En Arxentina un puma comeu un armadillo, Collín o rabo e agora vive no meu peito un lobo kazako. Como explica isto?
Todo remata no infinito da estepa kazakh. A súa mirada e o vento o perfilan como un tótem contra o frío e afastado horizonte.. Mugstar, o trampero, carece de palabras. Del aprendín a atrapar nas interminables chairas de Casaquistán. Os seus ollos inclinados son como a liña de luz que escapa por unha porta entreaberta.. Un ser fóra do común, un deses endemismos únicos e raros que atopei ao longo de varios escenarios, para min admirables depredadores, espíritos vivos. No pensamento reúnoos a todos, Marcelo (A Pampa, Arxentina), Juliano (Cidade Real), Ninguén (Mozambique), Rashif (Irán), Roberto (Córdoba, Arxentina), Manda (Namibia), etc ...
Mugstar xunto con parte da súa familia vive na cordilleira que separa Casaquistán de China na reserva nacional de Altyn Emel. Cun gran sorriso faime gesticular para que lle regale algo que levo colgado no peito dende hai tempo.. Na gran chaira cóllono do pescozo e explícolle que é un talismán, un rabo de armadillo que atopei na Pampa. Pregúntame se o collín. "Non hai ningunha, "Creo que o comeu un puma"., responden.
Hai tempo que o sol comía o frío
Mugstar ri e apóiao no peito do lobo que acabamos de cazar. Hai tempo que o sol comía o frío, É coma un bocexo quente que quenta os ósos. Agora o homiño reza co seu fillo e sinálanos para min cos seus brazos fortes e curtos nunha cerimonia espontánea.. Unha tradición moi común no norte e centro de Europa que simboliza o respecto cara ao animal, pero nesta ocasión aquí tería un gran significado para min. Sandra, A fermosa tradutora rusa agárrame do brazo e interpreta que Mustag está falando co lupus, Cando morra di que comigo coñecerá novos prados e novos ríos, correrá e cazará novos animais que aínda non coñece.
Un auténtico pase!, aínda que nese momento todo o que a boca de Sandra podía traducir podía parecerme altamente transcendental. Por que non a biquei??, Debo ser un idiota!. Acaban frotando o talismán co sangue e devolvéndome o apéndice óseo do Armadillo cunha mostra de respecto.. Agora o seu espírito irá comigo. A morte dun rei sempre deixa un gran baleiro. O sangue non me importa e volvo colgarllo no pescozo sen esquecer a forza e a paz daquela mirada que estaba a poucos metros de min.. Como todos os que foron, fixéronme e quedaron na miña cámara. Debo moito a todos, Son o que me deron.
Na seguinte fábula había un pequeno armadillo e quizais un puma
Esta historia xeral que acabo de describir comezou a tomar forma por casualidade hai tempo durante un 23M en Arxentina.. Supoño que foi pola noite. Quero imaxinar unha choiva de vagalumes, formidable espectáculo que só puiden ver en Río Salado. A verdade é que esta parte sen luz do día levoume a estas liñas, ata este punto e continuou. Seguramente na seguinte fábula había un pequeno armadillo e quizais un puma. O primeiro come raíces e coas súas orellas puntiagudas para para cheirar o vento calquera estraño agoiro.. O segundo, en acecho felino, reflectiría nos seus ollos o voo de miles de escaravellos luminiscentes antes de dar o gran salto.
Seguramente, dende aquela noite que acabo de imaxinar ata os longos puntos suspensivos do 23 Marzo, por alí pasaron moitos máis armadillos ou quizais os comeu todos o león arxentino. O caso é que eu tamén pasei por alí, pola Pampa e tan silenciosa coma o gato. Era de madrugada e sen deixar de camiñar baixei a man para coller o rabo daquel armadillo que meses despois lle ofreceu Mugstar ao lobo e que agora levo sempre no peito..
A casa está dirixida por "Tucu", a muller máis fermosa da Arxentina
Neses días na Pampa vivía nunha casa. Ao seu carón hai unha nave que serve de cociña e de sala para as risas.. Diante da súa porta vive un gran Caldén. A casa está dirixida por "Tucu", a muller máis fermosa da Arxentina e unha señora de pés a cabeza. Marcelo, o seu marido, leva dous coitelos na cintura, é un gran rapaz, amigo dos seus amigos, de conversa lixeira e risas rápidas. Un cazador de sangue ao que lle encantaría ir a Eivissa e moverse baixo as luces da pista do Pachá. Baixo o Calden, "Duck" ten un receptor de onda curta para escoitar a radio Xapón. Advírtovos que tamén hai unha avelaíña que só necesita seguir soñando con facer namorar o vagalume dentro da bombilla.. Eu tamén o son, Lembro estar sentado debaixo da árbore vella. Só soño con Asia, Chegou de puntillas e díxome que para vivir entre lobos hai que ouvear coma os lobos.. hoxe é 23 Marzo, meu 42 aniversario.
A tarde foi espléndida, a noite está limpa. Aproveito para curar os meus pantalóns. Parche de guías de agulla, escondéndose pola tea para xurdir a continuación. É coma un golfiño que salta e desaparece sobre a proa dun barco.. Thomas Edison non está alí, pero a súa bombilla que pendura da póla do gran Caldén. A polilla leva un tempo intentando suicidarse por amor ao vagalume., a escena é hipnótica, como mirar o lume. Podo escoitar os teus golpes insistentes, toc, toc ,toc. O vello Edison non o sabía, que algúns bichos voadores tolean coa fototaxia positiva. Comportamento suicida e irracional ante a luz. Curiosa reflexión esta última. Todos deberiamos ter unha feliz razón para matarnos lenta e gloriosamente..
Todos deberiamos ter unha feliz razón para matarnos lenta e gloriosamente.
Baixo a árbore acompáñame Zabala Pato. É unha pampa, A Tupí-Guaraní con aspecto de mara. En coiro é algo menos que negro. Esta noite na terra da Tranquera non soa o Chamamé, Baixo o Caldén pódese escoitar Al jazz ou a radio Xapón. Zabala envía o sinal dun receptor de onda curta. Chámanlle o Babuino da Pampa. Co xeonllo no chan, move o dial co pulso dun cirurxián, como tentar descifrar a combinación dunha caixa forte. Detense nunha estación de Pernambuco.
Olla para min, o xeonllo aínda está no chan. A miña vida é unha porta!, Cóntame sorrindo mentres se senta ao meu lado no longo tronco dos eucaliptos.. Agora a pegada da súa rótula está marcada na terra. A agulla descansa no caso, esta vez a cicatriz non era grande, É o prezo da lealdade dos meus antigos estibadores. Coa man esquerda, Zabala abraza un coitelo. Isto parece agudo a un Pichi, un pequeno armadillo herbívoro que se colle boca abaixo pola cola. O pobre reza no campo santo.
Na Pampa a terra sempre foi vermella.
Eu vexo o Pato, coma se non escoitara nada. Encendo un cigarro. Estiro as pernas, o talón da bota debuxa un suco. Estou ata os oídos no po, respiro terra, Suo lixo e mastigo lixo. En dous momentos miro para el e o pichi, Nunca vin unha criatura que exprese tanta inocencia. Xiro a cabeza coma quen quere ocultar a acidez dun limón, péchanme os ollos, fuxindo desa fototaxia positiva. Todos somos unha porta!, repiteme. Mentres alguén sentado a miles de quilómetros nun estudo de radio, ler unha noticia sobre “Minas Gerais”.
Tes que foderte! Con el Babuino. Que carallo significa iso?. Todos somos unha porta ? Intento repoñer a miña mente e esquecerme do pichi. Gardo o silencio, O po e a suor debuxaron formas estrañas nos meus brazos, Non quero imaxinar de que cor é a miña cara. Hoxe só durmín un par de horas no fondo do "dormitorio" e agora o Babuino quere filosofar. Chega Marcelo o gaucho, Pásame o compañeiro e séntase ao noso lado.
Dálle unha patada mentres te cagas en algo
Se hai algo do que non quero falar agora mesmo, é precisamente Tranqueras.. Estivemos todo o día abrindo e pechando. Non hai forma de viaxar polo interior da Pampa, sen atopar un cada media hora. Os afortunados donos deben ser enxeñeiros estúpidos en peches xeroglíficos e ocos para atornillar aos galegos.. Confeso que cheguei a sentir medo escénico con tales enredos de cables, cadeas e paus estratexicamente colocados. Algúns son diferentes entre si. Para quen se atope con algún destes males, Un bo consello para abrilo é simular unha ira feroz., cuspir e patea mentres te cagas en algo. Despois só queda ouriñar galante na estaca que a suxeita e esperar a que pase Chata para pechala de novo como queiras.. Aínda que dependendo do sexo, podes escoller só cuspir. Seguro que os tres ou catro pampas que acompañan e miran se retorcen de risa coma un grupo de hienas cunha broma de león..
Non podo evitar debuxar un sorriso con tal declaración do Babuino sobre a vida e a porta., pero mídoo para non perder. Levántome e agarro un pano, Non quero cortarme as mans mentres axudo a un porco a sacar un dos coitelos..
Cazámolo con Marcelo ás catro da mañá. O frío era voraz, implacable coma a boca dun amor que se afasta.
Babuino Pampeano: (Rindo)... Si home, A porta pechouse a este porco, como o Pichi e o dono desa pel. (Coa mirada sinala a pel dun puma secando ao sol). El Babuino vai, a polilla segue suicidándose, Caldén e mais eu quedamos. Saco meu mp3, Encéndoo e deito na terra vermella. A noite é estrelada e chea coma o profundo bico dun amor que se achega. Por instinto subo o volume. Isto é incrible, Debo apestar coma unha mofeta e estou ata os oídos na merda pero síntome como o negro Vernon Sullivan cuspindo a Boris Vian. A felicidade é inmensa. Grazas a Deus, o que hai de civilizado en min, como tantas outras veces foise perdendo co paso dos días. Entendo que esta é a miña fototaxis positiva.
Teño que fedor coma unha mofeta e estou na merda ata os oídos.
Lavo as mans nun balde antes de cear e durmir unhas horas.. O gin tonic xa está preparado. para a alma, A primeira bebida purifica como a oración dunha penitencia, o segundo é idiota e instintivo, O terceiro é longo e saca do transo do día. Mañá vén o morto, Con el desfilaremos sobre a pampa nas herbas de puma. O morto ten cámara e un neto. Con permiso de Marcelo, Dende que coñecín a “Ninguén” en Mozambique non vin a ninguén tan tocado pola deusa Diana..
A ambos lados da Ruta Nacional 188, paisaxes de coitelo e cabalo espallados, de botas e látego, de corazóns limpos e de respecto, de persoas tan profundas que non hai líquido, nin papel que os poida revelar.
Dedicado ao meu glotón 11 anos, ao espírito que vive no meu peito, a Marcelo, ao loitador Tucu, a Pato Zabala (Babuino pampeano) mugstar o trampero, e a Asia que me ensinou unha enorme paisaxe de caricias entre as que aprendín a ouvear.
