Een week geleden ben ik geland op de DF, Deze immense reus die uit het vliegtuig een eindeloze cementplantage leek waaruit huizen ontspruiten zover het uitzicht bereikte. Dan, Al op het land, We ontdekken een stad vol leven dat ruikt naar het stuifmeel van auto's en de bloemen die alles bezetten, terwijl een verre lied dat in een altijd open bar wordt gehoord, je herinnert dat alles in deze aarde alles behalve de gemakkelijke verdriet is toegestaan. Als hij huilt, lijkt, Er moet een reden zijn. Maar dat zijn allemaal sensaties, impulsen, Ziet er net zo geïnteresseerd uit als verloren. Gauw, Het zal binnenkort een conclusie trekken.
De DF zal vermoedelijk mijn huis zijn voor ten minste de komende vier jaar. Ik zal werken, In het begin, Nogmaals voor de krant El Mundo en ik zullen verhalen blijven vertellen die voor mijn ogen in dit project gaan die nu vijf jaar worden en dat we ten onrechte blijven bellen (Ik heb nooit deelgenomen aan iets dat meer aanwezig leek dan deze website, maar nostalgie belet ons om onze "mislukkingen" te wijzigen).
Nostalgie voorkomt dat we onze mislukkingen wijzigen
Wat heeft dat andere type veranderd dat vijf jaar geleden naar Zuid -Afrika van correspondent ging? Wat is er veranderd in de verhalenverteller? Ik denk dat het antwoord te maken heeft met kalmte. Iets dat de jaren brengen, Of ervaar of begrijp die koffie na het hebben geprobeerd op duizend manieren die je wilt kort en met een suikeromhulling. Ga je gang dat deze tekst een soort contract met mezelf is en dat door dit publiek Fedatario naar de lezer verheft. Ga je gang dat ik zoveel talent mis en om het nauwkeurig te vervullen, Dus ze zijn welwillend wanneer ze haastig zijn en ego's voor deze en andere pagina's.
In Afrika, Dat ik het vijf jaar leefde tussen Zuid -Afrika en Mozambique, En ik reisde het herhaaldelijk van noord naar zuid, Ik heb geleerd dat deze taak van het vertellen van verhalen bijzonder ingewikkeld is in de immense onbekende eenzaamheid van de buitenwereld. Je bent alleen, In uw omgeving, In dit universum genaamd internet waar tags alles verdelen en waar de haast van nu je niet toestaat om na te denken en de risico's van je woorden te evalueren. Je bent een compleet schrijven dat op een dag over politiek schrijft, Een andere cultuur en een andere sport. Stel je voor dat de persoon die verantwoordelijk was voor het schrijven van economie in een nationale krant, de dag na de bescherming van wilde fauna en de volgende moest schrijven om een volledig rapport te maken met bronnen van drugsverkoop in de nachtbekken van uw stad. Moeilijk, ¿Geen? Moeilijk om het goed te doen, zeggen.
Je bent alleen, In uw omgeving, In dit universum genaamd internet
Mijn eerste duizeligheid als correspondent, Ik heb dat vandaag begrepen, Het was daarom bijna blindelings aan het schrijven (Dus ik was me niet zo bewust van de afgrond die ik me gooide). Er is geen tijd, Er is een sluiting. Het nieuws heeft een nu. Jij, Ook verantwoordelijk voor de foutketen, Ze consumeren ze zo, onmiddellijk. De eerste die schrijft (Ik) En de eerste die leest (Jij). Dat is het succes van de twee delen die altijd vol zijn met eervolle uitzonderingen.
Zou iemand nu een kalm en vol met gegevens en bronnen willen lezen over de dood van Mandela? Echt? Mandela is al overleden en zonder een grote exclusieve dat de lezer gelooft dat het iets wijzigt van wat al heeft verteld een reeds geconsumeerd informatief product is dat niet opnieuw hoeft te lezen. Het maakt niet uit of de nieuwe tekst alles bestelt, Als je wat meer verdiept, Als u een kleine fout verduidelijkt, Het is al voorbij, tenzij de consument begrijpt dat er buiten de nieuwe diepte iets is dat aan alles relevantie geeft.. Iets om over op te scheppen op sociale media of bij de koffie.
En er is een verantwoordelijkheid die je vaak met slagen begrijpt.. En dan krijg je de stereotypen van de eerste keren, op basis van uw vooropgezette ideeën voordat u bij uw nieuwe woning arriveert. Je past een onbewuste logica toe over wat lezers verwachten te identificeren in je teksten, hun gebruiken en gewoonten over een plaats waar ze vandaan komen, als jij, ze weten bijna niets. In Zuid-Afrika sprak die logica van geweld, racisme en armoede. In Mexico? Oordeel zelf.
De media zijn niet slecht genoeg om een ??realiteit te verzinnen
Dat betekent niet dat het niet echt is., dat deze drie factoren niet aanwezig waren in het Zuid-Afrikaanse leven, zoals geweld of corruptie dat zeker wel zijn in het Mexicaanse leven. (de media zijn niet slecht genoeg om een ??realiteit te verzinnen); Het betekent dat nu het frame overblijft, de oorzaken, meten en focussen. Dat is de taak en ik veronderstel dat dat onze verantwoordelijkheid jegens de lezer is.. Geen haast, begrip, uitleggen… Moeilijk. Zo gezegd lijkt het een simpele vergelijking., Maar wij allemaal hebben het moeilijk gemaakt om dingen te vertellen..
De krant zal mij om een ??productie vragen, begrijpelijk, geen bezwaar. Mensen passen een merkwaardige, niet-zakelijke logica toe op de media, waardoor ze in NGO’s of publieke diensten veranderen.. Laat je niet misleiden, dat zijn ze niet. De media, zoals restaurants, winkels en architecten, Ze zijn er om geld te verdienen, zoals elk bedrijf. Een ander ding is dat de media een grotere macht en hun ondeugden hebben, Die zijn talrijk en vooral onaangenaam als ze gepaard gaan met manipulaties en macht, zijn beter zichtbaar dan die van een keuken die restjes gebruikt om winst te maken.
En dan, buiten deze reële en meerderheidsmediaconcepten, er is een andere wereld om over te praten, andere realiteiten om naar te kijken vallen buiten de stereotypen van het land. Ik beoefen geen “goodisme”, Ik ben niet naar Mexico gekomen om hun zonden te vergeven of weg te wassen. Ik ben gekomen om verhalen te vertellen, zoals ik in Afrika deed, en ik begrijp dat de actualiteit regeert en dat als de corruptie en het geweld ervan sterk zijn, het mijn plicht is om dat te vertellen.
Ik beoefen geen ‘goodisme’. Ik ben niet naar Mexico gekomen om hun zonden te vergeven of weg te wassen
Maar het is mijn plicht om ook andere realiteiten te vertellen, om dat andere normale leven te onthullen dat Maestro Unamuno intrahistorie noemde en dat zich altijd op ‘vluchtniveau’ opdringt aan de mediarealiteit. Want waar sprake is van onhoudbaar geweld, in de verte, als geheel, verbergt het overweldigende en normale leven van een meerderheid van mensen die met hun rug naar de apocalyptische krantenkoppen een veelheid aan interessante activiteiten uitvoeren met een verbazingwekkende routine. Het leven wint altijd, Reizen heeft mij dat geleerd, en hoewel dat geen nieuws is, moet het toch verteld worden.
Ga hierheen voor dit meetcontract, niet te snel conclusies trekken, eerst proberen de belangrijke dingen en ook de minst belangrijke dingen te tellen, na. Van mij niet te vertellen en ja om het anderen te vertellen. Ga dit verlangen als geheel om me te grijpen wanneer ego's en twijfels aankomen, wanneer de luide klappen die pijn doen komen van de man die je er in een reactie op je nieuws aan herinnert dat hij geen deel uitmaakt van de snelle pers, dat hij de werkelijkheid beter kent dan jij.
Hoeveel pijn doen die eerste ostia’s en hoe nodig zijn ze om met je voeten op de grond te staan.. Dit is mijn contract met de lezers in deze nieuwe sectie die ik vandaag start, genaamd “Correspondent in Mexico”, waarbij ik mijn journalistieke kant boven de reiziger benadrukte, ze te mengen in een shaker genaamd VaP. Een manier om deze verantwoordelijkheid niet te vergeten. Kom binnen, karig… en bekritiseer wanneer dat nodig is, maar alstublieft met de nodige kalmte die tussen de heren hoort, golven en nibs. Ze zijn thuis.
