"The Dead and the Journalist": "onvermijdelijk" dood

Elk boek kan worden samengevat in 6 paragrafen ....

• Anagrama -edities. Editie 2021
• Auteur: Óscar Martínez
• Boek voor geïnteresseerden: El Salvador, geweld, bendeleden, corruptie, journalistiek (Vooral aanbevolen aan journalisten en journalistiekstudenten).
• Wat zal? De auteur, Gespecialiseerd in evenementen in de wereld dan gewelddadiger in de wereld, Het vertelt door een echte zaak die de gruwelijke realiteit van een rotte samenleving dekt door het geweld van bendes en politieke en politie -corruptie.
  

Paragraaf 1

Als die zondagavond 16 April 2017 Ik zou niet zijn verschenen in het kanton van Santa Teresa, Misschien zou Herber niet zijn gedood met machetes op het gezicht; Misschien zou Vito niet zijn onthoofd; Misschien had Jessica niet moeten vluchten. A, Voor dat ja, Ik denk dat ze hem toch zouden hebben vermoord.

Zo begint ‘de doden en de journalist’. De eerste paragraaf van een werk dat je al het einde leert. Het begin van een meesterwerk van de kronieken van geweld dat vertelt dat er mensen zijn geboren met bijna onvermijdelijke bestemmingen. Je weet wat er zal gebeuren, Maar je weet niet hoe, En dat is het fascinerende deel van dit werk.

Paragraaf 2

We hebben het gekozen (Praten over Dennis, Een personage) omdat, Hoewel men niet schrijft om de veroordelingen van een lezer te behagen, Ja, hij schrijft voor lezers en we denken dat zeggen dat iemand geen bendelid was, de aandacht zou handhaven van degenen die niet geïnteresseerd zouden zijn in de dood of bloedbad van een groep bendeleden. We gaan een moerassig land binnen waarop ik geen les moet geven: Begrijp lezers.

Het werk duikt voortdurend in dat ethische debat dat is om de rechten te verdedigen of niet dat het grootste deel van de samenleving moordenaars beschouwt. Een bendelid, In een land dat zoals het boek opmerkte, bereikte het het recordvergoeding van 103 Moordt elk 100.000 inwoners, Hij is een mens om zich zorgen te maken over zijn rechten? Criminelen ontmenselijken, neem de categorie mensen weg, Ontmenselijkiseert de samenleving? Kan de staat de politie toestaan om te beslissen wie ze zijn leven moeten nemen?, Hoe het te doen, wanneer? En wat er gebeurt als die politie net zo beschadigd is als het kwaad dat confronteert? Al deze problemen zwermen voor het werk en hebben soms geen nauwkeurig antwoord.

Paragraaf 3

In deze landen doden we elkaar veel, Meer dan normaal, Meer dan het abnormale planeet acceptabel, We doden onszelf als een epidemie. Het gebruikelijke in de regio (Midden-Amerika) In deze afgelopen tien jaar is het dat het moordtarief overschrijdt 40 voor elk 100.000 inwoners. Hoe wordt een menselijk monster gecreëerd?? Hoe zijn er zoveel? (...) 2015 eindigde met een snelheid van 103 moorden voor elk 100.000 inwoners. Een van elk 970 Salvadorans werd dat jaar gedood.

Lees die laatste zin en heroverwegen over dat laatste figuur. Stel je bijvoorbeeld een voetbalveld voor. Laten we zeggen dat er is 50.000 Mensen binnen, Uw team aanmoedigen, zang, vieren ... en plotseling vanwege de megafonie zal iemand dat aankondigen, ten minste, 50 van hen zullen onvermijdelijk worden gedood in de komende twaalf maanden. Dat is de omgeving waarin dit verhaal zich ontwikkelt.

Paragraaf 4

Geweld normaliseren is niet om te stoppen met lijden, maar begrijp natuurlijk sommige aspecten die ontdekking moeten zijn en niet vastgestelde kennis. Begrijp ze niet alleen, maar neem ze op in de dagelijkse dynamiek: Welke bus neemt en welke bus niet elke ochtend drinkt? Hoe te reageren op de begroeting van een politieman, Hoe te reageren op de begroeting van een bendelid? Wat te doen als ze kogels klinken, Wat te doen als geagiteerde stappen op straat klinken, Wat te doen als ze Groson van AID zeggen? Waar geld te verbergen? Een scheermes nemen, Een Amerikaanse vuist dragen? Ga nooit tegen het busraam zitten, Vergrendel thuis na zonsondergang, Laat de autolichten zakken om de kolonie binnen te gaan, Breng geen kinderen naar het park.

De cijfers zijn soms koud, Ver. In de vergelijking van de paragraaf 2 geweld, Er zullen lezers zijn die denken dat als ze niet naar het voetbalveld gaan, ze geen risico zijn. Maar geweld, Martínez legt uit, Het is veel meer dan een lijk. Het is een dagelijkse dag die alles corrumpeert en vervormt. Een virus dat het ongewoon maakt, Het onaanvaardbare, Word routine.

Paragraaf 5

Het was geen neerbuigend, Ik was niet geïnspireerd door die stadsverloskundige. Het was ook niet empathie. De vrouw walgde me. Het was de overtuiging dat als die criminele groep hoorde dat de overlevende van een bloedbad er nog was, Dus binnen het bereik van een burst, Ik zou hem niets kosten om af te maken wat begon. Toen nam ik de naam. Ik heb het gedaan, Ik besloot de computer en tegen de wil. Men beschermt bronnen, Niet alleen voor de perfecte slachtoffers. Men moet soms de dame beschermen die migrantenvrouwen aan een grens prostitueert.

Het boek is natuurlijk een journalistiekverdrag, of wat hij als een goede journalistiek heeft. Geen morele alharacas, Maar met kracht, Geen halve inkten. Mocht een bron in een artikel worden benoemd? Verliest een tekst de geloofwaardigheid waarin er geen herkenbare namen zijn? Martínez besluit het niet om een dubbele reden te doen. Eerste, Vóór die paragraaf verklaart dat de verloskundige niet echt begrijpt wat het betekent om te spreken voor een medium en de gevolgen ervan. En ten tweede, Hij weet dat haar plaatsen het risico op het risico op de dood ervan, omdat ze ontdekte dat ze betrokken was bij een moord op een Guatemalteekse poster waarin zij de enige overlevende was. Die openheid waarin de auteur voor de spiegel wordt geplaatst en debatten over zijn eigen handelingen opent, is een constante in het hele werk.

Paragraaf 6

Over: ‘Ze hebben hem al vermoord, Deze zonen van hoer hebben hem al vermoord '. Ik vroeg Fred om zich om te draaien en de patrouille te volgen. Toen vond een van de meest onwaarschijnlijke scènes van mijn carrière als journalist plaats. Voor een paar kilometer, We jagen op een patrouille die uit Yaris de Fred vluchtte (De fotograaf die hem vergezelt) Op volle snelheid op een sombere weg in Santa Teresa. We pito om te stoppen en meer te versnellen ".

Het ritme is een van de grote prestaties van dit boek. Je belandt in die auto, geesten achtervolgen, Op de gesloten nacht van een stijve wereld. En dan stopt alles, En de stilte van onvermijdelijke dood valt, en laat een trag van vragen achter, alle, Naar de samenleving waarin we leven, toeschouwer, Wanneer niet de hoofdrolspeler, van de derde persoon terreur.