O día amenceu duro, tan hosco coma un bo día sen resposta, tan decepcionante como unha man estendida que colga da nada. Estamos a principios de setembro, pero fai tanto frío e a néboa quedou durmida nas montañas. A pequena cidade de Fabrèges, nos Pirineos franceses, parece, como todas as mañás, no espello do lago que leva o seu nome, dun azul tan intenso que calquera diría que caeu un anaco de ceo nas súas augas.
Xusto aquí, atrás 90 anos, lanzouse un xigantesco proxecto: a construción dunha gran presa (con capacidade para 24 millóns de metros cúbicos de auga) un 2.000 metros, capaz de subministrar electricidade ao conxunto Val de Ossau. Trasladar aos miles de traballadores que traballaron na súa construción durante oito anos, así como o abundante material necesario, colocouse unha liña de ferrocarril, cun ancho de vía de algo máis de medio metro, e un pequeno tren de madeira que hoxe, case un século despois, aínda circula como atracción turística e presume de ser a que máis circula en Europa.
O día amenceu duro, tan hosco coma un bo día sen resposta
Excepto, claro, cando a néboa rouba a paisaxe e engula as pistas e as choivas provocan desprendementos que dificultan a viaxe. Hoxe é un deses días e, despois de chegar en teleférico á encantadora estación de ferrocarril, infórmannos de que o servizo está interrompido por un imperativo meteorolóxico. Non queda outra que volver outro día. E así facemos. De novo cruzando a fronteira polo Portais, Esta vez o tempo é máis perdoador. Antes de chegar a Fabrèges, un rabaño de ovellas en busca de pastos máis frescos ralentiza a viaxe durante moito tempo como, Despois do, circulamos por vellas pistas gandeiras. As ovellas viñeron antes que os coches, polo que é necesario ter paciencia.
Pagamos 63 euros para as tres facturas, incluído o paseo en góndola. Se alguén quere gardalo, un sendeiro moi marcado sobe á montaña en zigzag. Por medios mecánicos tarda dez minutos en chegar á estación e, camiñando, Estimo que algo máis dunha hora a bo ritmo. Mentres a góndola nos achega ao noso destino, o Lago Fabrèges faise máis pequeno aos nosos pés ata que semella só unha poza. Unha vez que se, o tamaño do Midi d´Ossau xorde da néboa coma un sílex prehistórico.
A masa de Midi d'Ossau emerxe da néboa coma un sílex prehistórico
O tren sae cada hora e os vagóns, ao aire libre, goza de vistas impresionantes sobre as montañas que rodean o val glacial de Ossau mentres conduces por fortes pendentes e fortes pendentes no camiño cara á estación La Sagette. Basta comezar, a través dun estreito túnel que atrae aos pasaxeiros á escuridade, saíndo pouco despois ao ceo aberto e cheo de vistas panorámicas. Só hai un camiño, así nun par de lugares, cando se desenvolve, tes que parar ata cruzar o pequeno tren que baixa na dirección oposta. nalgúns 15 kph, a xira é moi agradable, especialmente se viaxas con nenos, bueno esta é unha excursión moi familiar.
Cando rematou a presa 1932, o Consello Xeral dos Pirineos Atlánticos propuxo aproveitar o traballo ferroviario como atractivo turístico. O tren pequeno de Artouste nace con só tres coches de madeira remolcados por un motor Renault e só circula os domingos de verán. A aposta funciona e nos anos 60 ábrese unha estación de esquí.
Xa na estación de La Sagette, hai que camiñar dez minutos ata a presa. É a parte máis ingrata da viaxe, especialmente se o tren sae cheo e a procesión é inevitable. Mais, ao chegar ao encoro, o circo que se abre ante nós compensa calquera desagradable esporádico. A comuñón coa montaña é inmediata e completa xa que se consegue fuxir da multitude.
Vagóns, ao aire libre, permítelle gozar das impresionantes vistas das montañas que rodean o val glacial de Ossau
A presa de Artouste pode ser atravesada por unha ponte e, en, comeza un camiño que percorre a metade do outro lado do val en dirección ao Lac de Carnau (unha hora e cuarto) e ao paso Artouste (dos horas). Está de acordo, si, calcula ben o tempo para non perder o último tren de volta se non queres afrontar un longo paseo polas vías. Con eses cálculos ben presentes e despois dunha hora de camiñar, pasando por algúns tramos bastante aéreos e sen albiscar sequera o Lac de Carnau, xiramos en dirección a La Sagette, xusto cando a néboa comeza a subir sobre as montañas e o frío é cada vez máis intenso, non antes de xantar nunha rocha do lago.
Pero esperar a última hora para regresar ten as súas servidumes e a estación está chea de turistas que intentan subir ao seguinte tren. Despois 45 minutos de espera inmersos na picaresca indesexable das colas, subimos in extremis á que sae ás catro e cuarto, aínda que non queda outra que viaxar por separado se non queremos esperar á seguinte. O retorno é frío e desagradable, empaquetado co primeiro que temos a man. Xa estamos fartos de paisaxes e, perseguido pola néboa, só pensamos en chegar.
