Elk boek kan worden samengevat in 6 paragrafen….
- Edities Ingrijpen. Editie 2023
- Auteur: Jose Alejandro Adamuz
- Boek voor geïnteresseerden: Latijns -Amerika, literatuur, Reizen, Geweldige routes en geheugen.
- Wat zal? José Alejandro en Cristina, Uw partner, Ze besluiten om alles achter te laten om bijna twee jaar in Latijns -Amerika te reizen. Jaren later, Hij zit en schrijft een briljante en nostalgische herinnering aan dat avontuur.
Paragraaf 1
Elke reis begint met de urgentie om te vertrekken, Wanneer een min of meer uitgebreide onderbreking opent in de tijd die wordt geleefd met ongemak en ongeduld totdat de dag van het spel eindelijk is: Dit belemmert omdat er hoop is uitgesteld tot de toekomst, waar je de mogelijkheid van een ander leven intuïteert.
Het boek is ongetwijfeld een impuls voor iedereen die ooit heeft overwogen alles te verlaten en splijten. Dat is een van de grote deugden, een essentiële impuls zijn tussen een constante zoektocht naar vragen die geen antwoord nodig hebben.
Paragraaf 2
Michel Onfray zegt in de reistheorie dat elke reis begint in een bibliotheek of een boekwinkel, dat vóór Nomad de lezer is, Die lezing is het inwijdingsritief (...) Er zullen veel meer boeken verschijnen, In een som van kilometers en letters die elkaar oversteken: reist horizontaal en verticaal.
Die ode aan literatuur is in het hele boek. De auteur is een fervente lezer en dat maakt zijn boek, Vol met verwijzingen naar andere schrijvers, een meervoudige visie zijn van die onmetelijkheid die Latijns -Amerika is. Darwin, Bolaño, Chatwin, Cortázar ... maakt ook deel uit van de reis.
Paragraaf 3
In Chachahuate slapen we in een nuchtere hut onder palmbomen. Het is gemaakt van hout en er is maar één bed. Het venster Porticones heeft een fijne rode printstof als gordijn: Ik herinner me de dans van dat gordijn geduwd door de wind, Het eeuwige gerucht van de golven die de droom wiegelen, De lach van de kinderen die de deur naderden om met ons te spelen en dat met hun schoonheid met een donkere huid me belachelijk wit voelde. De Cayo wordt in vijf minuten begrensd, Zo klein als de planeet van El Prince.
Adamuz schrijft heel goed. Zijn proza ??vertalen nostalgie, eerlijkheid, angsten, twijfelen… Hun beschrijvingen hebben de mogelijkheid om de lezer te vervoeren naar de plaats die hij beschrijft zonder de noodzaak van bars. Zicht, punten, Onthoud en vertel.
Paragraaf 4
"Je gaat niet naar de terminal, want zo niet…"En de uitdrukking loopt uiteindelijk met je vinger als een mes bij de nek. Erg visueel, Maar niets geruststellends wanneer de gesprekspartner blijkt dat hij een kind is dat ons aanspreekt voor een stop om naar de badkamer te gaan en zijn benen te strekken (en ingekort) In die ongemakkelijke stoelen. Het is geen jeugduitvinding. Ontbreekt om naar Guatemala City te gaan, Maar de andere passagiers stoppen niet met het maken van ons soortgelijke waarschuwingen
Het oversteken van veel van de landen die hen oversteken met het openbaar vervoer heeft een risico -element. Een van de uitdagingen van het schrijven van zo'n boek is die factor sublimeren, plaats in het midden van die constante dreiging die ze altijd waarschuwen voor de reiziger, en teken als een moderne Walking Knight in staat om al die moeilijkheden in Hyperbole op te lossen. Adamuz doet dit niet, Het boek transpireert absolute eerlijkheid tussen de reis en de reiziger.
Paragraaf 5
"De reis is geen aangename stroom. Dat gebeurt alleen in de bioscoop: Reizen met prachtige landschappen donkerder, De scène licht op, De hoofdrolspeler reflecteert, Het wordt weerspiegeld in het raam, Weet hoe je moet denken, Het heeft originele gedachten, Bekijk je leven, Dat loopt parallel op de weg alsof een zelfgemaakte film in Super-8 in het raam werd geprojecteerd ... De waarheid is dat je een passagier bent die eruit ziet, Het verveelt zich, Hij was groot, die er alleen aan denkt aan te komen. Na een paar uur wordt het landschap gezien m-o-n-ó-t-o-o-o. Toch, De beweging brengt een emotie over die ons naar voren trekt ".
Neem Mystic, Kleed het uit van dat deel van pijn en euforie gemengd waarmee sommige kruisingen worden verteld, zonder het af te breken tot het relativisme van een eenvoudige routine, Het is niet eenvoudig. Adamuz snapt het.
Paragraaf 6
'We zullen er altijd zijn: Ik stel me voor hoe een flitsende punt, Little bewegend bij het kaartoppervlak, vluchtig, Zuinig, Opvallend en achteruit, op een bepaald moment stoppen, Zoals bliksem van SolentIname, Volgende, Nu hier, Dan daar, überhaupt naar beneden, in het zuiden van, Zeg ik in het noorden: Eindelijk trekken we een geweldige boog op de Atlantische Oceaan, Een pijl die naar Madrid en vervolgens Barcelona wijst. Maar Madrid en Barcelona zijn van de kaart, Het zijn eilanden "
De terugkeer naar huis na bijna twee jaar reizen beschrijft het langzaam, gepauzeerd, Herinneringen verzamelen. Er is een zekere nostalgie in elk van die laatste pagina's, Een ronde -trip -sensatie, Ik ben op een plek gebleven die misschien nooit aankomt en waaruit hij nooit is vertrokken. Een dochter, Een nieuwe handel, een pandemie, een huis, Sommige potloden en een boek zijn het oude huidige leven waarmee het werk eindigt. Een oud nieuw leven dat met die andere gebeurde die uitgevonden was in de lange vlucht waarin hij ontdekte dat het noorden het zuiden was. De twee zijn verbonden, Explica adaz, Omdat zonder Holly Ushuaia nooit in Barcelona zou zijn geweest. Hij moest verhuizen om nog steeds te blijven onthouden dat hij vertrok.
| Stijl | 9,45/10 |
| Inhoud | 9,35/10 |
| Valoración | 9,40/10 |
