Subiu un nivel entre 3000 e 4000 metros. pode crer? Como se o mundo podería ser virado de cabeza para baixo sen caer nada. O tren soprou o fume e nós vida. Desde a nosa fiestra contemplamos os Andes e a súa estepa de herbas de choiva e xente con coiro curtido polo sol frío. Non deixamos de mirar, Ese baleiro non nos permitiu en que os picos con neve de verán destacaron. O tempo pasou rapidamente nese tren lento. Ao lonxe, as chamas e as alpacas trotáronse. Algún neno saudou aos seus fans para traballar coas mans e as mulleres e os homes permitiu que se escoitase un descanso dos coches ás costas. Perú quedou curto nesa corda de ferro que comunica Cusco e Lake Titicaca. Estabamos a piques de chegar sen entender en absoluto se xa fósemos.
Nas ladeiras das montañas incas todo ten unha mestura de triste alegría, Como se a pena fose o remedio para os altos altos
Saímos cedo, coa luz das primeiras cousas, o xélido vento do orballo nas alturas e as rúas preparándose para un novo ataque. Cusco e o elevado Val Sagrado no Nadal era como celebrar as festas na mesa de Deus. Costantino, un amigo xeneroso, alegre e intelixente, amosounos a súa terra de acollida e regresou a Lima. Francesca e eu desciframos un mapa de auga e barro no que perdernos coa nostalxia típica da zona. Nas ladeiras das montañas incas todo ten unha mestura de triste alegría, Como se a pena fose o remedio para os altos altos. Eramos turistas empoleirados nun convoi de antes, séculos atrás, dos que existir teñen que ser moi novos.
Deixamos Cusco con puntualidade andina. O tren fíxose camiño da beleza colonial das postais da cidade. Era outro Cusco, de casas de adobe ou ladrillo onde medrou o musgo nos desaugadoiros. Sempre foi así, tamén en tempos incas: a xente común vive baixo as sobras. O home ten esa capacidade universal para destruír a paisaxe coa súa desigualdade bastarda. Hai uns días tamén collía o tren desde o aeroporto de Nova York ata Manhattan e a escena era a mesma. Con luz e con auga alí, Con montañas de cemento e templos de neón, pero as mesmas colmeas de persoas que sobreviven ás súas vidas lonxe da opulencia da Gran Mazá.
Non foi ata que deixamos o home cando descubrimos os picos de pedra, o gando espallouse entre a herba alta…
Non foi ata que deixamos o home cando descubrimos os picos de pedra, o gando espallouse entre a herba alta, as aldeas sen valados, as miradas furtivas, os ríos sen rumbo, o cheiro do vento, o arrepío do frío, o silencio violento, unha estrada ao lonxe sen apenas coches, un tren que inventou curvas, a beleza de nada. E todo estaba alí, cheo de vida oculta, fuxindo de nós e deles, coa teimuda idea de quedar así ata que se consuman os días. O tempo pasou tan rápido entre eses quilómetros de vales estériles que non sabías onde buscar para non perder nada.
E así foi durante horas e quilómetros, Non sei medir esa viaxe porque a primeira ocorreu rápido e a segunda ocorreu lentamente, ata que o home e os seus vicios volveron. En Juliaca, unha cidade preto do lago, o tren atravesou bazares mortos, caras grises, algúns borrachos que falaban co tren con insolencia e postos onde se vendían restos inútiles doutros mundos. Houbo miles de persoas que abandonaron o convoi de mala gana para non perturbar as súas vidas coas nosas afastadas vidas.. Algúns vendedores deixaron a súa froita ou libros, exposto nun pano, nas mesmas vías polas que pasou o tren. Non se preocuparon en retiralos, bastoulles finxir que non nos viron ata que dubidamos se eramos verdade. Foi unha puta pobreza na que o único que quedamos éramos nós.
o tren atravesou bazares mortos, caras grises, algúns borrachos que falaban co tren con insolencia e postos onde se vendían restos inútiles doutros mundos
Todo quedou atrás, na distancia de dúas realidades dispares que necesariamente se reúnen dúas veces ao día. E no último tramo volveu a calma, a estepa e a auga de Titicaca ao fondo. O asubío do tren soou e sabiamos que chegaramos ao noso destino despois de case doce horas. Facía un pouco de frío. As montañas de Puno estaban feitas de ladrillo e rodeaban unha baía de espellos. Miramos o tren, parou nas pistas, e sorrimos. Coñeces eses sorrisos profundos de felicidade?
