De stad van God: het lef van Rome

Elk boek kan worden samengevat in 6 paragrafen….

• Altamarea-redactie. Editie 2019
• Auteur: Pier Paolo Pasolini
• Boek voor geïnteresseerden: het leven in Rome van sweeps en niet van ansichtkaarten.
• Wat zal? Bloemlezing van artikelen en verhalen van de Friuliaanse filmmaker over zijn geadopteerde stad, Rome, in het decennium van de 50 en 60.

Paragraaf 1

“Wat is Rome?”? Wie van allemaal is Rome?? Waar eindigt Rome en waar begint het?? Rome is zonder twijfel de mooiste stad van Italië, als het niet van de wereld is. Maar het is ook het lelijkste, het meest gastvrij, het meest dramatisch, de rijkste, de meest ellendige (...) Het onbekende Rome voor de toerist, genegeerd door biempensagers, niet -bestaande in kaarten, Het is een enorme stad

Deze paragraaf dient als kader voor dit interessante werk. De auteur vertelt over een stad die nauwelijks voorkomt in reisboeken waarin de overweldigende kunst en geschiedenis van de stad centraal staan.. Maar dat is een Rome van toeristen en ansichtkaarten, het Rome van de inwoners is iets anders dat Pasolini in dit boek ontleedt.

Paragraaf 2

In een pizzeria, terwijl om hem heen de dorpsnacht van Rome condenseert, Sommige jonge mensen bestellen wijn en de ober is bereid het kwartier dat nodig is voor zijn institutionele onverschilligheid te laten verstrijken voordat hij hen opdient..

Iedereen die in Rome heeft gewoond, kent de bijzonderheid van het Romeinse karakter dat Pasolini beschrijft. Een soort luiheid of verwaarlozing, wat soms wordt geïnterpreteerd als slechte manieren, dat het lot heeft gemarkeerd van een oogverblindende stad die door haar eigen buren is vergeten.

Paragraaf 3

Het ruikt naar lakens die aan de balkons van steegjes hangen, menselijke uitwerpselen op de trappen die naar de oever van de Tiber leiden, op asfalt dat door de lente is opgewarmd, maar dat hart verschijnt en verdwijnt vastgeplakt aan de bumpers van trams, zo ver weg dat armoede en schoonheid één ding zijn.

De Tiber blijft 50 jaren later een verlaten rivier, waar je in het centrum spuiten voor drugsverslaafden kunt vinden, apparaten en afval dat in de marge wordt gegooid. En niets van dat alles, verrassend, is in staat een einde te maken aan de betovering en schoonheid van een stroom omringd door geschiedenis.

Paragraaf 4

Het Romeinse platteland is vol van dit soort buitenwijken, ongeveer ter hoogte van de ringweg. Het zijn buitenwijken van arme mensen, maar, algemene, eerlijk en hardwerkend; heel vaak zijn het emigranten, of vanuit het nabijgelegen Lazio of vanuit de centrale regio's, die in de chaos van de hoofdstad en de kleine chaos van de buitenwijken de gewoonte van ernst en landelijke waardigheid van een oude provincie hebben gebracht.

Die beschrijving van Pasolini is dat wel 1958. Veel van deze buitenwijken zijn tegenwoordig opgeslokt of omringd door de immense stad., met een onlogische uitbreiding die het van de bergen naar de zee brengt, omdat het als stad heeft geërfd wat vóór de hereniging het oude Vaticaanstad was. Die buurten, zoals de filmmaker bijna zeventig jaar geleden al aangaf, Het zijn steden en ze functioneren als zodanig. Een bijzonderheid die werd gedoopt als Caput Mundi (hoofd van de wereld) Het is een absolute provinciestad.

Paragraaf 5

De Mandrione is er één van: Aan het einde van via Casilia, kort voor Quadraro, Er is een aquaduct onder wiens bogen de weg loopt (...) Dit zijn geen menselijke woningen die de modder bedekken, maar eerder hokken voor dieren., kennels. Gemaakt van rotte planken, afgebroken sterfgevallen, platen, gewaxte stoffen. Ze hebben vaak alleen maar een oud, vies gordijn als deur.. Door de kleine ramen, niet groter dan een spanwijdte, kun je het interieur zien: twee kinderbedjes, waar vijf of zes personen kunnen slapen, een stoel, enkele potten. De modder komt ook het huis binnen.

Weinig beelden kunnen de Romeinse dualiteit beter samenvatten dan het gebruik van de boog van een oud middeleeuws aquaduct als ondermaatse huisvesting voor duizenden mensen.. Pasolini, een homoseksuele intellectueel in een conservatief en anarchistisch Rome tegelijk, Steeds richt hij zijn blik op die decadente stad waarin hij zich verdiepte.

Paragraaf 6

Het is de meest onwetende adel ter wereld. Het is dus niet eens een esthetische keuze.. Misschien is dat de laatste jaren begonnen: Maar als het om het verleden gaat, Ik denk dat het afhing van een simpel feit als dat het klootzakken waren.: Ze lezen nooit iets, Ze hebben nooit iets geschreven, Ze hebben nooit iets bijgedragen aan cultuur, Ze waren niet eens beschermheer, wat een manier is om cultuur te begrijpen. Ze wijdden zich aan het leven uit hun inkomen, in het meest absolute isolement. Meng je met de mensen, in een dergelijke toestand, het wordt een oefening in snobisme.

Pasolini was een overtuigd communist die ontgoocheld vertrok door een stad waarvan hij begreep dat deze gentrificeerd werd en haar arbeiderskarakter verloor.. Aan het einde van het boek, voordat hij midden in het begraven Rome waarin hij ronddwaalde, werd vermoord, zijn teleurstelling over een stad die hij niet herkent schijnt door. De executie voerde hij uit tegen de Romeinse adel, zijn hogere klassen, Het is ook behoorlijk actueel. De film The Great Beauty, van Paolo Sorrentino, hij portretteert haar met dezelfde grofheid waarmee Pasolini dat in juni deed 1973.