Una amiga que Vivio aqui unos roku me dijo que un día llegaría en el que dejaré de ver el mar ...
Nl ocasiones vuelvo con el coche de la ciudad por un camino estrecho de arena y bacheado que atraviesa el matorrals, donde hay desperdigadas algunas casa de Cañizo, y me detengo un instante y miro al mar. Lo contemplo y pienso: "El día que Deje de verlo definitivamente Sabre que Llegó el momento de marchar". Una señal inequívoca de que me Perdí en la rutina del todo, nl las miradas que descansan ya cómodas en las sombras hastiadas de tanto mirar.
Lo contemplo y pienso: "El día que Deje de verlo definitivamente Sabre que Llegó el momento de marchar"
El mar es todo Alla donde vivo. En la foto lejana, en la que se ven un grupo de casas y al fondo unas islas, is "mijn geleende huis". Het is die cabine aan de rechterkant die uitziet uit de Indiaan. Sommige nachten zweeg ik over mijn kleine veranda die een sigaar rookte en luisterde naar het slaan van de zee. Ander, Ik benader het vreugdevuur dat we op het strand inschakelen en kijk naar een oneindige vlek waarin golfbladen worden geschoven.
Alles is op zee, als toen onder het strand en hielp de vissers netten leggen ochtend trekken (Iets dat ik niet veel doe, want zodra ik nader ben, laten ze me het netwerk trekken terwijl ze me aanmoedigen). Groepen van vrouwen en kinderen voor een uur slepen eeuwige netwerk, Dat weegt als de oceaan en dat brengt kleine vissen die het voedsel zijn van tientallen mensen die zonder ze in de buurt te zien wonen. Ze wonen daar, In het oneindige struikgewas dat aan onze deur begint en eindigt in de hoge duna's van de Sahara, Met hun huizen ingebed in een groene tang, die afstanden voor op blote voeten zijn altijd in de buurt van immensiteit. Je weet nooit waar ze komen of waar ze vertrekken.
Afstanden voor op blote voeten zijn altijd dichtbij onmogelijk. Je weet nooit waar ze komen of waar ze vertrekken
Ik hou ook van over nadenken over de diffuse Navar van de Dhow met hun kaarsen die ik geloofde als zwarte doek totdat ik op een dag op het strand liep, ik benaderde een paar vissers die ze aan het bidden waren en ontdekten dat ze een plastic waren dat vergelijkbaar was met dat van de vuilniszakken in mijn stad in mijn stad. Ik denk dat ik er niet hetzelfde naar kijk, Ondanks zijn verre elegantie, Ze verloren de charme die wordt verdund door te weten dat ze iets delen met mijn vuilnisblokjes (Hij heeft me niet gegeven om erachter te komen of gele kaarsen gerecyclede papieren zakken zijn). Toch, Zijn terugtrekking houten maskers betrapte me tijdens het ontbijt dat me bij het ochtendgloren raakte.
Andere keren om te lopen of langs het strand te rennen en vooruit te gaan hoe ver de golven mij verlaten, Hoe ver passen mijn voeten in het zand. Ik doe weinig om werkredenen, dat de uren uit de benen vallen op een plek waar alles wordt vertraagd door gewoonte, Wet overgenomen voor het leven op deze plek. Je voelt bijna een idioot als je punctueel aankomt, Een slechte manie die ik heb, en verborgen schaamt zich voor het belachelijke gemaakt van zijn aangekomen op tijd. "Nee, niet, Als ik net ben aangekomen », verklaren het bezwete overhemd hebben gewacht op een uur in de zon.
En soms terug ontbijt, slapen tv kijken, lopen met de auto klimmen het zand zonder te stoppen een moment, waarnemen geen golven, Ik vergeet netwerken, dhows en vissers, stap uit het kampvuur zand en denken "fuck, Wat als ik op een dag stopt het zien van de zee?". Ik denk dat de enige manier die ik redelijk gelukkig vond, niet is om me te laten meeslepen door dat "pessimisme of realisme" van de ervaren die zijn terughoudend omringen in een lot dat je als onbegaanbaar projecteert: "Je zult stoppen met de zee te zien". Hopelijk, als het zich voordoet, onthoud dit bericht en de moed hebben om te gaan.
