Imaxina o Museo do Prado sen portas, Sen fiestras, Sen vixilancia, Sen policía; Unha poboación con fame, Entrar e saír desesperado despois da sombra da tiranía e o espertar violento dunha guerra. Imaxina a xente que corre con terror entre Goyas e Rubens, saqueadores diante do xardín das delicias, Os ladróns impunes con Las Meninas ...
Algo así pasou en abril 2003, Pero non tivo lugar en Madrid, Pero no corazón castigado de Bagdad, Con nós tanques cruzando as rúas, impoñendo o seu poder, pero impasible ante a traxedia irrecuperable que estaba a suceder no Museo Nacional de Iraq.
"Todo foi, todo, En dous días ... a identidade dun país, O seu valor e civilización residen na súa historia », O arqueólogo Raid Abdul Ridhar Mohamed lamentou nas crónicas daqueles días. «Se a civilización dun país é saqueada, Como nos acaba de pasar, É o final da historia. "
«Se a civilización dun país é saqueada, Como nos acaba de pasar, É o final da historia. "
E a historia de Iraq é tan ampla como os seus desertos imparables. A Historia, en realidade, Comezaron a contalos, Na cidade de Uruk, Cos primeiros textos escritos da humanidade. Patrimonio asirio, Sumerio, O árabe e o otomán acumúlanse nos séculos esmagados baixo o Sol Irakí. E máis que 50.000 As pezas foron saqueadas, danado ou destruído. As arpas de ur, considerado os instrumentos de corda máis antigos do mundo, Foron aniquilados no saqueo. Doe pensar que a lira de ouro, Símbolo antigo de Mesopotamia, máis que 4.000 ano de idade, acabou destruído por un matón, Un saqueador ou un morón.
Pero este é o destino desta cidade, cuxas civilizacións levan miles de anos enchendo as bibliotecas e cuxos vándalos son capaces de arruinar todo o legado nun par de días.
Cando pisamos o museo en 2024, Algúns recuperaron 22.000 pezas e a maioría estaba protexida en cámaras blindadas. Aínda, Camiñamos entre os relevos asirios, Contar feitos guerreiros ou contemplar o ritmo de Hammurabi, Unha das primeiras leis codificadas da historia, Unha constitución esculpida con escritura cuneiforme no ano 1754 A.C. Máis 4.000 anos, O país onde se esculpían as leis e as tumbas reais foron decoradas con arpas douradas, Sería invadido por ISIS. É o máis primitivo dos fanatismo, cuxa cegueira se combina cunha demencia destrutiva, o que demostra que calquera forma de involución aínda pode dexenerar aínda máis. Nota mental.
Quería despedirme de Bagdad fumando un último narguile no Sabandar Café, onde a distancia é efémera e a inevitable conversa. Ninguén é estraño en Bagdad se queren evitalo.
Doe pensar que a lira de ouro, Símbolo antigo de Mesopotamia, máis que 4.000 ano de idade, acabou destruído por un matón, Un saqueador ou un morón.
Pero tiñas que fuxir da capital para abordar nada, E no medio da nada, de súpeto, Como choque bíblico, un descobre que está diante de todo o que foi: Os xardíns colgantes, O Babel Torre, A porta de Istar ... Babilonia só pode calar.
Este é un deses lugares que hai que completar coa imaxinación. Debes pintar as paredes coa mente, Evoca torres onde só quedan poucas pedras. Porque eses ladrillos amoreados formaban parte do mítico zigurat, O edificio máis alto do mundo antigo, O Babel Torre. E logo entra un frío. Tocas os ladrillos e pensas se é certo que ese templo foi construído aquí, Tan insolente, que Deus castigou aos homes creando novas linguas, causando a incorporación dos homes e arruinando o proxecto. Sen a lenda, Babilonia é un conxunto de pedras, Pero hai a lenda e hai a historia.
E entón véxache cunha esplanada de Yerma, insulto, Con algunhas matogueiras dispersas e a guía apunta ao campo: "Din que este é o lugar onde estaban os famosos xardíns colgantes de Babilonia".. "Aquí? -Pregúntase- Aquí, real!?"Unha das sete marabillas do mundo antigo, Os exuberantes xardíns que descendían entre templos escalonados, Rodeado de resortes e flores ... neste scarral?
Unha das sete marabillas do mundo antigo, Os exuberantes xardíns que descendían entre templos escalonados, Rodeado de resortes e flores ... neste scarral?
Non había outros visitantes nese momento, Non había turistas. Durante esa tarde só vimos a un tipo holandés, que camiñou entre as ruínas tan absorbidas coma nós, así que se negou, Imaxina, Imaxina… Vímolo un momento e logo desapareceu, Como tamén desapareceu pola porta de Istar, ladrillo ladrillo, Cara ao Museo Pérgamo, En Berlín. Aquí tes unha réplica pintada e as antigas paredes semi -pesadas cos seus relevos, que che fan intuir o tamaño da cidade.
Iraq estivo saqueando o pasado. Só podes visitar Babilonia se podes soñalo como foi.
Hai outra área en Babilonia que parece moito máis reconstruída, con paredes e ladrillos moi altos que se distinguen perfectamente dos orixinais. Cada un destes novos ladrillos leva, En árabe, as iniciais de tan saddam hussein, Quen é quen ordenou reconstruír, máis ou menos, Babilonia. Pero a man do ditador é moito máis visible que as letras nas paredes.
A antiga Babilonia foi construída na chaira de Senar, Unha chaira na que nada está por encima ou por baixo e o horizonte é unha liña de terra e po á distancia. Pero non hoxe, Hoxe a xeografía sorpréndenos cun outeiro que non existía, Unha montaña nunha terra sen relevos. E nese outeiro un palacio desde o que contemplar Babilonia, Mirando cara abaixo.
O outeiro e o palacio foron criados por orde de Hussein. Foi o seu xeito de levantarse á historia, para mirar, Mesmo se o babilón fose. No delirio de todos os ditadores complexos sempre hai un pedestal para soster o ego, Un levantamento nos zapatos ou un outeiro artificial sobre o que cimentar un palacio.
Vicente Predel e Marián Ocaña son dous bos amigos e viaxeiros eternos, que só ven a vida en movemento. Pasaron por Babilonia antes de min e recomendaron pedirme Maki. Entón, Maki apareceu sorrindo e acompañounos ao palacio. De aí, Contemplamos Babilonia, Unha visión sen precedentes no mundo antigo. Entre as palmeiras babilonianas, a. Maki sinalounos unha pequena parede de cemento que rodeaba unha palmeira particular, Só un. “Esa foi a palma favorita de Saddam Hussein, Entón, ordenou tocar a súa base e asignou o seu coidado a un home. Ese home só se dedicou a tomar esa palmeira ", O noso guía dixo encoller.
No delirio de todos os ditadores complexos sempre hai un pedestal para soster o ego, Un levantamento nos zapatos ou un outeiro artificial sobre o que cimentar un palacio.
O palacio de Saddam Hussein foi abandonado. Había decenas de pintadas en árabe. A xente adoita expresarse con graffiti nos demolidos palacios de ditadores mortos. Ten sentido. Despois vimos as súas bóvedas pintadas, As súas habitacións xigantes. Os filigrantes de estuco foron intuitados, Os mármores e os aramboles de madeira, Aínda que non quedaba nada dos mobles. O noso guía díxonos que nese ano volveuse tolo 2003, Algúns soldados estadounidenses participaron na pillaxe do palacio, Antes da indignación de Maki, que protestou porque iso foi, Despois do, Patrimonio de persoas iraquís. Pero reducírono con vehemencia.
Máis 20 anos, Maki tomou unha chave coa que abriu unha porta, Como quen abre unha caixa de seguridade. Entramos e unha escaleira subiu aos pisos superiores. Alí vimos os baños coas súas fontes termais, As habitacións do ditador e a súa comitiva, Con fiestras sen cristais que parecían a Éufrates. Só desde a parte superior era posible ver o río. Todo foi desproporcionado, fermoso, obsceno. E esas iniciais nos ladrillos asinados para que non esquezamos o pouco razoable que ordenou construír ese lugar.
Aínda non tiña turistas alí. Dun dos balcóns do palacio, Mentres contempla o que queda da cidade de Babilonia, Pensei na historia irremediable deste lugar. A grandeza etiquetada remata nos museos alemáns, En casas americanas ou martelo, por grupos de fans.
Iraq cóntase en ruínas, Pero aínda podes contar. Tes que saber ler Iraq, Comprende que esta cidade está escrita entre pedras ou museos e bibliotecas. Hoxe, Babilonia é só un soño. Pero os iraquís seguen en pé, reconstrución, e reinvéndense nas teterías. Están vivos e coñecen as súas raíces, Saben de onde veñen.
E nós, Esa tarde, Tiñamos claro cara a onde íamos: Dirixímonos a Iraq vivo, un lugar onde os homes e as mulleres van aos seus templos. Non hai ruínas nin palacios abandonados, pero mesquitas abarrotadas. Alí non miran o pasado senón o futuro nas súas oracións. Estabamos a piques de coñecer a cidade sagrada de Kerbala.
