Esbida heeft 16 jaren en een baby die hem in zijn armen hangt. Hij vertelt me ??zijn leven voor een rapport dat ik doe voor de wereld van straatkinderen in DF. Het vertelt het met totale natuurlijkheid. Rekening, Ik zal samenvatten, dat was wees met zeven jaar; het ging van hand tot hand van zijn familieleden; diezelfde familieleden maakten haar tot slaaf en probeerden te prostitueren; leed mishandeling en honger; weggelopen van zijn laatste huis, derde, van een tante; begon met andere kinderen op een brug onder een plastic zeil te wonen; Hij was gedrogeerd; Hij kreeg de bescherming van een paar op de brug; Ze was zwanger en ze is een moeder met 16 jaar.
Hoe leef je? En Esbida vertelde me dat haar stem was gedroogd toen ze om geld van de straten ging vragen omdat ze erg schande was om te vragen en dat ze toen haar vriendje was die Charoleaba en dat nu nu, Na je dochter te hebben gehad, De drie gaan, De vader van 24 jaar, De moeder van 16 En de twee -maanden dollar baby die voor de metro zingt en om geld te vragen. En geef vervolgens aan dat ze een repertoire van drie nummers hebben, Twee rock en een romantisch, Maar ze kunnen niet meer dan drie of vier uur zingen omdat ze geen stem meer hebben. En dat haar partner soms werkt als een tuinman en dat ze eindelijk naar school wil die haar ontkent.
Ze kunnen niet meer dan drie of vier uur zingen omdat ze geen stem meer hebben
En dan, Als je klaar bent met vertellen hoe je leven is, verduidelijkt het me, zodat er geen verwarring is, dat ze niet wordt geconfronteerd zoals andere kinderen. En het blijkt dat Faquirar naar de metro gaat, Breek wat kristallen en lig op hoe de Faquires doen om geld te vragen. En het blijkt, boven, Hij had wat geluk omdat een vriend van hem uit de brug van 17 jaar, Zeven maanden zwanger, Hij kan niet langer zingen of faquir omdat hij op een nacht erg gedrogeerd was, hij op straat stapte en een auto het doorgegeven, Hij liet haar dood en vluchtte.
Esbida werkt zingen in de metro. Net als andere kinderen doen ze het schoonmaken van kristallen in verkeerslichten en anderen zijn toegewijd aan het laden van tassen in supermarkten. In de DF, bv, Dat is een baan die veel mensen doen. In Superama zijn het erg jonge jongens die het doen en op de stadsmarkt zijn oudere heren, Al met pensioen, Ze zijn toegewijd aan het plaatsen van uw twee koekjestassen in een plastic zak. Zijn enige salaris is de wil van klanten.
In de jaren dat ik in Afrika woonde, zou ik zeggen dat een van de meest voorkomende werken die ik heb waargenomen de auto -wachter was. Het was een massa ongekwalificeerde werknemers rond winkelcentra, Mode -restaurants en bars -gebieden om hun adviesdiensten aan te bieden bij het plaatsen van auto's op de openbare weg.
Bied uw adviesdiensten aan bij het plaatsen van auto's op de openbare weg
Een andere van de veel voorkomende werken in DF is die van straatmuzikanten. Er zijn twee soorten, Degenen die hun eigen instrumenten aanraken en, vooral in het midden, Degenen die een orgel klinken. In de tweede groep is er een merkwaardig voorbeeld dat van een organillero is die wordt geplaatst bij de uitgang van een parkeerplaats van een hypermarkt genaamd Liverpool. Hij speelt zonder tijd of mogelijkheid om naar de melodie te luisteren en een partner van zijn besteedt een pet.
Al deze voorbeelden zijn ongeschoolde werknemers wiens enige optie om te bestaan, is dat mensen hen geld geven voor hun werk. Want als iemand Esbida is, Ik heb als voorbeeld ingesteld, Bijna zeker zou ik werken door voor de metro te zingen, Helaas van de mens, o Reinigkristallen bij verkeerslichten. Geen van de werken die ik eerder heb genoemd, doet een productief werk in economische zin. Ik kan de koekjes in de tas stoppen, Ik heb niet gevraagd om te luisteren naar een nummer dat misschien niet eens leuk vindt en ik heb geen advies nodig om op straat te parkeren.
Maar wat doen we dan met zoveel miljoenen mensen zoals dat? Ze worden veroordeeld. We willen dat ze ons niet storen, Maak onze kristallen niet schoon, Vraag niet van ons om ze geld te geven om voedsel in tassen te stoppen, die ons niet in de Brete hebben geplaatst om na te denken over hun ellende en honger. We vragen hen om zichzelf op te sluiten in hun buurten, In hun landen en sterven in stilte, Zonder de wereld van die minderheid te verstoren die we zijn en zonder ons te vragen iets van onze restjes te delen, Een paar peso's of euro, Met hun domme ongeschoolde werken.
Mensen houden er niet van om in stilte te sterven, Hoewel ze analfabeet en arm zijn
Misschien doen ze het niet voor hen, Maar misschien kan ik je een gedachte bieden om het voor jezelf te doen. Mensen houden er niet van om in stilte te sterven, Hoewel ze analfabeet en arm zijn. En vervolgens, sommige, Zeer weinig geluk en gerechtigheid, Ze besluiten dat ze beter een pistool of een mes nemen en zich wijden aan iets dat ze hebben geleerd en het geeft hen een onmiddellijk voordeel: stelen, Matar, afpersing ... optie voor iedereen geneukt en dat we allemaal sterk aanvallen omdat geweld het niet rechtvaardigt of honger. Helemaal mee eens. Maar aan aanvaardbare honger en belasting is niet ook gewelddadig?
We kunnen niet eisen dat ze in stilte sterven, Zonder ons lastig te vallen. Ze vragen niet, Ze werken, In wat ze kunnen of weten en een salaris verdienen. Hij heeft me dat geleerd.
