Mentres saímos Soria Pola VEGA CINTORA, onde o Duero, Escoitando as historias otañais de Berrea, Estaba dando voltas ao último recibo de luz e posibilidades, cada vez menos incerto, para sobrevivir con candelabros e golpes de gas máximo. Dirixímonos a Numantia, A sublimación peninsular da resistencia, O espello onde calquera que queira ser instruído sobre como non claudicar antes de que se mire o ataque da vida. As sucesivas cornadas da economía deberían converterse en numancias: "Leccións fronte á crise". Non máis.
I, polo menos, Fun aos vestixios da heroica cidade de Celtibera disposta a empapar esa pedagoxía do sufrimento tan necesaria para a administración diaria de contratempos e golpes. Nestes casos, Xa se sabe, Sempre é mellor mirar cara abaixo que arriba. Para empeorar a situación, Mentres está atrapado nesa ondulación de funestos, Pasamos polo municipio de O Royo, que alguén definiu como o "Beverly Hills Soriano", para a proliferación de vivendas de compra de alto nivel. Comezamos mal. Que, Máis que unha lección ante a crise foi unha invitación ao Euromillón.
No camiño de Numancia estaba a percorrer a última recepción da luz e a posibilidade de sobrevivir con candelabros e picos de gas de acampada
A só oito quilómetros da capital, en CLARRED, Chegamos ao outeiro onde se asentou Numancia, Un punto estratéxico para ver toda a meseta, Ao controlar o paso entre o val de Ebro E o Alto Duero, Na confluencia dos ríos Merdancho, O propio Tera e o propio Duero. Os Celtiberos sabían o que se fixo. É curioso que o primeiro que atrae a atención cando puxemos o pé no chan é un estraño obelisco ás ruínas numantinas, Ben, erixiuse hai máis dun século, En memoria dos antigos habitantes da cidade, Por desgraza. Alguén debería ter o valor de demolelo e devolver o protagonismo ás ruínas.
Tivemos a sorte de ter unha guía excepcional, Alfredo Jimeno, Director do Museo Numantino e responsable das escavacións arqueolóxicas que se producen aquí 1994. A lección de impartir (o, polo menos, O que quería escoitar) Tiña claro. Tivo, tamén, Ao profesor. Tiven que esforzarme no meu papel de estudante aplicado.
É curioso que o primeiro que atrae a atención cando puxemos o pé no chan é un estraño obelisco ás ruínas numantinas
Sempre é unha delicia escoitar a alguén en cuxas palabras a paixón resoa polo que fai. Un, tamén, Agarda o coñecemento, O pracer convértese en privilexio. Jimeno uniuse aos dous e mentres se clasificaba no pasado do asentamento ibérico fíxolle camiñar pola historia. Pequenos restos da cidade vella ao redor, só a planta dalgunhas casas e a disposición dalgunhas das súas rúas, Pero coas súas palabras conseguiu que as casas cobren vida, que os Celtiberos recuperaron a respiración para camiñar pola cidade, que podiamos cheirar os once meses de asedio 2.147 anos.
A historia é ben coñecida, Pero débese lembrar en busca de algúns estímulos ante a adversidade dos recibos emboscados e diminuír as nóminas, Cando non é eterno e indesexable o luns ao sol. O esforzo de Roma Por bater, No medio da guerra de Celtibera, na capital nummantina, casa dos arévacos, destaca no ano 153 Antes da nosa época. O Imperio toma a campaña militar en serio, Ben, envía a península a 30.00 soldados baixo o mando de Quinto Fulvio. O exército transalpino, Pertrechado incluso con elefantes, picado no óso e foi derrotado. A partir dese momento, Roma non renunciou ao esforzo para dobrar a Numancia, un obxectivo que levaría case vinte anos.
Cornelio Escipión chegou a Numance con 60.000 soldados para pagar unha cidade con só 4.000 defensores
Publio Cornelio Espipio chegou a Numancia no outono do ano 134 antes de Cristo. O Senado lanzou o resto para lograr o obxectivo de acabar coa resistencia dos arévacos. Dous exércitos consulares con 60.000 Os homes acompañárono. Apenas tiñan 4.000 Os defensores debilitaron durante moitos anos de ataques e asedios. Parecía que sería cuestión de días. Pero.
Camiñamos polas rúas da heroica cidade de Celtibera (que os seus habitantes guiaron isto cara ao oeste para protexerse do frío) Coa historia da nosa guía afiando a tensión histórica a cada paso. O camiño cruzase, de cando en vez, Por algunhas raias de pedras que os numantinos usaron para cruzar a rúa sen encherse de barro. Dada a orfana das casas antigas no sitio, Reconstruíron dúas casas celtibeanas e romanas que permiten ao visitante unha idea de como vivían os habitantes de Numance nos máis que 20 hectáreas que ocupaban a cidade. As cimentacións estaban feitas de pedra e as paredes, dunha rede de adobe e postos de madeira cubertos con ramas. Tamén se levantou unha réplica da parede defendida por Numance, desde o que toda a meseta que se abra aos teus pés e, na distancia, As montañas nevadas como ondas de escuma que se renden na costa.
Camiñamos polas rúas da heroica cidade de Celtibera coa historia da nosa guía afiando a tensión histórica a cada paso
As escavacións permitíronnos saber como os Celtiberos enterraron aos seus mortos: Os cadáveres dos guerreiros foron abandonados no campo de batalla para comer os voitres, Responsable de elevar o seu espírito ao Reino dos deuses. No concurso, Os seus inimigos máis valentes foron cortados porque pensaban, Deste xeito, atribuíronse as súas calidades. Contra, Que morreu de morte natural incinerouse nunha pira cos seus obxectos persoais, algúns quedan que despois se enterraron nun burato. "Cando obtivemos toda a información dunha escavación, cubrimos de novo", Explica o noso guía. Se non, Engadir, Sería imposible manter todo o xacemento arqueolóxico en condicións. España sempre parece endebedada coas súas pedras.
Cornelio Escipiote levantou sete campamentos nos outeiros próximos (Algúns recoñecen ao lonxe grazas ás sabias instrucións de Jimeno) unido por un muro de nove quilómetros perímetro. Foi a corda coa que Roma pretendía afogar a Numancia de Hungo e a sede. Un asedio que os Celtiberos conseguiron romper unha vez. A súa dieta estaba basicamente composta por landras, Verduras e caelia (Cervexa de trigo fermentado) E a medida que os meses avanzaron as disposicións diminuíron.
España sempre parece endebedada coas súas pedras
A pesar do terrible asedio, Tiveron que pasar once meses ata, No verán do ano 133 Antes da nosa época, Numance foi sometido e arrasado polos romanos. Só a metade da súa poboación seguía viva. A maioría dos numantinos elixiran suicidarse. As cinzas da cidade derrotada, As súas casas ardentes, É o único que sobreviviu durante máis dun século ata que foi ocupada de novo polos romanos. Algunhas columnas do soportal dunha antiga casa romana, espido diante do mar verde da meseta, Dan fe da vitoria do imperio. E un, Nese momento xa impregnado coa tenacidade e a determinación dos numantinos ante a adversidade, Case está avergoñado de pensar no recibo da luz.
A visita ás ruínas de Numancia forma parte da ruta do Train Campos de Castilla, que de maio a novembro circula o fin de semana entre Madrid e Soria.
