Emerxendo da nai terra, Os xigantes xeráticos parecen vernos mentres nos afastamos da costa. A distancia co océano é cada vez maior e a vexetación faise máis densa a medida que mergullamos no interior. Xorden os baobabs, Como Camiño de Camiño, Dominan o ambiente e escoltannos durante o noso avance dentro. Son os verdadeiros protagonistas da paisaxe pero non son o único; Os plátanos, Árbores de piña, MOPANES… Tamén brotan galantemente nos prados mentres que a vexetación baixa os grandes moles de granito moldeados con curvas sensuais debido á erosión.
Xorden os baobabs, Como Camiño de Camiño, Dominan o ambiente
A xente de BOCOIO, Agrado por estes fermosos lugares, Intenta superar o seu recente triste pasado, Cando foi unha zona de loita intensa durante anos. O bosque tenta devorar os coches de caza, tanques contorsionados e camións rasgados, pero estes perfís enferrujos sinistros aínda están perfectamente distinguidos. A propósito, As nais novas levan cántaros e sacos na cabeza mentres os panos anudados ás costas transportan aos seus bebés, As novas xeracións que todos esperamos que nunca coñezas a guerra. Outra xigantesca tormenta rompe inesperadamente a maxia do momento e transforma a pista nun barizal perigoso. O tráfico está parando porque a estrada está mutando no río, pero encaixando o reductor do noso Mitsubishi Montero podemos seguir avanzando… chan. A estación de choivas estoupa sen tregua pero confiamos en estar fóra de Angola antes de desbordar o río.
Voltamos cara ao sur en Wama e sendo a principal vía de comunicación de Angola, xa están asfaltadas por empresas chinesas. Pero as seccións sen restricións aínda están cheas de boquets que, Despois de cada choiva, Desbordan con barro vermello que salpica todo. O avance é lento, Moi lento e en moitas poboacións atopamos fachadas de edificios con miles de impactos de bala e buracos envorcados. Fóra das cidades, Avanzamos entre aldeas de cabina, granxas precarias e varias minas de desactivadores. Nos importantes cruces de camiños improvisados ??mercados improvisados, Combis cargando e descargando xente, Os camións paran para subministrar e rir aos vendedores que ofrecen froitas, carne, verduras… O Baroulo de ruído é tal, carreiras e risas que semellan feiras.
Somos fachadas de edificios con miles de impactos de bala e buracos desagradables
A última noite pasamos nunha misión de pais mexicanos en Cahama. A misión está formada por só tres pais, pero hoxe só hai un, Os outros dous foron a Namibia para facer a compra. É tráxico e irónico que incluso os produtos da terra, Como froitas e verduras, ser máis barato nun supermercado estranxeiro a máis de 200 Km. que se se compran no mercado local.
O pai Andrés cóntanos que leva catro anos aquí, É o seu primeiro destino e aínda que ao principio era difícil de adaptarse xa comeza a ver algunhas froitas, Pero hai moito que facer. Combinan o seu traballo dos máis necesitados coa súa misión evanxelizante, Especialmente cando certos costumes ancestrais quedan con bruces coa moral católica. Confesa que o que máis o trae é a cerimonia de entrada na pubertade das tribos circundantes. O paso de moza a adolescente celébrase coa perda da súa virxindade, que a familia coida. Para esa ocasión chegan os tíos e curmáns, que están a entrar na cabina e "fan unha muller" para a nena. Despois da cerimonia, Xa é muller e está preparada para casar.
O paso de moza a adolescente celébrase coa perda da súa virxindade, que a familia coida.
A estación de choivas -corremos- Esta terra xa está rega, rexenerar a vida pero ao mesmo tempo… Golpear coa morte en forma de inundacións e terribles epidemias de rabia e malaria. Debemos recoñecer ao pobo angolano unha moral admirable, Vendo a riqueza do teu país no petróleo (Segundo produtor de África despois de Nixeria) e diamantes (Cuarto produtor do mundo), E como se enriquece unha elite mentres a xente se fai tan pequena. Con todo, Alí están, Arrimar o ombreiro e intentar manter o máis precioso que un ser humano pode ter para avanzar: La Paz ... que abre as portas a un mundo mellor.
