Tallinn: terug naar de betoverde stad

Door: Ricardo Coarasa (tekst en foto's)
vorige Afbeelding
Volgende Afbeelding

info rubriek

info inhoud

Terug naar een plek die de ban heeft zijn risico's. Het is als het zetten van een impuls aan het geheugen. Bijna altijd te verliezen. Hoeveel fantastische herinneringen, geïdealiseerd in de tijd, hebben een teleurstellende tegenbezoek verkruimeld? Voor mij kom ik tot een paar gedachten. Er zijn hoeken van de wereld zo bijzonder dat het beter is om nooit niet terug te verleiden lot. U houdt de emotionele buit van geleefde ervaring beloning genoeg. Waarom risico? We, Ook, we zijn niet hetzelfde en dat wij knijpen vóór nu misschien alleen aangemoedigd duwt ons naar een haastige foto, een universele jeuk de "I was there".

Ik was bang om terug te keren naar Tallinn tien jaar later. Vervolgens enkele dagen in de Estse hoofdstad bracht hij op grond van zijn naderende EU-lidmaatschap. Het maakte deel uit van een delegatie van de pennen op uitnodiging van de Europese Commissie (met dank aan mijn goede vriend Miguel Angel Benedicto). Ik herinner me, zelfs, had de gelegenheid om te interviewen met Estse president. Verschillende dingen hebben hun stempel gedrukt: zijn heldere nachten (opschieten met ambacht en hobby), technologische imprinting (Ik was verrast dat de Esten betalen met een kaart om het papier en dat de bijeenkomsten "digitale" ministerraad heeft plaatsgevonden zonder een greintje van papier op de tafel), de kracht van het onderwijs van Spaanse en, vooral, de schoonheid van zijn historische, meer als een van die betoverd steden bevolken de pagina's van de Amadis van Gallië en zij tot de verbeelding van onze Don Quijote.

Er zijn hoeken van de wereld zo bijzonder dat het beter is om nooit niet terug te verleiden lot. U houdt de emotionele buit van geleefde ervaring beloning genoeg

Maar al die angsten werden weggenomen als de veerboot in de Baai van Tallinn kwam. De oude stad was zo vlekkeloos als hij zich herinnerde, met zijn straten fantasie, koepels papier, hun daken geleend van een verhaal van Gebroeders Grimm, de wanden en beladen met enigmas, die uit die perfecte aquarel, heuvel Toompea. De euro was niet zat niets mis met de oude Tallinn, zeker een van de best bewaarde middeleeuwse steden in Europa. We hadden de hele dag voor de boeg alvorens terug te keren naar Helsinki. Het was een vluchtige reünie, maar intense. Hij werd gedwongen om te ziften door middel van herinneringen, op zoek naar die plaatsen die me verleid.

De ruggengraat van elk bezoek aan Tallinn is de Pikkjalg (street lange been), een stijging van de Torre Margareta (de natuurlijke ingang van de zee) hasta Toompea. Gewoon beginnen met de tour moet recht om de toren te beklimmen draaien Church of St. Olav, met 124 meter (Hij kwam om te meten 30 meer) Het was ooit het hoogste gebouw in Europa. upload 234 stappen (hoewel de toeristische brochure punt 258) een wenteltrap krachten om meer adem dan een keer te nemen, maar het overwinnen van de beklemmende sfeer, het uitzicht vanaf de top zijn gewoon prachtig (in ruil voor slechts twee euro).

De oude stad was zo vlekkeloos als hij zich herinnerde, met zijn straten fantasie, koepels papier, hun daken ontleend aan een verhaal van de gebroeders Grimm

Pikk weer Jalg, gebouwen die vereisen rommelen in de gids slagen. Ik blijf met drie: de Casa de las Tres Hermanas (nº 71) en haar prachtige gotische dekking; de Huis met de Zwarte (nº 26), het voormalige hoofdkwartier van een vereniging van handelaren (mee-eter is San Mauricio, uw werkgever, gemarteld in de dertiende eeuw) en de modernistische gevel van het voormalige hoofdkwartier van de Gilde ambachtslieden van San Canuto (nº 24). Ondertussen art, prozaïsche detail: een sneeuwploeg zweven in de kofferbak van een auto geparkeerd op de nabijgelegen Lai heel duidelijk spreekt over de hardheid van de Estse winter komt eraan.

Mijn geheugen had niet verpletterd het geheugen van de Stadhuisplein. Tijdperk, in werkelijkheid, Hij is met behoud van de scherpste. de Soportales, de achthoekige toren oneindige naald, de knipperende draken, de wachters, de apotheek van de vijftiende eeuw… Een stop langs de weg voor het aanpakken van de klim naar Toompea zoek naar hun standpunten. die van Patkuli en De punt van het Hof Ze worden speciaal aanbevolen, met een panoramisch muren en torens omgord over zee. In de eerste snuggles we een landgenoot die Spaans spreekt. Wat heeft hij geleerd autodidact in vier jaar oefenen met toeristen (een patroon van oplichters kun je overal in de wereld die een vergelijkbare woordsoorten). Zij is van plan om een ​​aantal munten te verkopen van de Sovjet-tijden (Estland is niet onafhankelijkheid van de Sovjet-Unie 1991). Vier in ruil voor vijf euro. Ik heb nog nooit verlangen collector gehad. Waarom wil ik een munt met de beeltenis van Stalin?

Alexander Nevski-kathedraal in, de koster neemt glans goud kaars lampen zolang het gebed lijst onvervulde

Straat lange been leidt tot de catedral ortodoxa Alexander Nevsky, símbolo de la dominación rusa. Dos ancianas piden limosna en la puerta, a los pies de la escalinata, con bastante éxito. In, el sacristán saca brillo a las lamparillas doradas de velas largas como la lista de plegarias sin cumplir mientras los fieles se arriman a los cuadros con las imágenes de los santos susurrándoles favores y agradecimientos.

En el cercano parque de Lossi Plats el frío se te pega a la cara, así que tras merodear por los alrededores del castillo y de su torre medieval, Pikk Hermann, waar 1991 Estse vlag werd opgevoed als een bevestiging van de nationale soevereiniteit hersteld, gingen we naar beneden naar een zijstraat die leidt naar een andere toren, Kiek in de Kok, die met tuinen stijgt (Harjumägi) dat de herfst kleuren en tinten heeft gesublimeerd.

Toch overleeft een poort die handelaren van de lagere s nachts gesloten om te voorkomen dat de edelen mancillasen de eer van hun vrouwen

Retracing onze stappen, de la misma Longshanks nace Korte been, Straat korte been, door steile trappen, door een boog onder de muur vol met geschiedenis en symboliek. Aquí se encuentra un portón de madera que los comerciantes de la parte baja cerraban a cal y canto todas las noches para evitar que los nobles mancillasen el honor de sus mujeres. Vandaag, cada vez que hay un relevo al frente del Ayuntamiento el alcalde cesante y su sustituto se dan aquí el relevo para simbolizar la buena vecindad entre todos los estamentos de la ciudad. La pesada puerta al menos ya no tiene que cerrarse por las noches.

En la misma Pikk Jalg, hacemos un alto para comer en el restaurante del hotel Old Town (nº 29), situado en la bodega del edificio. Elegimos un menú típicamente estonio: un “heerinagaleeivad” (pan de centeno con trucha ahumada y condimentos varios) de aperitivo, “räimed kartuliva” (arenque con espuma de patata y pisto) en, de postre, kamakreem, un delicioso mousse. No puede faltar la indispensable cerveza estonia, Saku, medio litro que sale por tres euros, a mitad de precio que en Finlandia.

Entre las recompensas de este atardecer que se alarga como si se resistiese a morir, el pasaje Katarina, uno de los lugares con más encanto de Tallin

Con el día a punto de hincar la rodilla, dos descubrimientos y un reencuentro. Este último con la Puerta Viru y sus dos torres, uno de mis recuerdos más perecederos de mi anterior estancia en la ciudad, jalonado como entonces de puestos de flores. Entre las recompensas de este atardecer que se alarga como si se resistiese a morir, de pasaje Katarina, uno de los lugares con más encanto de Tallin. Entre las calles Vene y Müürivahe, este pasadizo empedrado perpendicular a las murallas está vigilado por unas cuantas lápidas de un antiguo convento dominico (alguna del siglo XIV) que han sido alineadas en la pared. La callejuela, con sus arcos que parecen protegerla, desprende un halo de misterio al que el viajero no puede ni quiere sustraerse.

De regreso al ferry, un encuentro casual con un compatriota, sevillano él, y una dosis de realidad frente a tanta fantasía. Es estudiante de Icade y lleva tres meses trabajando en Tallin. “Aquí nos pagan como si estuviésemos cosiendo balones en Singapur”, se lamenta recordándonos que el salario mínimo en Estonia son 250 EUR.

“Aquí nos pagan como si estuviésemos cosiendo balones en Singapur”, se queja un compatriota que lleva tres meses trabajando en Tallin

Consumimos los últimos minutos en Tallin y no hay mejor lugar para despedirse de la ciudad vieja que sus murallas, doradas ahora por los últimos rayos de sol. Junto a ellas, en la calle Laboratooriumi (muy cerca de San Olav), een tempel is uniek en weinig bekend: de Kerk van de Heilige Maagd van de Drie Handen, toevluchtsoord van al die ongelukkige onterecht veroordeeld. Het is gesloten. In zijn kleine gevel is een mailbox om gebeden te verlaten. De priester belooft te bemiddelen.

  • Delen

Reacties (4)

  • chenchu

    |

    U feliciteren met Ricardo: Ik lees en ik wakkeren herinneringen van een stad die ik ook ben gefascineerd.
    Bedankt voor je verslag.
    Ik wil gaan en!

    Antwoord

  • ricardo Coarasa

    |

    Hopelijk wanneer je geniet ervan zo veel als ik heb gedaan in dit tweede bezoek. Muchas gracias Chenchu por tus amables palabras. Para eso escribimos en VaP: para trasladar emociones.

    Antwoord

  • Juan Antonio Portillo

    |

    Geweldig verhaal Ricardo. Zoals altijd nemen ons uw sensaties en gevoelens. Zoals je zegt, después de unos años, no somos los mismos, y visitar un lugar que nos fascinó en su momento puede no hacerlo el día de hoy. Aunque supongo que también tiene mucho que ver la expectativa con la que volvamos. Creo que las sensaciones y fascinación nunca serán las mismas, aunque no por ello menos intensas. Dankzij Ricardo. Een knuffel

    Antwoord

  • Ricardo Coarasa

    |

    Zeer vriendelijk, Juan Antonio. Hij woont, Ik, anders, aunque no necesariamente menos intensa. Aunque eso no exima de alguna que otra decepción apabullante (no fue el caso). Abz

    Antwoord

Schrijf een reactie

Laatste tweets