpresa. Gravamos Angkor vorazmente, incapaz de estar á altura da poesía que viamos ao redor.

Non hai nada máis esgotador que a beleza. É frustrante camiñar polos teus templos porque a mera contemplación te acaba desgastando, non poder asimilar a súa grandeza.

Cando deixamos o lugar que serviu como diferentes capitais do Imperio khmer, volvemos á rutina da viaxe. Pero sentín que nunca antes na miña vida me coñecera tan mortal.

  • acción

Comentarios (2)

  • JOSE MANUEL

    |

    Sempre é un luxo lelo Daniel, Este artigo teu chega a min no momento en que decido voar a Camboya e precisamente a este marabilloso lugar que vostede describe, Angkor. Agora con máis ganas intento asimilar o que vou atopar. Grazas e desexo verte de novo cos teus incribles documentais e bo traballo., necesitamos este televisor de lixo que nos inunda. Grazas!

    Resposta

  • Laura B

    |

    Que historia voraz, Daniel,
    Que queiras tocar o ceo, como o 54 torres de Bayon.
    ¡Enhorabuena!

    Resposta

Escribir un comentario

Últimos tweets

No tweets atopou.