Abdul o mundo estaba reducido nas mans delgadas. Todo era tan pequeno que non había suficiente aspecto nos seus ollos. E logo inventouno. Inventou un mundo a lapis e papel no que soñaba coa liberdade. Iso é o que sempre repetiu co seu xesto renunciado, “Quero ser libre, que ninguén intervén na miña vida, que ninguén decide por min ".
E logo este mozo exipcio de 25 os anos comezaron a soñar con mapas e imposibles. “É moi caro, moi caro saír do país ", Repetiu mentres tomaba un té mirando ao Mediterráneo en Damietta, unha cidade exipcia que arrastra o Nilo ata a morte. Abdul quere viaxar, Vexa o mundo que existe máis alá das súas pegadas e non pode. E téntao, e soños e mentres tanto pinta o mundo que quere saber.
Gustaríame ir pintar París. Gustaríame saír de aquí
E no seu mundo hai mulleres fermosas que ensinan as costas e a cara. Non hai, Son só sombras con luz que inventa na súa soidade. Esa soidade na que pode permitirse ser honesto co seu desexo despois dun lenzo no que a vida parece máis real que en todo o seu mundo estrito de regras estranxeiras. "Gustaríame ir pintar París", Confesou con ton tan firme como. "Gustaríame saír de aquí".
E todo o que pasou mentres a súa primeira mocidade estaba gastando entre papeis dun porto onde o seu pai tamén traballaba. E traballa alí para o fillo do xefe do seu pai, un bo rapaz, Ese agora é o teu xefe. Porque no teu mundo esas son as regras: "As cousas fanse por rutina", Díxonos indignados. E a rutina significa que está obrigado a ser o seu pai porque a orde deste universo esixe que as liñas sexan directas para evitar que poñan en perigo o destino das cousas con curvas inesperadas.
A nai desespera de tanta anarquía que o seu fillo practica na súa alma
E por isto a súa nai, Un profesor estrito que manexa o futuro do seu fillo como se explica polas regras de ortografía, As mulleres das que Abdul debe namorarse. E vai a esas ceas coas familias uns dos outros coa rebelión da que decidiu soñar. E entón mira a súa nai cun homólogo e explica que esta muller nova non é a súa e a nai desespera de tanta anarquía que o seu fillo practica na súa alma.
E cando nos dixo que tamén era o seu amigo da infancia, Alí, tamén de 25 anos, que vivira once anos en Arabia Saudita coa súa familia e que ten tantas cicatrices na memoria que dixo que nunca sairía da súa terra. “Exipto é o mellor lugar do mundo e podería ser o país máis rico da terra, Ten todo ", O inmenso ali que triplicou ao seu amigo soñador dixo de tamaño. "Agora estamos facendo as cousas ben, Tes que dar tempo ao novo goberno para cambiar as cousas. Non somos Afganistán ", dito. E Abdul negou a súa cabeza e Ali díxolle cunha risa, Que son dous bos amigos, "Vaia a Sudáfrica". E Abdul acendeu os ollos coa posibilidade de fuxir da súa sombra.
Abdul acendeu os ollos coa posibilidade de fuxir da súa sombra
E para Ali todo foi bo. E xa se prometeu coa súa esmagadora. E as súas hormonas soñaron coa noite para que puidese quedar só con ela, Polo que tes que casar antes. E a súa nai -in -law puxo as regras e estableceu os criterios para permitir a voda da súa filla. E preguntei moito, E quería unha casa mellor, E iso instalarase na túa terra, E ... e el, que nunca foi capaz de pasar un só día só coa muller que pasará o resto da súa vida, Eu dixen:: “O día que nos casamos será meu e deixará de ser da súa nai. É a muller máis fermosa do mundo ". E acelerou o seu coche ata o límite, que esta era a única paixón que ata o de agora se permite palpar a Ali.
Pero nada diso é a vida de Abdul. E logo foxe e pinta de novo, Na intimidade das súas horas, Esquecer tanta regulación coa que amasar os teus sentimentos. E cunha desas pinturas apareceu unha noite no noso hotel Damietta, Casablanca, que se trataba dunha cova sen vida na que nos sentimos prisioneiros, Para regaLarsla a vítor. O meu amigo portugués vira a pintura antes e pediulle mercala. E o mozo exipcio fixo todo con tanta xenerosidade que veu con cinco lenzos e ofreceunos a todos. E Vítor elixiu un no que unha fermosa rapaza sostén a cara cun xesto tímido. E Abdul enrolou o lenzo, Entregoullo e pediu unha cousa a cambio.: "Dágoche este lenzo cunha condición., Se ves a esta muller por algún lado, dille que a busco.. "Tes que prometerme que o faras"..
E despois daqueles días encarcerados en Damietta ata que devolveron o noso coche., O tipo inventa ás mulleres a amar, Quen quere vivir libre, viaxar.
PD. Abdul, Ali e Mohamed son tres mozos que traballan na axencia portuaria que o noso coche debe sacar do porto de Damiettta. Hai tres tipos formidables, Os únicos amigos que atopamos ata agora nesta terra, que na súa mocidade teñen unha rebelión ante tanta regra tan absurda e ambas as dúas estritas. O resto, Mellor por non falar dos portos do porto e dos seus funcionarios, nin do tratamento dun hotel onde trataban de recoller todos os sorriso, nin de tanta xente que o único que pretendían é o noso diñeiro sen ofrecer nada a cambio. Coñece xente como eses rapaces e escoita as súas historias é por que viaxamos. Xa estamos na ruta de novo.
