De eerste reis moet duren 20 uur, maar het werd verlengd 36: eerst "de heuvel viel" - dat is wat ze zeggen in Peru als er een aardverschuiving is -, toen viel er weer een en toen kwam de nacht, tropische hitte en wanhoop.
Mijn eerste busoverdracht zou me moeten halen Lima een Chachapoyas, 1.200 kilometers verder: Op een ochtend, Op een middag en één nacht aan boord van een comfortabel voertuig, Met liggende en brede stoelen, En een ober die ons eten serveerde en elegant leek, maar op het hoogtepunt van Schuim Hij gooide lunchafval - met zijn overblijfselen, zijn plastic gerechten en vaten -, onderweg, Tot de goot. Na de kilometers en de dagen en die handeling leek al het meest alledaagse en zelfs minor in de immense Marañón River, In volledige Amazon Jungle, Een vrouw zonk een tv in het water.
Ik had wat bagage in de TEAC, Klein eten en een boek van JOSEP PLA, De voorgelicht "busreis"
Ik had wat bagage in de TEAC, Klein eten en een boek van JOSEP PLA, De voorgelicht "busreis", Een verhaal - weinig verhalen - die tekortschieten op een reis, In volle regen, door Peru. De Peruaanse kust is een lange strook voor de woestijn; Dan komt de Sierra, Met zijn kronkelige wegen en de Culebreo van auto's. En dan arriveert de jungle: water, De aardverschuivingen, De vertragingen: om te martelen.
We waren vele uren onderweg geweest en waren nog niet aan de dag, Maar de heuvel was al gevallen. Kort nadat de hemel begon te worden verduidelijkt, De tropische hitte begon te persen - we werden gevangen tussen de steden Stagua en Pedro Ruiz- en de bus werd nog steeds vastgehouden. Aan de onderkant, De dreiging van donkere wolken en de inwoners van een klein dorp, Ze gingen hun waterflessen verkopen, Zijn popcorn, zijn pinda's en andere vermakingsmeters van een maag die al lang niets in zijn eentje hadden gezet. Gezien dat dat lang ging, dat de vrachtwagenstaart, Bussen en auto's waren eeuwig, En dat de zon met kracht begon te slaan, Ik breidde een deken uit onder een vrachtwagen en bracht mezelf in slaap.
De voertuigstaart was eeuwig en de zon begon hard te slaan. Ik breidde een deken uit onder een vrachtwagen en bracht mezelf in slaap
Na een tijdje, De flutter zette de wanhoop uit: enkele minuten. We kwamen op voertuigen, Maar vijftien minuten later, Het verhaal werd herhaald: Eeuwige staarten weer, Operators opnieuw, daar op de achtergrond, De weg schoonmaken. Iedereen weer op straat, especulando. Achttien uur na de geplande tijd, Ik bereikte mijn bestemming met mijn rug een draad en geduld voor een tijdje gegeten.
Dit gebeurde in het eerste deel van een reis - bijna allemaal over land of rivier - die zich uitstrekte gedurende zes weken van kilometers en modderige wegen. Enkele dagen daarna, De Huallaga -rivier eerst en de Marañón later, Ze hebben me erin geplaatst Iquitos, Waar ze me vertelden om een ??vliegticket te kopen "in een serieus bedrijf" om terug te keren naar Lima. "Het pand heeft meestal vertraging, Ze zijn meer onzeker en informeeler ", Ze hadden me gewaarschuwd. Ik heb geluisterd, Ik kocht - en ik betaalde - de veiligste reis, Maar toen ik op het vliegveld aankwam, en 's nachts, Om mijn vlucht terug te brengen naar de hoofdstad, Ze vertelden me dat mijn vlucht was geannuleerd.
Achttien uur na de geplande tijd, Ik arriveerde op mijn bestemming met mijn rug van draad
Die van het lokale bedrijf, dat kwam minuten later uit, ging er zonder problemen vandoor.
Op papier, over land bereiken Cuzco uit Lima zijn ze 24 uur: comfortabele bussen, elegante mozo's, internet aan boord. op de weg, De uren kunnen guur zijn en niets te maken hebben met de haast of rusteloosheid van de reiziger.. Daarom, Het liefst kwam ik binnen een uur aan bij een van die lokale bedrijven die in theorie te laat waren en in de praktijk op tijd arriveerden. Die logica volgen, en in tegenspraak met de theorie dat een buitenlander wordt beroofd zodra hij het luchthaventerrein – de wijk Callao – verlaat, zeggen, Het is gevaarlijk -, Ik arriveerde in een busje om in het vliegtuig te stappen en te betalen 30 keer minder dan de goedkoopste taxi.
En ik arriveerde in Cusco om van deze legendarische stad mijn volgende uitvalsbasis te maken., vanwaar ik hier en daar zou verhuizen, per busje en bus, met en zonder vertraging. Naar Puerto Maldonado – daar vastgelopen, 500 km, in de verstikkende hitte van de Amazone – ik arriveerde op de geplande tijd nadat ik de oversteek had gemaakt Interoceanische snelweg en de ochtend: van de Andeswind door het raam dat waait 5.000 Meters hoog daal je af in de plakkerige adem van de jungle.
Om drie uur 's ochtends werd het verkeer afgesloten., een halve berg begroef de weg en om tien uur stond iedereen wanhopig te fladderen
Maar de terugkeer, een paar dagen na ronddwalen in de regio van Moeder van God, alles gebeurde opnieuw, iets typisch voor het regenseizoen en de “heuvel stortte in”: op 3 's Morgens werd het verkeer afgesloten, een halve berg begroef de weg – met stenen ter grootte van een auto, de bomen ontworteld en een laag modder op de weg van een halve meter – en dat om tien uur in de ochtend, en iedereen fladderde wanhopig, Een medereiziger vertelde een ander dat ‘de band van de machine kapot was gegaan’..
Van de machine die de weg schoonveegde. Nog meer uren achter de rug, meer verkopers op sleeptouw met hun straatverkoopritueel, meer geduld ontleend aan een zekere terughoudendheid van de reiziger. Acht of twaalf uur rechtstreeks naar het vertragingsbord: Niets ernstigs.
Pla's stelregel, “Avontuur is de bloem, “het parfum van toeval en diversiteit”, werd tijdens elke reis belichaamd
Pla's stelregel (“Avontuur is de bloem, “het parfum van toeval en diversiteit”) Het was belichaamd in elke roadtrip. Tijdens mijn verblijf in Peru was er een spoor van doden op de wegen: Een bus kwam in botsing met een andere en tientallen mensen kwamen om het leven; een ander viel in een ravijn met vergelijkbare resultaten. Andere sterfgevallen waren rustiger, één voor één, twee op, kleine informele busjes verpletterd door aardverschuivingen en die de stem van het volk of de gele kranten op de voorpagina droegen met titels als ‘Grote familietragedie’.
Andere reizen zijn routinematiger, ondanks de ups en downs van de weg. Bij voorbeeld, de bus waarmee ik op een avond instapte Ayacucho meer had gekropen dan 3.000 meter hoog in een paar uur tijd, Dus toen ik met hoofdpijn de trap afging, wist ik niet of het de duizeligheid van een weg was die je uit je stoel haalde., hoogteziekte of de gevolgen van muggenbeten in het Amazone-oerwoud en de mogelijke besmettingen daarvan.
Een dame zette de thermometer op mij en gaf mij een pil, maar de pijn bleef, dus er kwam een ??soort gegronde angst bij mij binnen
Dan, Een vrouw die ik interviewde – een slachtoffer van terrorisme in de jaren tachtig – gaf me een thermometer en gaf me een pil., maar de pijn bleef, dus er kwam een ??soort gegronde angst over mij heen en ik nam diezelfde avond nog de bus terug. Meer dan 500 kilometers verderop leek mij aangenaam: als een lang zomerdutje op een schommelstoel.
