Tokio nunca remata. Desde o avión vin o horizonte das luces e unha sensación de angustia invadiume ante tal inmensidade.. Pouco despois deu os meus primeiros pasos nun Xapón que imaxinara moitas veces.. No nivel do chan, Todo parece máis humano, Porque o mundo é máis accesible camiñando e nas beirarrúas de Tokio entendín que a viaxe comezou alí mesmo, Nese momento preciso. Sentín como se espertase dun letargo de 6 anos, que volvín ao meu estado natural das novas cidades, de cheiros sen precedentes, que volveu á rutina do sorprendente. A noite deunos a temperatura exacta para sentirnos benvidos e logo comezou o ritual das primeiras impresións.: os coches conducen por outro lado, as letras deixan de ser letras, Os edificios son máis altos, os homes máis curtos e as rúas máis ordenadas.
Sentín como se espertase dun letargo de 6 anos, que volvín ao meu estado natural das novas cidades
Basta con entrar na habitación do hotel para confirmar a noticia. Unha decoración zen, un kimono na cama e un aseo alieníxena, acolchado e quente que podería emitir diferentes fluxos de auga dependendo da sensibilidade de cada persoa. Así pasei a miña primeira noite, Presionando botóns ou estendidos na cama nun kimono.
Cargamos o noso equipo de cámara como alguén que ía á guerra e apareceu no barrio de Asakusa., onde se celebra o festival de Sanja todos os maio. Varios templos forman o recinto relixioso que segue alleo ao mundo do cemento que o rodea.. Sanja é unha ilusión ancestral nunha cidade que tende cara ao futuro. O festival recrea lendas doutras veces que mesturan ritos budistas e shinto.
Centos de devotos transportan as reliquias sagradas, cun fervor comparable ao dos irmáns da Semana Santa Andalosa. Tamén aquí disputan con vehemencia o honor de levar cada unha das figuras. A multitude rodea as reliquias mentres os portadores se animan aos seus propios pasos.. Moitos deles fixérono sen pantalóns, Penso recrear algunha lenda que non entendín completamente..
Yeray destacou entre a multitude de fieis que se reuniron alí. Conseguiu plantar o trípode, a pesar do ataque da multitude. Pablo perdeuse no fluxo de xaponeses cunha segunda cámara. Atreveime a facer a primeira entrada do documental, mentres a policía nos mantiña afastados a todos do camiño das reliquias. Pasamos toda a mañá gravando templos, empurrando e rapaces en roupa interior.
Pasamos toda a mañá gravando templos, empurrando e rapaces en roupa interior.
Non probaramos o noso primeiro sushi e xa tiñamos a experiencia dun dos festivais máis viscerais de Xapón. Pola tarde saímos a buscar un Tokio máis recoñecible. O barrio de Shibuya mira cara arriba, porque a atención se desvía irremediablemente ás pantallas dixitais, Xigante, dende o que os anunciantes asolagan ao cidadán con refrescos, xampús horteras ou vídeos musicais. Down, o formigueiro. Ao observar os pasos de cebra comeza a comprender a sociedade xaponesa, para comprender a súa dilixencia ao cruzar avenidas, a súa présa contida nunha luz vermella. Aínda máis baixo, no metro, A orde da marea é máis evidente. Millóns de persoas viaxan todas as mañás nun metro cargado de comprimidos dixitais e ceño.. Ninguén fala, É o sigil dunha multitude que venera a hora sagrada de ir á oficina. O compromiso co traballo percíbese antes de comezar o seu día.
Yeray e eu descendemos as escaleiras mecánicas para intentar capturar a honorable procesión de almas que non se atreven a responder ao teléfono en lugares públicos para non molestar aos seus veciños., ese bullicio, esa educación robótica.
Poderíase pensar que nunha cidade onde prima a orde e a reverencia como un saúdo, a discreción é o patrón habitual dos seus habitantes, pero alí, só alí, comeza a parte máis desconcertante da cidade.
Mentres un almacenista axusta a gravata nun ascensor ao chan 64, Un mozo cunha chaqueta de coiro tingue os seus estrondos laranxas, Un vello leva un kilt nun festival de arte moderno e unha escola con coletas le compulsivamente un cómic de manga onde alguén intenta destruír o planeta. E todos conviven cunha esmagadora naturalidade. Quizais sexa simplemente o que chamamos excentricidade, Chámanlle respecto.
O que chamamos excentricidade, Chámanlle respecto.
E en todos os comportamentos, En todas as vidas camiño ou toda familia de renome hai un sentido profundo de conciencia social. Todos os xaponeses saben que forma parte dun grupo de 126 millóns de persoas e sacrifica o seu eu por todos. Non é unha sensación de civismo, nin un xeito de entender ao público como espazo compartido, É algo máis. Formar parte desta sociedade é imprescindible e a deshonra do fracaso ou a vergoña de quen sae do camiño provoca un rexeitamento colectivo que en moitos casos acaba lanzando á persoa indigna da planta. 33 un hotel. A taxa de suicidio é unha das máis altas do mundo nun país que aspira á felicidade compartida.
E iso explica un feito que me intrigou durante días.: Non hai caixas de lixo en Tokio..
Non hai lixo pode, Non hai ningún recipiente en todo o país para tirar un anaco de papel.. E non hai beirarrúas máis limpas no mundo nin asfalto máis brillantes.. Un guía explicoume como era posible un paradoxo: “O lixo é privado, Lévao a casa ". Unha vez máis a conciencia social. A rúa tamén é a da túa veciña, E o xeito máis coherente de respectalo non é compartir os teus residuos con el.
Aliviado de ter resolto o crebacabezas, Pensei que era un bo momento para loitar contra un tipo enorme nun partido de sumo.. Queriamos achegar as nosas cámaras a este deporte, Intenta entender o que hai detrás destes homes gordos que transportan, inxustificadamente, un pequeno tanga en combate. Recibíronnos nunha escola de sumo. En ningún caso me deixarían participar sen o cinto adecuado. A solemnidade dos profesores e a disciplina dos nenos eliminaron calquera sentimento de frivolidade. Os rapaces adestráronse cunha seriedade que che fixo esquecer o seu traxe. Sumo considérase unha arte chea de rituais que o elevan a unha categoría moito máis honorable que a dun xogo.. Estaba moi curioso por ese mundo de homes enormes: xa non me parecían gordos.- empuxando desesperadamente. Pero a curiosidade ás veces é atrevida e case non hai tempo para reconsideralo., Atopeime, por curioso, Levando o tanga-Diaper, diante dun profesor que me desafiou na area Dohio, que é o que se chama o círculo que marca o límite de gloria ou fracaso nunha loita.
Volvéronme a caer sobre as costas no chan entre os nenos e as súas caras divertidas..
Recibiume sen dubidalo, como un máis, e a loita durou o tempo que quixo. Para min foi como intentar mover unha parede e nun momento dado - uns trinta segundos despois de comezar- O muro empurroume con facilidade insolente e lanzáronme para caerme nas costas no chan entre os nenos e as súas caras divertidas..
Naquela tarde, con dor nas costas, Fomos ao estadio Ryogoku Kokugikan onde tiveron lugar as verdadeiras pelexas. De feito, Un dos sete eventos internacionais máis importantes deste deporte estaba a celebrarse en Tokio.. Os loitadores andaron os taxis nos que chegaron aclamados pola multitude. A maioría tiña máis de dous metros de alto e quizais tamén ancho.
Durante unha hora e media estivemos asistindo a colisións humanas, Centos de quilos de carne chocando cunha axilidade inapropiada por ese tamaño. Despois rodaron a area como bailaríns e o gañador marchou sen unha soa mueca de alegría., Como se o deber de gañar era moito máis grave que a vitoria en si mesma.
Os nosos primeiros pasos Pacífico Eles foran limpos, sagrado e incluso violento e quitámonos a Tokio unha sensación estraña. Aínda non entendín o país, Tan drástico nas súas diferenzas, tan pouco como calquera cousa. E esa confusión só alimentou o meu desexo de seguir percorrendo Xapón..
