Chegar a África é contemplar desde a xanela do avión un puñado de casas solitarias e sen fogar, Chegar a África é degustar o primeiro lanche de aire polvoriento que move a túa alma coma unha palmada, É para descompoñerse nun torrente de suor que te solte ata a fibela dos pantalóns, Asimila mil cheiros que che fan debater entre fascinación e náuseas. Chegar a África é tomar conciencia da túa propia pel translúcida e desamparada, hábito que te sintas débil e perdido. Chegar a África é mirar desorientado ao teu redor e preguntarche dez veces seguidas que carallo estás facendo neste remuíño de cores incontroladas, Zesto e vida. A través das portas de aventura sen ollar cara atrás, desterrar a posibilidade de volver a casa abatida ao ver o avión de saír para a próxima parada.
Aterrorizado aínda estou dando voltas que verás, unidade Quizais períodos menos suave no estado de ignición
Tras un momento de indecisión, Imaxe rechonchudo Abdou movéndose a través da multitude sorrindo. Barriga orgulloso Luce e neno gran sorriso, levar a miña mochila e eu cuestiono o destino. "Mission Catholique sil vous plait no argot francés". - Está moi quente huh? Libreino por dicir algo. El mira para min como se está tratando con un idiota, E os goteadores de suor que me cruzan como Niágares a túa testa foron os efectos dalgunha estraña enfermidade polar dos brancos típicos. Isto non é nada repite, Se estamos en tempos fríos, Verás! Aterrorizado aínda estou dando voltas que verás, unidade Quizais períodos menos suave no estado de ignición. Pero xa indiferente Abdou, Estou incrustado contra a porta do co -driver e por un momento mentres me quito a fiestra, Gram a gramo estendendo a súa anatomía por todo o vehículo. Comezamos o concerto e asistir asombrado desanimado para me cumprimento nas rúas de Niamey.
Africano de capital máis occidental, Son indescriptibles. Cando escribe para contar a beleza é doado, Un clichés e adxectivos de cadeas máis ou menos grandilocuentes que están a compoñer unha cobertura do diario idílico, Exaltación poética, a nostalxia do paraíso perdido, o encanto de aventuras, atopa-se envolto en cascos e camisa medula, Ese tipo de cousas. Describe a primeira impresión que tiven Niamey é un pouco máis difícil, Mergullo e mergullo intentando atopar adxectivos que reflictan a fealdade e o horror e non o éxito para transmitir o estado de ansiedade que me produciu as primeiras horas da L 3 Xaneiro 2011.
O asfalto, ningún edificio en moitos lugares , si mesmo rúas, con todo, hai xente, moita xente
Chamar ese poboado unha cidade pode ser moi xeneroso. O asfalto, ningún edificio en moitos lugares , si mesmo rúas, con todo, hai xente, moita xente. Son apelados de calquera xeito case como figuras dunha decoración de pantasmas ás dúas marxes da estrada. Eles simplemente sentir e esperar, ninguén parece ter moito que ver. Miles curiosidades parece que nos asaltan ao noso camiño. Ollos que se fan altos para mirarme converténdome nun coello paralizado, Eu son incapaz de dicir se curioso, amenazantes o inexpresivos. Nadie saluda, nadie sonríe, se limitan a mantener tu mirada, serios, imperturbables, con un punto de tristeza. La sensación de ser diferente, de ser el otro, Ese estado de ser sometido a unha observación permanente é algo que provoca unha opresión case física e non te abandona en certas partes de África durante semanas.
En ese contexto la aparición del igual, de una piel blanca que se deje ver como un fantasma entre la muchedumbre, provoca unha sensación irracional de proximidade, de reconocimiento, De volta á casa. Durante os meus primeiros días en Níxer máis dunha vez que me vin correndo coma un lunático detrás dun flash pálido e fugaz para comprobar decepcionado cando foi un dos moitos albinos que enxame as rúas da cidade.
Cruzo os dedos para que o Lariam funcione nun país onde tes as mesmas posibilidades de coller a malaria como arrefriado
Abdou xa me despediu, deixándome na porta da misión coa mochila polvorienta, petos baleiros e unha inquietante sensación de ser cronometrado con conciencia. Son as oito da mañá e a calor nese momento chega ao grao de insoportable. As nubes de mosquitos me rodean tenaz. Cruzo os dedos para que o Lariam funcione nun país onde tes as mesmas posibilidades de coller a malaria como arrefriado. Eu chamo todos os cuartos, sen resultado, a fin do patio baixo un Gao xigante atopar un colchón incorpora unha media garda. "Estamos pechados, aberto ao 8 media e dime ". "Pero escusa moi, Monsieur,Eu reservei un cuarto perdoar ". Para calquera resposta, o reloxo de recepción Ramshacking indica e quedou durmido. Son oito e vinte.
Séntome ao pé do Gao e esperanza. Ás 08:30 toca unha campá, o tipo estira, E comeza a orinar indiferentemente contra a árbore un metro de min. Soño con duchas, almofadas suaves e fan de cabeza e, coma un náufrago aos cuartos, Cando apenas te volves cara a min, e pas de lugar Monsieur, Nous Somme completamente a mochila e por un momento non sei se empezo a chorar alí mesmo, ou desencadear unha orxía de sangue, completa, como, Se teño reservado hai dúas semanas? Nous Sommes complétase con unha satisfacción evidente e resalta con ridículas ridículas cruzando as mans coma se fosen láminas de muíño. Pasaron as oito pasadas pola mañá, Quedei 20 Horas ata que o autobús vaia a Zinder o meu destino final no outro extremo do país, Perdín aloxamento, A calor dá ganas de rasgar as tiras da pel e fóra dunha chea de cidade agardame na que non se adxunta un só edificio.
Buscarás un gran hotel para o Señor, Un hotel de blancooos, e de dicir a palabra esténdese e abre os ollos
Os mobles Marco Abdou cinco minutos para ir sorrindo, parece gañar máis de £ 5 e esfregar as mans con pracer. Buscarás un gran hotel para o Señor, Un hotel de blancooos, E cando a palabra o estira e abre os ollos moito coma se iso significase que estará cheo de todas as majaderías que facemos seres caprichosos e incomprensibles que necesitamos vivir! As dúas horas seguintes son un desfile indiscutible de clubs nos que observo a exuberante riqueza do mundo dos invertebrados nigerinos. Todos me din que o prezo mínimo por noite de hotel son 50 EUR. Naquel momento eu decidimos colgar a primeira árbore para atopar.
Eu teño un tiro do outro africano, A aquel que alimentei con obstinación completa nos soños dos meus fillos, Necesito refuxiarme nas tarxetas postais de National Geographic, Algo para poñer o Salacot e saudar ao continente como orixe Deus. A algúns 30 Os quilómetros de Niamey aínda viven o único grupo de xirafas na liberdade de África occidental. Canto de ir velos? Abdou fai dedos coma se estivese bloqueando a débeda externa de Níxer. ¡400 euros! Vexa os hipopótamos no río Níxer nos arredores da cidade? Ugh complicado, gasolina ten camiñado, Eu non podo obter unha imaxe 100 EUR! Á beira da tolemia, vacilou, Pido permiso baratas empresa non moi ganancioso e desexando-me un golpe de disparo bo.
A algúns 30 Os quilómetros de Niamey aínda viven o único grupo de xirafas na liberdade de África occidental
I pasar a tarde nun hotel razoable soldada para atiçar. Ás veces soar as chamadas dos muezins á oración, Eu ollo para fóra da xanela dunha serie de pequenos xardíns, onde os agricultores tenden a interromper o seu traballo e alfombras de oración. No patio do hotel todos os veciños reúnense ao redor dunha televisión para ver a fascinada programación de Telesahel, serpes protagonizadas por actores malianos coñecidos. Un informativo de televisión interrompeu, ten dez días antes das eleccións, perturbacións cos tuaregs do norte, Non sabemos nada sobre os franceses secuestrados por Al Qaeda por meses en Arlit. Eu fico na cama e abrir Moby Dick. Unha onda de soidade esmaga-me como un tsunami, Síntome como un marciano nun mundo novo, estraño e incomprensible. A océanos de tempo desde casa. Deixeime para durmir, esgotado, o día de eventos enxame en torno a min, xunto con decenas de mosquitos.
O autobús sae ás 5 am, Un funcionario do hotel camiñar comigo para a estación, a estrada é perigosa dígame. Alí centos de persoas reuníronse ao redor de autobuses ásperos. Entre o tumulto escoitar berrando nomes. Dakar, Bamako, Agadez, Gao, Timbuktu, Eu aínda son a única estación dela branco, Eu intento non estar mal co meu coche e acaban en Agadez, no temible do Norte, que ao que decenas de tuaregs embarcanme botándome aspectos de curiosidade. Localizo o autobús para Zinder e medrei contra a fiestra, Aínda imos pola noite mentres a radio fala sobre a guerra civil na costa de marfil.
A paisaxe desfile marrón e monotono e aparecen os primeiros baobabs
Pouco a poucas cancións africanas comezan a soar. A paisaxe desfile marrón e monotono e aparecen os primeiros baobabs. O meu compañeiro de asento é un vello de Nouakhchot, dime que vai a Sudán que percorre toda África occidental para ver ao seu irmán, Durmir nas estacións, Rematou o diñeiro durante días e alimenta as datas que trouxo do seu oasis mauritano, Ofréceme a metade. O choro dun neno resoa, A súa nai o cólgao e amamante. Sorríme. O autobús sae da cidade e abre un camiño preguiceiro entre as primeiras luces da mañá.
