Despois dos ataques en París, O xornal El Mundo pediume que entrevistase ao cantante -ongwriter e ao poeta Marwan, fillo dun palestino e dun español. Estaba en México, Xoguei esa noite con Jorge Drexler (Xudeu) E estamos nun hotel do barrio de Roma. Non fun alí para preguntar pola súa arte, Aínda que os seus libros de poemas están na lista dos máis vendidos durante meses e as súas cancións convertéronse nunha referencia para miles de persoas, Ía preguntar sobre esa dualidade do home que naceu no barrio de Madrid de Aluche e creceu escoitando e entendendo as historias do seu pai e esa eterna loita dos palestinos por ter un estado. Marwan é un deses poucos homes que viven nestes hoxe, parece, Dous mundos tan enfrontados nos que as dúas partes cren que teñen razón, Cren que son vítimas e necesitan ser executores. Pensei un rapaz agradable e honesto. A entrevista que veu no papel no xornal, Problemas do espazo, Foi moi cortado e os aspectos máis críticos do tinteiro foron especialmente. Aquí está Marwan en completo, Sen ningún corte, E a súa opinión sobre eses dous mundos que chocan difundindo o odio e o sangue. PAV, que é unha revista que intenta explicar o planeta, Hoxe ten un reflexo desas dúas metades que son menos comprendidas.
-Vostede que é cantante -ongwriter e poeta, Neste mundo no que todo o mundo pensa e xulga nas redes sociais, Cres que faltan ou quedan palabras?
-Hai palabras malas e faltan boas. Machado dixo que o luxo non está dicindo o que se pensa, Pero pensa o que se di. Tamén digo recordos nas redes sociais.
-Quere falar da súa arte, das súas obras e vamos a falar de violencia porque es o fillo dun palestino, Moléstache?
-Non me importa, Entendo que a xente quere saber a opinión dunha persoa que sabe que onde naceu o seu pai todos os días nun estado de guerra.
-Desde a túa España natal podes entender o conflito de Oriente Medio?
-Non podes entender a ninguén porque hai cousas que ninguén sabe, Hai demasiados intereses.
-O seu pai, Palestino, Naceu nun campo de refuxiados, Nun país sen país e con moita pobreza. Que tes del?
-Hai moito, principalmente a súa gran compaixón polos débiles. Teño esa compaixón co cubo, Os débiles son a miña debilidade.
-¿Séntese libre ou teme os prexuízos uns dos outros?
-Intento sentirse libre, aínda que sei como o fillo de Palestina podo dicir cousas que a todos os palestinos non lles gusta. Estamos nun momento no que debemos intentar non ser hooligans ao defender un pobo ou partido político.
-Bo e malo?
-É que sempre hai matices. Podo estar de acordo coa creación dun estado palestino e non estou de acordo coa política islámica de Hamas. Dito, Estou en contra da ocupación israelí, A razón é dos palestinos, Quero un estado palestino pero ás veces facer certas cousas pérdense razóns. A gran desgraza dos palestinos é estar representada polo radicalismo islámico
-Foi a primeira vitoria do terror que ninguén pode sentirse seguro e libre de dicir o que pensa?
–A maior vitoria do terror é sentir medo.
-Tes medo de falar destes problemas?
-No, Sinto que non me pasará nada, pero sei que se o crítico.
-Sufriu ameazas por unha ou outra?
-No.
-Que pensas dos lamentablemente famosos debuxos animados de Maukoma?
-Creo que se polo Islam é algo sagrado que non pasou nada para respectalo. O humor negro tamén debe ter certos límites. Iso non implica que pareza unha aberración para matar a alguén por facer un debuxo animado. A relixión entra no campo do emocional, Se te buras de algo sagrado estás atacando a identidade dunha persoa.
-¿Ofendes a diferenza de tratamento nos medios de comunicación e a opinión pública entre o ataque de París e calquera dos que se producen fóra do oeste?
-É triste, Pero xeralmente para Occidente os mortos do sur valen menos. Non é xusto. O que pasa é que os mortos próximos xogan máis e estamos tan afeitos ás mortes en Oriente Medio que nos fixemos un pouco inmune. Non é que non nos faga dano, é que nos acostumamos
-Como fillo de palestino e nacido en España, Algunha vez sentiches discriminado aquí ou alí?
-Si, Sufrín o racismo en España
-Como?
-Algún profesor racista que tiña de neno e chamáronme Moro moitas veces.
-É España un país racista co musulmán?
-Si, Bastante. Non me identifico co musulmán, Identifico co árabe, Pero España é moi racista. Polo menos un terzo da poboación é racista.
-Despois de 11 m empeorou?
-A verdade é que non, ou ou ou polo menos non me decatei.
-Tes un poema, Refuxiados, Que pregunta: ¿Entraches nos ollos dun refuxiado?… Que din os ollos dun refuxiado como o teu pai?
–A máis triste tristeza e abandono. Ter que deixar a vida sen querer.
-Tamén di nese poema: E viches este planeta permitindo á carnicería que trouxo estes lodos, O dobre estándar en cada guerra… Que carnicería e dobre estándar te refires?
-Despois de bombardear Iraq trouxo o ataque de 11 m. Se o exército español non participase nunha guerra tremendamente inxusta, non terían escollido España para intentar. Creo que este tipo de bombardeos constantes que estiveron en case todos os países árabes é unha política desastrosa e que xerou un cansazo e odio aos árabes cara ao oeste normal como o que sentiríamos se nos bombardei os países do lado.
-Falas de nós, ¿Sentes máis español ou palestino?
-Síntome español, Eu son español. Imaxina que en España bombardeos, Sentiríamos odiado. Non hai simpatía polo que te ataca.
-París é importante no teu traballo, Por que cres que París sofre esta onda de violencia?
-Eu non teño idea
-Na súa opinión, Son países de solidariedade europeos co conflito sirio?
–No.
-E os países árabes?
– Jordan e o Líbano acollen a moitos refuxiados doutros conflitos, O resto creo que non son polo que sei.
-Pide os dereitos humanos para intervir en Afganistán e non en Arabia Saudita é a hipocresía económica,?
-É unha hipocresía absoluta pero o diñeiro envía. É unha falta de empatía e sensibilidade. Unha ditadura e abrir os brazos e con Sadam é unha ditadura que debe ser bombardeada aínda que se inventen as armas. Hai un dobre estándar.
-O relativismo de combinar todo baixo o paraugas das inxustizas non se beneficia especialmente para os que están peores neste momento?
-Todo o pastismo acaba converténdose en complicidade. O ser humano fode esa responsabilidade, Pero témolo.
-É a mensaxe ISIS unha ameaza global máis prioritaria para parar que outros?
-Eu non sei, Non teño tanta intelixencia. A prioridade é educar en valores e que a carta universal dos dereitos humanos é a que goberna os gobernos.
-É o terrorismo máis perigoso a falta de educación e fame?
-É un dos terrorismo máis perigoso. Non crea amigos abandonados a outras persoas
-Tes o mesmo nome que ese neno sirio que cruzou o deserto de Xordania só e iso converteuse en emblema. Entón soubo que isto era mentira. Que beneficia a mentira constante do conflito de Oriente Medio?
–Foi unha mentira moi positiva que comezou unha gran solidariedade. O problema son as grandes mentiras que buscan a presentación da xente
-A ocupación israelí ou a invasión de Iraq con París son unha canle ou unha realidade para explicar o problema?
–Calquera que xustifique a ocupación israelí para o islamismo radical é un canalla. Non é unha guerra pola relixión, É unha guerra para un territorio. O problema dos palestinos é que as regras do radicalismo islámico en Gaza, Considéranse terroristas, Aínda que tamén hai matices: Calquera que sofre unha agresión ten dereito a defenderse.
-É o tema o conflito israelí-palestino tamén un paraugas no mundo árabe radical para xustificar todo?
–É lousa de lousa, Unha escalada constante. O verdadeiro problema é que hai unha presentación dun pobo a outro. Gústame Ilan Pappe, Un intelectual israelí, o que dixo que a violencia palestina estaba xustificada. Non hai ninguén co que falas 20 ás veces o dedo no ollo e non dá unha merda.
-A París, Madrid, Londres ou Nova York tamén puxeron o dedo nos ollos, Iso xustifica que tamén hai unha resposta agresiva?
-Creo que é importante aclarar que a violencia resolve calquera cousa ou moi, Moi poucas cousas. Son violentamente pacifista, Non creo nas guerras, E non son o suficientemente intelixente como para responder se se xustifica un ataque nestes casos. Creo que a guerra trae máis guerra e creo que tes que buscar formas para a paz ou o desarmamento. Construír antes de destruír. Quizais deberiamos parar e ver por que atacaron en certos lugares. West foi o agresor continuo nos países árabes. A guerra é o último recurso e para Francia foi o primeiro
-A sociedade árabe non é moi crítica cos extremismos islamistas?
-Creo que teñen moitos máis problemas para expresarse que en Occidente porque a liberdade é moito menos. É moi difícil. O poeta sirio Adonis dixo recentemente que o problema nos países árabes é que a relixión forma parte do goberno. Cando a relixión manda que se fai menos flexible, Máis dogmático. Creo que el 98% dos musulmáns pacíficos do mundo deberían revelarse contra os radicais pero non sei se poden.
-O que parecía o veto de Matisyahu? ¿Xogarías no escenario cun músico hebreo?
–Xogo esta noite con Jorge Drexler que é xudeu. Parecía malo que fose por matisyahu, Aínda que se equivocou ao minimizar o problema palestino. Non tes que ir a pacifistas como NOA, Quen é pacifista e aposta pola paz. Tes que gastar enerxía noutros boicot.
-De novo o bo e o malo…
-Faltan os muices. Matisyahu dixo que cantou pola paz. Creo que a campaña de boicot na que estou 95% A favor, só está mal nese momento. Ao boicotear os produtos israelís paréceme que é moi positivo. Se Occidente tivese o valor de facer un bloqueo económico a Israel para incumprir os dereitos humanos, o problema remataría.
-Vostede que ten as dúas metades deste conflito na súa cultura e na súa xenética, Que pensas que é necesario para conseguir a paz?
–Necesítase empatía, poñer no lugar do outro e non ser dogmático, Algo difícil porque o oeste é creado unha civilización superior e os radicais islamistas cren que tamén son motivo. Non ves unha solución fácil e estamos moi lonxe diso
-Ser moi sincero, O venres foi o ataque de Beirut e o sábado o París, Afectáronlle o mesmo?
-Os dous produciron tristeza, Pero o de París impresionoume máis quizais porque como dixen antes á violencia de Oriente Medio estamos máis inmunizados.
-Como necesitas facer queixa social polas súas raíces?
-Non é polas miñas raíces, É por sensibilidade social.
-É o amor o mesmo en todas as culturas, Pensas que a túa nai e o seu pai o entenderon do mesmo xeito?
-Penso que non, Obviamente é moi diferente, Pero o certo é que mantiveron unha relación harmoniosa.
-Tes esa dualidade?
-Teño unha educación moi occidental.
-¿Queres expresar algo co teu traballo ou é pura inspiración?
-Ao principio foi pura inspiración, pero nos últimos anos encantaríame que todos os que se achegen a un álbum ou libro meu tiveran unha experiencia de renovación, para mover algo e dicirlle algo que non entendía. Intento falar profundamente o que nos move os seres humanos.
-E o seu lado máis social e menos romántico?
-Ás veces vemos unha masa de refuxiados e non sabemos o que pasa dentro das súas cabezas, que están fuxindo. Vemos algúns refuxiados, Pero son un profesor, Un médico, Un comerciante, persoas ricas que tiveron que deixar todo. Cremos que son pobres que veñen por nós.
-O teu traballo tenta ensinar?
Intento transmitir conciencia.
-É un traballo universal?
-.Trátoo e quero tamén popular, que calquera o entenda.
-É igualmente fácil de entender para un español que para un palestino?
-Se unha canción miña se traducise ao árabe sería perfectamente comprendida.
–Gustaríache traducir?
-Curso, a calquera idioma.
