Tierra de Brujas: Als het niet regent, drogen de blauwe aderen op??

Elk boek kan worden samengevat in 6 paragrafen….

• ViaJesalpasado -redactioneel. Editie 2015
• Auteur: Maria Ferreira
• Boek voor geïnteresseerden: Afrika, Kenia, sociale kronieken, rituele overtuigingen, armoede en ongelijkheid.
• Wat zal? Een piepjonge María Ferreira vertelt met meesterlijke rauwheid haar ervaring in een ziekenhuis in een dorp in Noord-Kenia, Makuyu, een stad vol hoeren en drugsverslaafden. Een sublieme taal, met krachtige beelden, van een schokkend verhaal over heel levend zijn in het aangezicht van de dood.

Paragraaf 1

Mijn beloofde land heet Makuyu, wat in het Swahili Sycamore betekent, omdat het een dorp is dat rond een van die bomen is gegroeid. Misschien klinkt het als een landelijke plek. Dat is niet zo. Het is een stad van hoeren en drugsverslaafden. Er is een klein meer vol braaksel en urine waar condooms drijven en overleven, wonderbaarlijk, enkele amfibieën. 's Nachts stormen mannen over de wegen en dwalen honden rond, uitgehongerd, door de prullenbak snuffelen. Ik ben nog nooit zo jong geweest als in Makuyu. Ik ben nog nooit zo levend geweest. Hij 20 en hield van dat land van heksen

Wat je zojuist hebt gelezen, is het einde van de eerste alinea van het boek. direct proza, helder, van het huis van Cambalacs, die gedurende het hele werk behouden blijft.

Paragraaf 2

Ndung'u pakte de dode baby op. Zijn enorme handen bedekten het kind als een wieg. De baby leek te slapen, in vrede. De pijnlijke blik was volledig uit zijn gezicht verdwenen.. Ik was blij dat hij dood was en ik vond die vreugde weerzinwekkend en ingewikkeld.. Ik zag Ndung'u de koelkastdeur openen, Hij legde de biertjes die ik een tijdje geleden had gekocht opzij en liet het lichaam van het kind daarin achter..

Er zijn goede reisschrijvers of sociale kronieken, met een goede pen, wier teksten de kracht van een goed verhaal missen. Vorm is belangrijk in de literatuur en dat geldt ook voor inhoud.. Je moet iets krachtigs hebben om te vertellen. En Ferreira heeft het, in de eerste persoon, en vertelt hoe hij het heeft geleefd.

Paragraaf 3

Aan het einde, We stonden op en de moeder raakte mijn borsten en heupen aan terwijl ze lachte en praatte..

-Hij zegt dat je op een zieke koe lijkt, dat je botten gemarkeerd zijn, Patrick vertaalde voor mij. Ik voelde walging, een walging die duurde totdat ik ziek werd van tyfus en een hele week bezig was met het verdrijven van alles wat ik die dag had ingeslikt. En toen werd ik sterk en begrepen, eindelijk, Ik had geen flauw idee waar ik was, hoe dingen werkten, Ik begreep dat ik uit mezelf moest stappen om het te gaan begrijpen. Op dat moment begon de eenzaamheid.

De auteur wordt ziek nadat hij bij een collega is gaan eten. Komen, omdat hij geen keus heeft, om niet te beledigen en over te komen als een preutse buitenlander, een gerecht van kip met rijst waarin mieren zitten. Het water dat ze je aanbieden is bruin. Omdat hij in een bruine wereld leeft, waar mensen voedsel eten waarin insecten drijven. Dan begrijpt hij dat hij in die wereld moet overleven, conformeren, en begrijpt dat ze het alleen zal doen.

Paragraaf 4

Toen we bij Ndung'u's huis aankwamen, vulden we onze buik met warme melk. Wij zoogden als kalfjes, zonder angst om ziek te worden. En toen zagen we een prachtige zonsondergang, en de muggen die ons beten en het deed er niet meer toe omdat we dieren waren en we niet bang waren voor de dood..

Tierra de Brujas is een reis door de menselijke conditie die zich aan alles kan aanpassen om een ??vijandige omgeving te overleven. Leven in een ruimte als Makuyu is precies die paragraaf die Ferreira vertelt, de angst voor de dood verliezen, wat eigenlijk betekent dat je ook de angst voor het leven verliest.

Paragraaf 5

Ik weet niet hoe ik een band moet verwisselen en zit in de greppel. En de Maasai komt terug en komt naast mij zitten: het is nacht: Ik heb nog nooit zo lelijke zonsondergangen gezien als die in Kenia, daarom fascineert dit land mij: omdat het niet overeenkomt met het idee van noordelijke schoonheid. Het is een land van overlevenden, van werknemers, van mensen die barsten, van immigranten. Het is een land dat doodt, maar terwijl je sterft, word je afgeleid door vrij te zijn. Sommigen noemen dat verdorvenheid.

Er zijn veel Kenia's, want er zijn veel visioenen van de avonden. Ferreira legt haar suya uit, zijn liefde voor een land dat, zegt, het vermaakt je terwijl het je doodt. Er is een leeftijd, een tijd, en een plek waar dat verlangd wordt. Zonder dat te begrijpen, men vertrekt daar zonder iets te begrijpen.

Paragraaf 6

Sommige kinderen kwamen met mijn haar spelen en zeiden dat mijn aderen blauw waren.. Ik vertelde hen dat die van hen dat ook waren.. Ze zeiden nee en lachten. Ze lieten me hun zwarte huid zien. Ze stroomden door mijn blauwe aderen als de rivier die deze landen irrigeerde. -Je hebt rivieren in je lichaam, zei een meisje. Als het niet regent, droog je uit?

Hoe kun je niet genieten van een boek dat zo eindigt??