Terra e limbo, versión real do universo Matrix, un 3.650 metros. O Salar de Uyuni é branco como unha pintura sen iniciar, como un veo de noiva xigante, canto a imaxinación dun cego. Horizonte é infinito como, libre como o soño dun condenado, plan como a conciencia dun neno. O Salar de Uyuni non é absoluto, un territorio 12.000 quilómetros cadrados ao sur da Bolivia, en todos os lugares sal, un deserto que non debería existir porque representa un verdadeiro absurdo. Aínda, é fermoso.
Non é fácil de conducir en terra sen referencias. Non hai ningún curso onde non hai nada para ir e, polo tanto, non hai présa tempo… ningún sentido de velocidade. Eu non puiden resistir a broma e velocidade 4X4 140 km / h para case un minuto cos ollos pechados, cousas para estar no limbo.
Mais, Ademais destas extravagancias un pouco de soño, o sal e reservas mundiais de litio primeiro, E quen tería pensado? As baterías de litio usadas para facer, facer bombas de calor, obter blotters, aliaxes de aluminio, cerámica, telescopios, Vehículo espacial, submarinos… e tamén ten aplicacións nucleares. Ie, Salar de Uyuni non só atrae o interese de turistas. Varias empresas internacionais xa están afiando as súas contratos rexistrando, porque a ganancia non coñece paisaxes.
Eu non puiden resistir a broma e velocidade 4X4 140 km / h para case un minuto cos ollos pechados, cousas para estar no limbo.
Temos só viu traballadores traídos sal espadas, saúde vestindo un ardor nos ollos, literalmente, amontoando pilas de cloruro de sodio corrosivo para a pel, coa renuncia dun pobo que sempre viviron nas marxes dun mar sen auga.
No centro dese mar existen varias illas que tiveron a idea de estar alí, como unha broma. A illa principal é coñecido como Incahuasi, porque era parte da ruta dos Incas - o que tería perdido hai Incas?-.
A illa de nacentes de sal e se está traballando para xerar vida, como un desafío á razón. Un exército de cactos xigantes aconchega-se en torno a Incahuasi, quizais para combater a soidade que rodea. Eles porte destas plantas, levantadas sobre o único anaco de rocha exposta, con tanta dignidade que parecía normal. Unha muller aymara mirou brancura como mira para unha páxina en branco e houbo uns minutos contemplando a súa terra salgada, pensando que talvez se estaba viva ou morta, se ningún futuro nun mundo de sal, ese horizonte, que facía ningún sentido nada de neve, se estaba en último no limbo, porque a pesar de todo, un 3.650 metros sobre o nivel do mar é máis preto do ceo.
