Egypte is een reus die je van binnen schudt. Niets is daar gemakkelijk. De mensen leken mij een zeker spoor van trieste trots te hebben, wantrouwen jegens een verleden dat het gevoel geeft dat het altijd beter was. Maar Egypte is enorm in zijn gisteren, essentiële doorgang om angsten en haat en kracht en vasthoudendheid te begrijpen. Caïro is de stad waar alles gebeurt tussen rokerige cafés en brieven, tussen straten vol met verkopers en auto's en naast een rivier, de Nijl, dat gehavend maar vol leven aan het einde arriveert. Ik ben nog nooit door een plek gegaan die zo meedogenloos en interessant leek als die hoofdstad van de levenden en de doden.. Egypte is uniek en het enige dat je hoeft te doen is het te zien, ook al is het om het voor altijd te haten of om er van te leren houden door het ondersteboven te bekijken.. De tempels en piramides zijn ongeëvenaard. De woestijn verdwijnt in het niets als je je van de mens verwijdert. Alleen daar, alleen in Egypte, de hoofdstad van de wereld die ik in een auto doorkruiste 21 Eindeloze dagen. Niemand heeft ons geholpen, Alles was problemen, Maar vandaag, Bijna een jaar later, Ik kijk er naar uit om terug te keren.
