Afastámonos de Tokio a 300 quilómetros por hora e chegamos a Hiroshima despois dun par de cambios de tren. Yeray, Pablo e mais eu tivemos que afacernos aos pousos que supoñían mover o equipo da cámara. Nesta ocasión acompañounos Nacho Melero, que chegara a Tokio dende España para compartir os nosos primeiros pasos, levar o necesario e proporcionar un punto de entusiasmo saudable en cada recuncho. Nacho foi dende o principio unha das persoas que máis cría nesta viaxe.. É deses tipos que fan seus os problemas alleos e que contaxia coas súas propias ilusións aos demais..
Con Nacho, como, tivo que desprazarse de estación en estación, tres maletas de cámara con ordenadores e lentes, dous trípodes, o estuche de accesorios, un control deslizante, unha caixa enorme co multicóptero, tres maletas con roupa dun ano para cada unha e as mochilas de man. Iso ademais da cámara e a equipaxe persoal de Nacho.. Máis que unha viaxe, parecía un movemento.
Máis que unha viaxe, parecía un movemento.
Collemos un ferry e aloxámonos nun pequeno hotel en Mijayima. Estabamos nunha pequena illa ao sur de Honshu, a illa principal de Xapón. Comezou a chover pero nin a auga puido embotar a imaxe dun monumento que desafía as mareas. A Porta de Mijayima é un santuario xintoísta que se alza sobre a area ou sobre a auga, dependendo da hora do día. O seu perfil rexe a praia fronte a un templo que non pode competir con aquela porta de madeira de alcanfor construída hai máis dun século., tan solemne que pereceu que só por ela se pode entrar en Xapón.
Aproveitamos a hora do sol nacente, cando os turistas aínda roncaban e os monxes comezaban as súas oracións, para gravar Mijayima. Lanzamos o multicóptero, un dron cunha cámara de vídeo capaz de ofrecer percorridos aéreos sen precedentes para os nosos ollos. A auga cubría a base da porta e entramos por ela en voo baixo ao amencer. Poderiamos ir agora.
Un ferry de volta, Un tren e un taxista desbordados por tanta equipaxe puxéronnos en Hiroshima.. Dende o primeiro parque ata as últimas rúas peonís, a cidade pareceume un limbo. No, non era real, Non podía ser que as mulleres fosen mercar en bicicleta, que as terrazas estaban cheas de parellas tomando xeado de vainilla, que os mozos devolvían o saúdo cunha expresión sorrinte e que o ceo era tan azul. Non no lugar onde o ser humano viviu o momento máis terrorífico da súa historia, o horror atómico. Un destello sordo no ceo, unha súbita constatación de que todo acabou e cento sesenta mil vidas devastadas pola onda de choque. Ocorreu a mañá de 6 Agosto 1945. Hiroshima desapareceu e o mundo baixou a cabeza con medo.
A auga cubría a base da porta e entramos por ela en voo baixo ao amencer.
Tres edificios sobreviviron á chaira de cascallos: o banco central, o pavillón de exposicións comerciais da prefectura de Hiroshima e unha fábrica de quimonos... Ah, e unha árbore pobre. Decenas de miles de persoas sucumbiron despois á radiación, ás queimaduras ou á dor de non morrer. Pero Hiroshima aínda era Xapón e en Xapón o futuro constrúese xuntos, mesmo mesturando bágoas e cinzas.
Polo menos iso é o que pensei vendo ao grupo de escolares visitando o monolito onde se supón que estalou a historia., un 200 metros. Vimos procesións enteiras de nenos uniformados que saían da aula para atoparse co pasado recente, a dos seus bisavós, vivo ou morto.
A carón da cúpula sen cúpula do Pavillón Feiral, o esqueleto máis famoso da barbarie, un coro de nenos cantou pola paz. A escena estremeceume. Os escolares miraban de frente e sen ningún medo á casa en ruínas., pero en realidade, máis que o pasado, afrontaban o futuro. Unha adolescente tocou con gran habilidade un piano que foi rescatado dos restos da cidade. O vello piano soaba sen tristeza, coa dignidade dun supervivente que recuperou a voz.
O vello piano soaba sen tristeza, coa dignidade dun supervivente.
No Museo Memorial da Paz, Esperábanos unha nena chamada Kahori. Inclinou a cabeza a modo de saúdo e falounos coa elocuencia de quen non necesita alzar a voz.. O seu avó, como nos dixo- sobreviviu á explosión, pero pouco despois apareceu un tumor e morreu aos poucos meses.
Percorremos con ela un museo que retrata o feísmo extremo. Anacos de roupa queimados, cristais retorcidos, macabras fotos do desastre, modelos dunha cidade desmembrada... Sentín que aquelas murallas albergaban o inferno.
Pero Kahori explicounos que o museo non existe para condenar a guerra senón para lembrar a importancia da paz.. Aínda que a frase poida parecer un argumento un tanto edulcorado para as nosas cámaras, o certo é que non sentimos nin un só rastro de rancor en toda a cidade.. As bandeiras americanas e xaponesas ondean xuntas nas rúas e en cada canción, e mesmo no repique das campás coas que rezamos polos que alí morreron, hai máis reconciliación que sospeita.
Percorremos con ela un museo que retrata o feísmo extremo.
O alcalde de Hiroshima, Kazumi Matsui, Converteuse nun perfecto embaixador para recordarlles aos presidentes dos grandes poderes que miren á súa cidade cando deciden seguir armándose.. Unha carta a Obama exposta no museo Memorial mostra a condición de conciencia universal que adoptou o alcalde xaponés.
Acabei rendido ante unha certeza: Hiroshima é paz. Parece que reinventaron esa palabra, quen o encarnaron. Esta non é unha intención gastada polo tempo., non aquí. Aquí a paz é un xeito inequívoco de lembrar que nunca máis, que hai pesadelos irrepetibles, que o mundo debería aprender dun vello piano que soa máis alto que a propia bomba atómica.
