A primeira vez que subín nun autobús en Montevideo, O meu corazón respaldou vinte anos, trinta, Corenta, Sonaba "No exército agora", soou con toda a súa carga de claudicación, Defeccións, Litanías e acordes impecablemente harmonizados. Soou e algún viaxeiro acompañou o movemento das notas cun aceno, Cun paseo de letras en murmurios inconscientes, Cun cómplice asentido só da batería mentres se perdeu a mirada ante o outro lado da fiestra brumosa, Máis alá das vías que cruzan aquí e alí con Canelones Street.
O meu inconsciente capturou o momento ao instante, O meu consciente deixoulle unha sorpresa diaria: Que musca antiga, Que boa foi esta canción. Os estímulos da nova cidade eran tan abundantes que son inmediatamente, Un cheiro de fondo. Unha simple amizade decorativa.
Lembrei a canción ao día seguinte, Ao chegar ao autobús de novo. Toma o sol, Non como o día anterior de néboa e vento. O coleccionista deume o cambio e un billete de papel, Mentres manipulan un dispositivo de radio. Era un rapaz con barba, Sen querer ser unha vida dando billetes de autobús pero coa compañía obvia de entusiasmo e moito tempo por diante. El mantivo o poder de escoller a música do adestrador e, Nun momento dado, Apenas deixamos a Rambla, Para subir á rúa 21 Setembro a Parque Rodó, Puxo unha canción nova e preguntoulle á audiencia: "¿Sentes como Cumbia?". A señora que estaba xusto ao seu carón dixo "Dale", E algún viaxeiro reaccionou sutilmente con mostras de ter escoitado e aceptando, Mentres o mozo estaba deitado na súa cadeira vermella con satisfacción do traballo ben feita.
Entendín que en Montevideo os autobuses teñen personalidade, Como en moitas outras cidades as rúas, Os lugares e tendas de comestibles.
Entendín que en Montevideo os autobuses teñen personalidade, Como en moitas outras cidades as rúas, Os lugares e tendas de comestibles. Os días que seguiron a Cumbia e Inthearmynow, cuxo grupo non me lembro neste momento, Estaban cheos de bonitos, Ladyesinred, Walksoflife e incluso Materialgirls e Topguns.
Houbo días cargados cos anos oitenta, Dos setenta e de bandas de son de películas de amor cun final máis ou menos feliz. Se hai unha canción que escoitei máis de mil veces no autobús, Pero tamén nos restaurantes, Os centros comerciais e incluso nunha barra de moda estaban "Flame eterno". Quen non recorda brazaletes?, Quen non recorda "o fermoso"?, Como di Daniel abrindo os ollos como copas de viño cando recordaba a Susanna Hoffs co pelo e a guitarra vagando por Tocata e para o 40 principal. Eternal Flame soa en Montevideo moito máis que calquera himno, que calquera cantante local, que tango, Cumbia ou esa salsa cubana.
Agora, Durante moitos días, semana, Un descoñecido visitoume repetidamente mentres estaba sentado neses asentos imposibles do adestrador uruguaio: A música moderna non chega ao país, Ou non lles gusta? Noutros barrios, Noutras cidades ... escoitarán outra música ou é un fenómeno nacional? O mundo estaba enchendo de becks, Paramores e televisores de acceso público, E os DJs dos autobuses de Montevideo continuaron ofrecendo estacións melancólicas intencionadamente e éxitos sentimentais das proximidades dos anos 80. O público, de natureza e afable, acolleu o despregamento destas listas musicais Tatrabuelas de Spotify con gratitude moi sospeitosa, E pasaron os días e a chama aínda era eterna e Richard Gere seguiu subindo e baixando as escaleiras de amor e desafiando a súa vertixe histórica.
Cada 24 Agosto, me explicaron, Uruguai mobilízase para celebrar esta noite en honra aos vellos tempos.
Pasaron os días e despois de varias semanas deste asedio entrañable de naftalina auditiva, tiven acceso a información que deu unha nova dimensión á miña sabedoría sobre o universo uruguaio e a intrigante situación melódica: A existencia do evento anual "Night of Nostalgia". Cada 24 Agosto, me explicaron, Uruguai mobilízase para celebrar esta noite en honra aos vellos tempos. Nesa ocasión, Véspera de día festivo 25 Agosto, Discos e bares de todo o país fai clic incansablemente a música dos anos 70, 80, 90 E aínda máis moderno ... (Os expertos afirman que unha melodía xa se pode considerar "nostálxica" cando pasaron 10 anos), E todos os mozos, maior, solteiro, casado, viúvos, todo o mundo, Van a recordar onte. É máis importante que a véspera de ano, Que Nadal, que calquera festa de verán. Uruguai rende unha homenaxe á nostalxia de festa e alongando os recordos ao amencer.
Entón, finalmente entendín. A alma de Uruguayan é así: Demodei con sentimento e néboa, Retro con melancolía e cunha determinada clase tamén. Vivir de volta pero camiñar adiante, ao baile ou ao ritmo de autobús. Non sei se volverei a Uruguai, Ás veces vexo tan lonxe como ven o seu pasado desde a fiestra, Mentres está no aire, a eterna chama dos brazaletes soa, cuxo brillo segue voando e todos resistimos a perder.
Di o meu nome
O sol brilla pola choiva
Toda unha vida tan solitaria
E logo ven e alivia a dor
Non quero perder este sentimento, Oh ooohh
