hai uns dous mil anos, Esta cidade foi o porto máis grande do sueste asiático. Ata aquí chegaron barcos traendo cerámica chinesa ao longo dos séculos., especias e artesanía orientais do Xapón. Hoxe, os turistas con fame de camarón e peixe limón chegan ás súas costas..
Atopamos unha cidade chea de xente, onde os mochileros invadiron algunhas das rúas máis simpáticas da costa vietnamita. Hoi An ten vistas ao mar da China, con praias cheas de restaurantes e mozas bronceándose ao calor do trópico.
Pero é ao longo do río Thu Bon onde os visitantes esperan que a maxia suceda cada mes., nas noites de lúa chea. As barqueiras agardan pacientemente a que se poña o sol. Os viaxeiros apuran os seus paseos.
É a carón do río Thu Bon onde os visitantes esperan a que a maxia se active todos os meses, nas noites de lúa chea
Chegou, como todos, cóbado por un lugar na beira, ou a carón da ponte xaponesa que se funde cunha pagoda, coa graza doutros tempos, baixo os tellados rematados por figuras de dragóns.
As fachadas amarelas iluminan o paso dos barcos. A cidade está chea de terrazas que reciben a brisa mariña con botellas de viño, sen o ruxido das motocicletas que tolean outras cidades de Vietnam. Aquí non, aquí o país dá tregua. O gran tesouro de Hoi An, o seu principal valor, é a túa luz.
Cando a noite cae, os postos da rúa brillan con centos de lanternas, lámpadas que guían o paso dos estranxeiros cara ao río. E os vendedores ambulantes, nenos normalmente, Saen ao encontro do turista desconcertado para venderlle unha vela, unha ilusión para botar ao río. Hoi An celebra a lúa chea deste xeito, e como a tradición das luces atrae os petos de Occidente, A cerimonia repítese todas as fins de semana.
A luz do lume reflectíase, provocando unha inevitable sensación de paz.
Conseguimos alugar un barco para nós. Iso deunos a liberdade de ver o río dende o propio río, para avanzar sobre a auga decorada ao lume. Os farois de papel arderon camiño do mar. Simbolizaban os desexos de quen os tiña.. E case sen darnos conta, Thu Bon converteuse nun bosque de vagalumes, puntos de luz vagando nas sombras dos soños. A luz do lume reflectíase, provocando unha inevitable sensación de paz., a pesar do tumulto da ribeira.
Seguimos a corrente entre lanternas ata que o tempo esmoreceu os escintileos., coma se asistimos a un espellismo. A luz do día volveu revelarnos unha cidade coas súas praias e palmeiras, como moitos outros.
